«Οι όροι που επιβάλλονται στην Ελλάδα, προς το συμφέρον των πιστωτών έχουν καταστρέψει τη χώρα, την ώρα που διακηρύσσουν ότι έχουν στόχο τη μείωση του χρέους, το οποίο αυξάνεται", δηλώνει σε συνέντευξη του στο truth-out.org, ο Νοαμ Τσόμσκι.
«Η οικονομία έχει υπονομευθεί, το ΑΕΠ έχει μειωθεί φυσικά, και ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ έχει αυξηθεί παρά τη ριζική περικοπή των κρατικών δαπανών. Στην Ελλάδα η ελάφρυνση του χρέους είναι θεωρητική, καθώς η χώρα έχει γίνει στην πραγματικότητα ένα χωνί μέσω του οποίου ρέει η ευρωπαϊκή βοήθεια προς τις Βόρειες τράπεζες που απέτυχαν με τα δάνεια υψηλού ρίσκου και θέλουν τώρα να διασωθούν από τους ευρωπαίους φορολογούμενους, ένα γνωστό χαρακτηριστικό των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στη νεοφιλελεύθερη εποχή», λέει ο Τσόμσκι.
Σημειώνει επίσης ότι όταν οι Έλληνες ρωτήθηκαν δημοκρατικά για να αποφασίσουν για τη μοίρα τους με το δημοψήφισμα στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, οι Ευρωκράτες αντέδρασαν με σαδισμό και επέβαλαν ακόμη σκληρότερους όρους στην Αθήνα. Χαρακτηρίζει αυτή την κατάσταση ως «ταξικό πόλεμο» για την ανατροπή των κοινωνικών κατακτήσεων στην Ευρώπη.
Για το προσφυγικό ζήτημα ο Τσόμσκι αναφέρει ότι η Ευρώπη κατέρρευσε σχεδόν ολοκληρωτικά στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση του προσφυγικού ζητήματος και κάνει λόγο για διαχρονικά εγκλήματα των Ευρωπαίων στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή που είναι υπεύθυνα για αυτό το κύμα.
Υποστηρίζει ότι η συνθήκη Σένγκεν ήταν ένα επίτευγμα σε μία Ήπειρο που έχει γνωρίσει αμοιβαίες σφαγές και τονίζει ότι θα ήταν κρίμα να καταρρεύσει κάτω από μια απειλή που μπορεί να αντιμετωπιστεί με ανθρώπινο τρόπο.
Ο Νόαμ Τσόμσκι τοποθετείται όμως και για το επιχείρημα που όλο και πιο συχνά ακούγεται από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη και λέει ότι «είναι απλά αδύνατο να δεχτεί η Ευρώπη τόσους μετανάστες και πρόσφυγες». «Η Γερμανία έχει απορροφήσει σχεδόν 1 εκατ. πρόσφυγες, όντας μια πολύ πλούσια χώρα, με πληθυσμό άνω των 80 εκατ. πολιτών. Κάντε τη σύγκριση με τον Λίβανο, μια φτωχή χώρα με σοβαρά εσωτερικά προβλήματα. Το 25% του πληθυσμού του Λιβάνου αποτελείται από μη Λιβανέζους. Όπως πολύ σωστά έχει παρατηρήσει ο επικεφαλής του Human Rights Watch, Kenneth Roth. «Αυτό το κύμα ανθρώπων μοιάζει σαν σταγόνα, αν αναλογιστεί κανείς την πισίνα που καλείται να το απορροφήσει. Λαμβάνοντας υπόψη τον πλούτο της ΕΕ και την προηγμένη της οικονομία, είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι η Ευρώπη δεν διαθέτει τα μέσα για να απορροφήσει αυτούς τους νεοφερμένους, ιδιαίτερα οι χώρες που χρειάζονται τους μετανάστες για την οικονομική τους ευρωστία».
