Σχεδιάζοντας το 30ό του σόου για τον οίκο Saint Laurent, ο Vaccarello, ανέγγιχτος θαρρείς από την ένταση των ημερών, τίμησε τον YSL περισσότερο από κάθε άλλη φορά, στις λεπτομέρειες αλλά και στην υπερβολή. Την αγαπημένη του ώρα, το σούρουπο, σε έναν οργιώδη κήπο (που σχημάτιζε το λογότυπο YSL, σχεδιασμένο το 1961 από τον περίφημο γραφίστα με το ψευδώνυμο Cassandre) στα πόδια του Πύργου του Άιφελ, μίλησε για την ουσία του πιο γαλλικού οίκου μόδας που πάντα υπήρξε η αναζήτηση μιας προκλητικής θηλυκότητας.
Η εικόνα της Betty Catroux και της Cathrine Deneuve στηριγμένων στο μπράτσο του Jean Paul Gaultier μας υπενθύμισε τη συνέχεια του οίκου από τα '60s μέχρι σήμερα, με τον Vaccarello να προβάλει το ανήσυχο πνεύμα τους στο μέλλον, έχοντας κατά νου μια φράση της Γαλλίδας υπουργού Πολιτισμού στα '70s, Φρανσουάζ Ζιρού, που περιέγραφε τη γυναίκα YSL ως άσωτη τη μέρα και κοντέσα τη νύχτα.
Για το φινάλε, ο Saint Laurent τίμησε την couture με ένα φουριόζικο σύννεφο από see-through φορέματα σε υπέροχα χρώματα που γλίστρησαν μέσα στην ανοιξιάτικη νύχτα αφήνοντας στο πέρασμά τους νότες από το Opium του YSL.
Αυτή η «παρακαταθήκη» του Saint Laurent, ένα κράμα αστικής γοητείας, ερωτισμού και ηθικής χαλαρότητας, που βρέθηκε στο απόγειό της στα '70s και '80s, ξεδιπλώθηκε αριστοτεχνικά σε αυτό το ανοιξιάτικο σόου: θηλυκοί Mapplethorpe με δερμάτινα biker τζάκετ, pencil φούστες και μπλούζες με φουσκωτά μανίκια και φιόγκους («ήθελα να ανοίξω με το ψωνιστήρι των γκέι στους κήπους του Κεραμεικού, και να το μεταφέρω στο σικ Τροκαντερό») περπάτησαν ανάμεσα στις λευκές ορτανσίες του set μαζί με τυπικές φιγούρες Γαλλίδας, με τη διαφορά ότι η κλασική καμπαρντίνα είχε αντικατασταθεί από λεπτά αδιάβροχα που κολλούσαν πάνω σε ημίγυμνα σώματα.
Για το φινάλε, ο Saint Laurent τίμησε την couture με ένα φουριόζικο σύννεφο από see- through φορέματα σε υπέροχα χρώματα που γλίστρησαν μέσα στην ανοιξιάτικη νύχτα αφήνοντας στο πέρασμά τους νότες από το Opium του YSL. Ανάλαφρες τουαλέτες σε στυλ Μπελ Επόκ, με φουσκωτά μανίκια και βολάν στο μπροστινό τους μέρος, εμπνευσμένες από τα κοστούμια που είχε σχεδιάσει το 1971 ο Yves για έναν κοσμικό χορό της Marie-Hélène de Rothschild, αλλά και την αγαπημένη κινηματογραφική Isabelle Adjani του Vaccarello ως βασίλισσα Μαργκό στη Γαλλία του 16ου αιώνα. Ο Vaccarello μετέγραψε αυτές τις μεγαλειώδεις αναφορές σε… νάιλον, ελαφραίνοντας τη δραματικότητα της ραπτικής του Saint Laurent, «για να μπορεί μια σημερινή γυναίκα να τυλίξει σε μια μπάλα το βραδινό της ρούχο» και να το βάλει στην πρωινή της τσάντα, εξήγησε ο σχεδιαστής.
Το φόρεμα ίσως χωράει σε αυτή την τσάντα, όχι όμως και οι τεράστιοι σκελετοί γυαλιών που παρουσιάστηκαν στο σόου, ούτε τα ακόμα ογκωδέστερα κολιέ και σκουλαρίκια σε σχήμα σταυρού, ξεκάθαρη αναφορά στις μπαρόκ συλλογές κοσμημάτων που την περίοδο 1970-1990 σχεδίασε η Loulou de la Falaise για τον Yves.
Από την άλλη, σκέφτομαι ότι το all star κοινό του Vaccarello, από τη Μadonna και τη Linda Evangelista ως την Teyana Taylor και τη Zoe Kravitz, μπορεί απλά να κυκλοφορεί με αυτά τα αξεσουάρ όλη μέρα, όπως άλλοτε οι μούσες του Yves.
