Με το ανώτερο βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου θα τιμηθεί ο Μελ Μπρουκς, που σήμερα στην τελετή απονομής των βραβείων BAFTA θα παραλάβει το βραβείο Fellowship που δίνεται σε προσωπικότητα της έβδομης τέχνης για την προσφορά της στο χώρο- στην περίπτωση του Μπρουκς για την προσφορά του στην κωμωδία.
«Είμαι ευτυχής που κατάλαβαν το έργο μου στη Βρετανία. Και έμεινα έκπληκτος» σχολίασε ο Αμερικανός σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος, επισημαίνοντας ότι μεγάλος αριθμός Βρετανών κωμικών, όπως οι Έρικ Μόρκαμπ και Έρνι Ουίζε, οι δύο Ronnies και ο Ρόουαν Άτκινσον δεν τα κατάφεραν καλά στις ΗΠΑ.
Ο Μελ Μπρουκς έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα «The Guardian» και μεταξύ άλλων ρωτήθηκε και για τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. «Το όλο θέμα είναι τρελό», λέει ο Μελ Μπρουκς. Ο Τραμπ δεν ήταν ποτέ πολιτικός. Ποτέ δεν ήταν γερουσιαστής. Δεν νομίζω ότι ήταν ποτέ πρόεδρος σχολικής τάξης. Και μετά εξελέγη πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν περίμενε να κερδίσει. Δεν το είχε πάρει στα σοβαρά. Τριακόσια εκατομμύρια Αμερικανοί δεν το πήραν στα σοβαρά. Τώρα το κάνουν» τονίζει.
Ο ίδιος θεωρεί την αντιμουσουλμανική ταξιδιωτική απαγόρευση του Τραμπ ως κακώς σχεδιασμένη και άθλια εκτελεσμένη -οι γονείς του ήρθαν στις ΗΠΑ ως παιδιά- αλλά δεν μιλά άσχημα για τον Τραμπ με τον τρόπο που οι περισσότεροι άνθρωποι του κινηματογράφου κάνουν. «Ο Τραμπ δεν με τρομάζει», λέει. «Είναι άνθρωπος του τραγουδιού και του χορού. Ο Πενς [ο αντιπρόεδρος] και ο Μπάνον [τα πρωτοπαλίκαρά του, ένα είδος Ντικ Τσένι χωρίς τη λαμπερή, αγγελική γοητεία], αυτοί οι τύποι με κάνουν νευρικό». Και προσθέτει:«... Δεν μιλάμε για Αθηναϊκή Δημοκρατία εδώ».
Ο Μέλβιν Καμίνσκι, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, 90 χρόνων σήμερα, ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1950, όταν έγραφε σκετς για το πρόγραμμα Your Show of Shows. Ακολούθησαν οι τρελές κωμωδίες, όπως «Οι Παραγωγοί», «Το μυστήριο με τις 12 καρέκλες», «Μπότες, Σπιρούνια και Καυτές Σέλες», «Φρανκεστάιν Τζούνιορ», «Η τελευταία τρέλα του Μελ Μπρουκς», «Η ιστορία του κόσμου, μέρος πρώτο» και το πολύ επιτυχημένο μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ βασισμένο στην ταινία «Οι Παραγωγοί». Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Όπως τα παιδιά πολλών φτωχών οικογενειών Εβραίων, εργαζόταν part time σε κατάστημα με ενδύματα. Υπηρέτησε στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο και στη συνέχεια άρχισε να παίζει ντραμς σε νυχτερινά κέντρα στο Catskills. Ξεκίνησε τις εμφανίσεις σε κωμικούς ρόλους, εργάστηκε στο ραδιόφωνο αλλά και ως διασκεδαστής σε θέρετρο.
Ερωτηθείς για τη σύζυγό του, την ηθοποιό Αν Μπάνκροφτ, η οποία πέθανε το 2005, λέει: «Ήταν αστεία; Ναι, ήταν πολύ αστεία. Αλλά το καλύτερο πράγμα που είπε ποτέ ήταν όταν δήλωσε σε μια συνέντευξη: "Η ζωή μου αρχίζει όταν ακούω το κλειδί του στην πόρτα"».
Για 60 χρόνια, ο Μελ Μπρουκς υπήρξε μία από τις πιο πρωτότυπες φωνές στην αμερικανική κωμωδία. Δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν τον Μπρουκς και η Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου φαίνεται πως το κατανόησε, υπογραμμίζει ο Τζο Κουίναν, κριτικός τέχνης και κινηματογράφου στην εφημερίδα.
Υπήρξε μια εποχή που οι ταινίες του θεωρήθηκαν από σνομπ κριτικούς ως χυδαίες, σεξιστικές και ανώριμες. Σήμερα θεωρούνται τολμηρές και έξυπνες, ακόμη και σοφιστικέ, ενώ εξακολουθούν να είναι χυδαίες με ανεπαρκή σεβασμό προς τις γυναίκες και τις μειονότητες -αν και όλα με υψηλής ποιότητας τρόπο.
Κληθείς να ξεχωρίσει το καλύτερο αστείο που έγραψε ποτέ, ο Μπρουκς αναφέρει: «Η αγαπημένη μου ατάκα είναι περισσότερο συναισθηματική. Είναι η σκηνή στο τέλος της ταινίας "Καυτές Σέλες" όταν ο Τζιν Γουάιλντερ ρωτά τον Κλίβον Λιτλ προς τα πού θα κατευθυνθεί στη συνέχεια. Και ο Κλίβον λέει: "Όχι κάπου ιδιαίτερα". Και ο Τζιν απαντά: "Όχι κάπου ιδιαίτερα. Είναι κάπου που πάντα ήθελα να πάω"».
