Με αφορμή τη μεταφορά της Ταπισερί της Μπαγιέ στο Βρετανικό Μουσείο, η Μαρέβα Γκραμπόφσκι - Μητσοτάκη επανατοποθετήθηκε σχετικά με την επιστροφή και επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα.
Πριν τη νέα παρέμβασή της για τα Γλυπτά προηγήθηκε το άρθρο του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Guardian, στο οποίο ο πρωθυπουργός αναφέρει, μεταξύ άλλων: «Υπάρχουν εντυπωσιακές ομοιότητες μεταξύ των δύο έργων. Αμφότερα συνελήφθησαν ως ενιαία έργα, ώστε να τα βλέπει και να τα κατανοεί κανείς ως ένα σύνολο. Στην περίπτωση των Γλυπτών του Παρθενώνα, αυτή η σχέση είναι επίσης αρχιτεκτονική: σμιλεύτηκαν ως αναπόσπαστα στοιχεία του ίδιου του μνημείου.
Ουδείς θα διανοούνταν σοβαρά να κόψει στα δύο το σωζόμενο μέρος της Ταπισερί και να εκθέσει το ήμισυ στο Λονδίνο και το άλλο μισό στην Μπαγιέ, ισχυριζόμενος ότι αυτός είναι ένας κατάλληλος τρόπος για να το κατανοήσει κανείς.
Ωστόσο, αυτό ακριβώς συνέβη με τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Ένα ενιαίο αριστούργημα διαμελίστηκε, και τα σωζόμενα τμήματά του βρίσκονται πλέον χωριστά, κυρίως στο Λονδίνο και στην Αθήνα».
Η ανάρτηση της Μαρέβας Γκραμπόφσκι - Μητσοτάκη
Στην ανάρτησή της, η Μαρέβα Μητσοτάκη διαχωρίζει τις δύο περιπτώσεις, υπογραμμίζοντας ότι η Ταπισερί αποτελεί ένα αυτοτελές έργο τέχνης, ενώ τα Γλυπτά αποτελούν τμήματα ενός ενιαίου αρχιτεκτονικού συνόλου.
«Ένα δάνειο και ένας ακρωτηριασμένος ναός δεν είναι το ίδιο πράγμα», γράφει, μεταξύ άλλων.
Αναφερόμενη στη μεταφορά της Ταπισερί στο Βρετανικό Μουσείο, σημειώνει ότι πρόκειται πράγματι για «μια νίκη της πολιτισμικής συνεργασίας», επισημαίνοντας όμως ότι «είναι ένα αυτοτελές έργο τέχνης, όχι ένα αρχιτεκτονικό σύνολο κομμένο στα δύο».
Για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, η Μαρέβα Μητσοτάκη υποστηρίζει ότι η συζήτηση έχει διαφορετικό χαρακτήρα, καθώς, όπως αναφέρει, «είναι τα δύο μισά ενός και μόνου ναού».
«Η επανένωσή τους αφορά την αποκατάσταση της καλλιτεχνικής, αρχιτεκτονικής και ιστορικής ακεραιότητας ενός μοναδικού μνημείου που δεν έπρεπε ποτέ να είχε διαμελιστεί», υπογραμμίζει.
Στο αγγλικό κείμενο της ανάρτησής της προσθέτει ότι η επανένωση των Γλυπτών «δεν αφορά το άνοιγμα των ασκών του Αιόλου ή το άδειασμα των μουσείων», αλλά την αποκατάσταση της ακεραιότητας ενός συγκεκριμένου μνημείου.
Η ίδια ολοκληρώνει το μήνυμά της, με τις προτάσεις: «Μία περίπτωση. Ένα μνημείο. Μία αποκατάσταση που έχει καθυστερήσει πολύ».