Από τη στιγμή της πρώτης ανακοίνωσης μέχρι και σήμερα που το PlayStation 4 βρίσκεται ήδη στις προθήκες των καταστημάτων της απέναντι πλευράς του Ατλαντικού, ενώ ετοιμάζεται πυρετωδώς και για το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο (στη χώρα μας υπενθυμίζω από 13/12), έχουν γραφτεί πολλά, έχουν ειπωθεί ακόμα περισσότερα, έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες αναλύσεις και τα posts με τα πλήρη specs του νέου "θαύματος" της Sony κατέκλυσαν τις οθόνες μας. Μόνο που όταν έρχεται η στιγμή για να αγοράσεις μια καινούρια κονσόλα, να περάσεις στην επόμενη γενιά της gaming εξάρτησης σου, τα νούμερα λένε πάντα τη μισή αλήθεια. Πως είναι λοιπόν να έχεις στα χέρια σου το χειριστήριο του PS4 από την πρώτη κιόλας μέρα;
Θα ξεκινήσω με μια παραδοχή. Είμαι από αυτούς που περίμεναν την επόμενη τεχνολογική γενιά στις κονσόλες με σχετικό δισταγμό. Που αν και παρακολούθησαν με ενδιαφέρον αμφότερες τις παρουσιάσεις των νέων μηχανημάτων (μη ξεχνάμε το XBox One της Microsoft, ακόμα κι αν η Microsoft φαίνεται να ξεχνά τη χώρα μας) στις αρχές της χρονιάς, δεν ανέμεναν με κομμένη την ανάσα τη μέρα που αυτά θα πέσουν στα χέρια τους. Οι λόγοι είναι απλοί και -πιστεύω- άκρως κατανοητοί. Games, games, games. Χωρίς αυτά ακόμα και το καλύτερο hardware είναι περιττό και όπως μας έχει μάθει η "παράδοση" τόσα χρόνια, το λανσάρισμα μιας καινούριας κονσόλας δε συνοδεύεται συνήθως από software, άξιο αναφοράς. Και η "παράδοση" για ακόμη μια φορά δεν έσπασε, περισσότερα όμως επ' αυτού σε λίγο.
Τι σημαίνει PlayStation 4 λοιπόν;
Εξ αρχής η διάθεση της Sony να αποφύγει τα αρχιτεκτονικά τερτίπια που τόσο στοίχισαν στην Ιαπωνική εταιρία τα πρώτα χρόνια ζωής του τρίτου PlayStation, με αποτέλεσμα να μοιραστεί την αλλοτινή της παγκόσμια κυριαρχία στις πωλήσεις με τη Microsoft (και μάλιστα να χάσει κατά κράτος στην αγορά της Αμερικής) ήταν πασιφανής. Με ανοιχτή αρχιτεκτονική που παραπέμπει σε high-end PCs (άλλωστε για μερικούς η γενιά έχει ήδη αλλάξει προ πολλού χάρη στην ωμή δύναμη των ακριβών υπολογιστών τους), αρχιμάστορα τον Mark Cerny και τους απανταχού developers -επιτέλους- στο προσκήνιο, τα πράγματα φαίνεται πως αυτή τη φορά ήρθαν να μπουν στη θέση τους.
Η μοναδική σκέψη που περνάει από το μυαλό μόλις αντικρίζεις για πρώτη φορά από τόσο κοντά την κονσόλα έχει να κάνει με το πόσο όμορφη είναι. Μακριά από την υπερβολή του "χοντρού" PS3 και με το μυαλό ακόμα περισσότερο στη θέση που έχει πλέον το gaming στο σαλόνι του καθενός μας, το επικλινές σχήμα με το ματ φινίρισμα και την glossy λεπτομέρεια στις επιφάνειες του φωνάζει από μακριά "ξέρω πως γεννήθηκες το '79 μεγάλε" και "δεν είμαι δώρο για το ανιψάκι σου".
Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως έρχεται από το χειριστήριο. Η τέταρτη γενιά του γνωστού Dualshock έρχεται να διορθώσει όλα τα λάθη του παρελθόντος (κοίλες σκανδάλες, βάρος, υφή πλαστικού... τα πάντα όπως πρέπει βασικά) και με την προσθήκη του touchpad στην εμπρόσθια όψη να αναλαμβάνει χρέη ποντικιού όταν κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο, αλλά και το νεοσύστατο share button που δίνει τη δυνατότητα στον καθένα πλέον να χρησιμοποιεί γνωστές πλατφόρμες video streaming όπως το Twich και το Ustream (οσονούπω θα υποστηρίζεται και το YouTube μέσω επερχόμενου update) για να μοιράζεται τις "περιπέτειες" του με την online κοινότητα.
Αυτές ακριβώς οι "περιπέτειες" είναι όμως που δημιουργούν και τον κυριότερο προβληματισμό σχετικά με την πολυπόθητη κονσόλα. Τα πρώτα games για το PS4 (όπως βέβαια ήταν προβλεπόμενο) περιορίζονται σε μικρά downloadable αριστουργήματα όπως το bullet-hell διαμάντι Resogun, μικρά downloadable ατοπήματα σαν το Contrast, σκανδαλώδης first-party μετριότητες (Knack) και eye candy πεπατημένες (Killzone: Shadow Fall), όπως και στις αναπόφευκτες cross-gen κυκλοφορίες τύπου Assassin's Creed IV, Call of Duty: Ghosts, Battlefield 4 κλπ. που πέρα από -σημαντικές- βελτιώσεις στην ανάλυση και συνεπώς στην εν γένει ποιότητα των γραφικών (και του frame rate) δεν έχουν να προσφέρουν κάτι παραπάνω από όσα έχουμε ήδη δει στις εκδόσεις της τρέχουσας γενιάς.
Λίγη σημασία έχουν βέβαια όλα αυτά. Μιλάμε για το PlayStation 4 στα πρώτα του βήματα και αν τα νούμερα των πωλήσεων που μας ήρθαν από την Αμερική έχουν να μας δείξουν κάτι (ένα εκατομμύριο κονσόλες στις πρώτες 24 ώρες) αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός πως τα οκτώ χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ του αριθμού τρία και τέσσερα ήταν κάτι παραπάνω από υπερβολικά μεγάλο διάστημα αναμονής. Οι gamers μίλησαν, και νομίζω πως η Sony αυτή τη φορά τους έχει λάβει πολύ σοβαρά υπόψιν της. Η χρονιά που έρχεται υπόσχεται μεγάλες συγκινήσεις. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους... #GreatnessAwaits
σχόλια