Το Twitter είναι ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης που έχει αποδείξει την χρησιμότητα και την 'ανάγκη' της υπάρξής του.
Πανταχού παρόν στα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν την ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια, από την Αραβική Άνοιξη και τον αιματηρό Μαραθώνιο της Βοστώνης έως το Charlie Hebdo, το ξέσπασμα του Έμπολα, την άνοδο της ISIS και την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, το μέσο των 140 χαρακτήρων έχει αδιαμφισβήτητα κερδίσει με το σπαθί του τον χαρακτηρισμό του "αγαθού κοινής ωφέλειας" όπως το θέτει εύσχημα σε πρόσφατο άρθρο του σχετικά με το μέλλον του, το The New Yorker. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε ο αρθρογράφος του, να μην μπορεί καν να φανταστεί ένα σενάριο που δεν προβλέπει την ύπαρξή του ως ένα μέσο ακαριαίας, ωμής απεικόνισης των γεγονότων.
Όμως, μια σειρά από γεγονότα και αντικειμενικές δυσκολίες το τελευταίο εξάμηνο, έχουν πυροδοτήσει αρκετά σενάρια σχετικά με το ζοφρερό μέλλον του Twitter, το οποίο στα χρόνια που είναι εισηγμένο στο χρηματιστήριο, γνωρίζει την μεγαλύτερη πτώση του έχοντας χάσει περίπου το 50% της αξίας κεφαλαιοποίησής του. Κάτι που οι επενδυτές δεν δείχνουν να απολαμβάνουν καθόλου.
Ο Joshua Topolsky του The New Yorker, εντοπίζει αρκετές από τις αιτίες που έχουν οδηγήσει το Twitter, σε ένα αδιέξοδο δίχως προηγούμενο, που δεν αφορά τόσο στη σχετικά δυσχερή οικονομική του κατάσταση (σύμφωνα με υπολογισμούς το απόθεμα μετρητών που διαθέτει εγγυάται ότι το Twitter, μπορεί να συνεχίσει την online υπαρξή του για τα επόμενα 422 χρόνια), όσο το κατά πόσο μπορεί να μείνει εντός των πραγμάτων και να θεωρείται ότι έχει να προσφέρει κάτι. Να είναι σχετικό με τα ενδιαφέροντά μας.
Το άρθρο του, πιάνει τον μίτο της Αριάδνης, από το περυσινό Καλοκαίρι, όταν ο τότε CEO του, Dick Costolo, αποχωρεί μετά από πίεση του διοικητικού του συμβουλίου, αφήνοντας το Twitter "ακυβέρνητο" για ένα σχεδόν εξάμηνο, έως ότου ανέλαβε τα ηνία του και πάλι ο συν-ιδρυτής του, παιδί - θαύμα της Σίλικον Βάλεϊ, Τζακ Ντόρσι.
Στο μεταξύ είχαν προηγηθεί αποτυχημένα λανσαρίσματα υπηρεσιών (Moments) που έδειξαν να αφήνουν το κοινό του Twitter ασυγκίνητο, αρκετές καμπάνιες επί της πλατφόρμας που δεν απέδωσαν τα προσδοκώμενα, μια αίσθση πολυπλοκότητας νέων προϊόντων, και το γεγονός ότι ως ένα από τα τελευταία προπύργια της social ανωνυμίας, διευκόλυνε τις μαζικές αντιδράσεις, τη ρητορική μίσους, την οχλαγωγία, τον κίνδυνο να μείνει ο χρήστης απροστάτευτος μπρος σε όλα αυτά.
Η έλευση του Ντόρσι, παρόλες τις μεγαλόσχημες υποσχέσεις, όπως την αύξηση του ορίου χαρακτήρων από τους 140 στους 10.000 ανα tweet, δεν κατάφερε επίσης να φέρει νέους χρήστες στην υπηρεσία τόσο σε επίπεδο ΗΠΑ, όσο και σε διεθνές επίπεδο κρατώντας τον αριθμό ενεργών χρηστών αμετάβλητο τα τελευταία τρίμηνα και τους επενδυτές, τους διαφημιστές και τους διαφημιζόμενους, συνοφρυωμένους ώς προς την απόδοση της πλατφόρμας.
Φυσικά στην δυσχερή αυτή κατάσταση που έχει περιέλθει το Twitter, κάθε άλλο παρά βοήθεια ήταν το πρόσφατο 'brain drain' που υπέστη με την -προ ημερών- αποχώρηση τεσσάρων εκ των ηγετικών στελεχών του, που 'πέταξαν' προς άλλες μεγάλες εταιρίες της Silicon Valley, ούτε η επανάπαυση σε ένα αφοσιωμένο κοινό που, όμως, δεν αυγατίζει.
Η πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει το ασθμαίνον Twitter και ο Ντόρσι, είναι το πώς διατηρώντας το ισχυρό του όπλο, δηλαδή την αμεσότητα, μπορεί να γίνει ακόμα πιο ελκυστικό σε περισσότερο κόσμο, σε έναν τομέα που είναι υπερβολικά ανταγωνιστικός με παίκτες όπως το Snapchat να το έχουν ξεπεράσει ήδη σε αριθμό χρηστών.
Αυτό που θέτει σε κίνδυνο το μέλλον του Twitter, σύμφωνα με το The New Yorker, είναι το κατά πόσο μπορεί να κρατηθεί εκεί, στην αιχμή των υπολοίπων κοινωνικών μέσων αφήγησης, χωρίς να κάνει μεγάλες θυσίες, όπως το να αποβάλλει τους 140 χαρακτήρες -εγγενές μέρος της ταυτότητάς του. Να καταφέρει να μείνει ζωντανό και σχετικό, διατηρώντας τη θέση του ως ένα μέσο καταγραφής, απεικόνισης κάθε έκφανσης της επικαιρότητας και κάθε διαφορετικής άποψης επ' αυτής, σε πραγματικό χρόνο. Χωρίς οχλαγωγία.
