Περισσότερο από το σινεμά, το σενάριο είναι κατά κανόνα πολύ πιο σημαντικό από τη σκηνοθεσία σε μια τηλεοπτική σειρά που έχει να διανύσει μια αφηγηματική αλληλουχία πολλαπλών επεισοδίων (ή «κεφαλαίων», όπως επιθυμούν να τα αναφέρουν οι πιο ψωνισμένοι από τους σύγχρονους τηλεοπτικούς δημιουργούς σειρών υψηλού πρεστίζ).
Με προφανείς εξαιρέσεις όπως η επιστροφή του «Twin Peaks», που ήταν ολόκληρο σχεδόν δημιούργημα ενός ανθρώπου, ή το «Young Pope» του Πάολο Σορεντίνο φερ' ειπείν, ακόμα και οι πιο επιφανείς σκηνοθέτες που δανείζουν κάτι από το ύφος ή το γόητρό τους σε μια τηλεοπτική παραγωγή, συνήθως παραδίδουν μόνο έναν μπούσουλα σε συνάδελφους τους γυρίζοντας μόνο τον πιλότο της σειράς. Κατά συνέπεια, οι πειραματισμοί στο στυλ και την αισθητική προσέγγιση συνήθως αποφεύγονται ή έρχονται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την προώθηση της πλοκής.
Τα θέματα που θίγονται εντός του σαγηνευτικού αισθητικού πλαισίου –η μοναξιά, ο ασφυκτικός οικογενειακός / συγγενικός περίγυρος, οι συμβάσεις που επικρατούν κατά την επιδίωξη της επιτυχίας και της ευτυχίας, η διαχείριση βαθιών ψυχολογικών τραυμάτων– παρουσιάζονται με νηφαλιότητα και ευαισθησία.
Στην περίπτωση του Maniac το παραισθητικό ύφος και οι αλλαγές αφηγηματικού είδους από επεισόδιο σε επεισόδιο απογειώνουν σε συναρπαστικούς παράλληλους κόσμους του μυαλού –και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους που ανακατεύονται ασταθώς και επικίνδυνα μεταξύ τους– το κλειστοφοβικό σενάριο που αφηγείται το περίεργο τριπ στα βάθη του υποσυνείδητου στο οποίο παρασύρονται δύο εθελοντές ενός τριήμερου πειράματος που διεξάγει μια σκιώδης πολυεθνική εταιρεία φαρμακευτικής έρευνας και βιοτεχνολογίας.
Ο Όουεν (εξακολουθεί να παίρνει λίγο χρόνο να συνηθίσει κανείς τη λιπόσαρκη και στοιχειωμένη εκδοχή του Τζόνα Χιλ αλλά ο ηθοποιός σε αποζημιώνει και με το παραπάνω) πάσχει από σχιζοειδείς εμμονές, αποτελεί το παραπατεμένο παιδί της εκκεντρικής και άψυχης οικογενείας του και νομίζει ότι η καταθλιπτική και ήδη εθισμένη σε χάπι της ίδιας εταιρείας Άνι (η Έμα Στόουν το έχει πάντα και με το παραπάνω ή μας πείθει ότι το έχει – το ίδιο είναι) είναι ο μυστικός σύνδεσμός του για την ολοκλήρωση της αποστολής του που είναι να σώσει τον κόσμο από την καταστροφή.
Αυτά συμβαίνουν σ' ένα ρετροφουτουριστικό «παρόν» όπου επικρατεί μια ατμόσφαιρα περιρρέουσας μελαγχολίας που θυμίζει το ύφος του Her («Δικός της») και μια ονειρική vintage αισθητική (τα κομπιούτερ είναι σαν τα αρχαία Atari), όταν όμως οι δύο πρωταγωνιστές γίνουν δεκτοί ως «δοκιμαστές» των νέων θαυματουργών χαπιών που θα εξαφανίσουν κάθε ψυχική νόσο, οι αφηγήσεις του υποσυνείδητου τους μπλέκονται μεταξύ τους και βρίσκονται με καθένα από τα τρία χάπια όλο και πιο βαθιά χωμένοι σε διαφορετικού ύφους και χρόνου ιστορίες, στις οποίες είναι πάντα ζευγάρι με διαφορετικά κατά περίπτωση ζητήματα.
Και τα δέκα επεισόδια της σειράς που είναι τολμηρή, περιπετειώδης και υποβλητική εμφανισιακά –χωρίς να σου καίει όμως τον εγκέφαλο όπως το «Legion»– και συγχρόνως βαθιά συναισθηματική, σκηνοθετήθηκαν από τον ταλαντούχο στυλίστα Κάρι Φουκουνάγκα, γνωστού κυρίως από τη δουλειά του πρώτου και σαφώς ανώτερου «True Detective», ενώ το κείμενο ανήκει κυρίως στον Πάτρικ Σάμερβιλ, συγγραφέα υπεύθυνου για μπόλικα επεισόδια του «The Leftovers».
Δεν πρόκειται πάντως για κάποιον ανίερο συνδυασμό αυτών των δύο σειρών, τύπου «το εικονοκλαστικό νουάρ συναντά τη μεσσιανική ψυχεδέλεια», παρότι υπάρχουν ολόκληρα επεισόδια σχεδόν που η ιστορία του Όουεν και της Άνι συμβαίνει σε νουάρ/pulp περίβλημα, ενώ σε άλλο παράλληλο σύμπαν οι δύο τους αποτελούν '80s ζευγάρι εργατικής τάξης που είναι σα να βρίσκεται σε μαύρη κωμωδία των αδελφών Κοέν. Όσο για την ψυχεδέλεια, επίσης υπάρχει και μπόλικη μάλιστα.
Τα θέματα όμως που θίγονται εντός του σαγηνευτικού αισθητικού πλαισίου –η μοναξιά, ο ασφυκτικός οικογενειακός / συγγενικός περίγυρος, οι συμβάσεις που επικρατούν κατά την επιδίωξη της επιτυχίας και της ευτυχίας, η διαχείριση βαθιών ψυχολογικών τραυμάτων– παρουσιάζονται με νηφαλιότητα και ευαισθησία.
Στα έξτρα η παρουσία του Τζάστιν Θερού (με περούκα και «επιστημονικό» γυαλί) ενώ όσοι θυμούνται το «Αυτός, αυτή και τα μυστήρια» ίσως συγκινηθούν λίγο με την εμφάνιση της ηθοποιού που έπαιζε την ταλαίπωρη γραμματέα Άγκνες Ντιπέστο σ' εκείνη τη σειρά πριν από τριάντα χρόνια.
