ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 1971. Ο μουσικός Ντέιβιντ Πιλ χτυπά το κουδούνι στο διαμέρισμα που μόλις έχουν εγκατασταθεί ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο στο Γκρίνουιτς Βίλατζ. Μετά από λίγο, η Όνο του απαντά. Αφού ανταλλάσσουν τους τυπικούς χαιρετισμούς όμως, εκείνη φαίνεται να καταρρέει και ξεσπώντας του λέει:
— Ο κόσμος λέει ότι εγώ είμαι αυτή που διέλυσε τους Beatles, καταλαβαίνεις; Ήμουν έγκυος κι έπαιρνα γράμματα που έλεγαν: «Εύχομαι το μωρό σου να πεθάνει». Και κάποιος μου έστειλε μια πάνινη κούκλα με ένα σωρό βελόνες καρφωμένες μέσα της, στα μάτια της, στο στόμα της, στη μύτη της. Όταν περπατάω στο δρόμο με τον Τζον, με πλησιάζουν και μου λένε «είσαι άσχημη». Μου τραβάνε τα μαλλιά και με χτυπούν στο κεφάλι.
— Πού έγιναν αυτά; Στην Αγγλία;
— Ναι, ναι, στην Αγγλία. Είχα τρεις αποβολές κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.
— Θεέ μου, Γιόκο, δεν μπορώ να το πιστέψω.
Αυτή η συνομιλία δεν είχε δημοσιοποιηθεί ποτέ πριν συμπεριληφθεί στο ντοκιμαντέρ One to One: John & Yoko, το οποίο έκανε ντεμπούτο στο πρόσφατο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και προβάλλεται αυτές τις μέρες στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του British Film Institute στο Λονδίνο. Αυτό που εντυπωσιάζει στην ταινία, η οποία πραγματεύεται ένα γνωστό θέμα (το δημόσιο λιντσάρισμα της Όνο εκείνη την εποχή από τον βρετανικό Τύπο) είναι η ποικιλία και η χροιά των φωνών που καταγράφει, η αγανάκτηση, η αγωνία τους και η ματιά που προσφέρει σε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία η καινοτομία στη μουσική συμβάδιζε με τις έντονες κοινωνικοπολιτικές αναταράξεις.
Το ζευγάρι μοίραζε τον χρόνο του μεταξύ της στήριξης αντιπολεμικών εκδηλώσεων και της ψυχαναγκαστικής παρακολούθησης της τηλεόρασης που είχαν στήσει στο κάτω μέρος του κρεβατιού τους.
Το 1971, δύο χρόνια μετά τον γάμο τους, ο Λένον και η Όνο νοίκιασαν ένα μικρό διαμέρισμα στην Bank Street, στο κέντρο της μποέμικης (τότε) γειτονιάς του Γκρίνοουιτς Βίλατζ στη Νέα Υόρκη, προκειμένου να διαφύγουν από την τοξική ατμόσφαιρα που δηλητηρίαζε την ζωή τους στην Αγγλία. Ήθελαν να ζήσουν πιο ήσυχα, να μπορούν να περπατάνε στους δρόμους της πόλης ανενόχλητοι, να μη δέχονται πλέον απειλές και να μη γίνονται στόχος επιθέσεων, ειδικά η Γιόκο.
Παραδόξως, στη Νέα Υόρκη θα αντιμετώπιζαν ακόμη πιο δύσκολες προκλήσεις. Αυτό υποστηρίζει ο Βρετανός συγγραφέας Φίλιπ Νόρμαν, ένας από τους κορυφαίους ειδικούς για τους Beatles, στο ογκώδες βιβλίο του Paul McCartney: The Biography: «Ο Τζον και η Γιόκο είχαν μετακομίσει στη Νέα Υόρκη αναζητώντας καταφύγιο από την αδιάκοπη κακομεταχείριση και γελοιοποίηση που είχαν υποστεί στη Βρετανία. Αντ' αυτού, εξελίχθηκαν σε διακοσμητικές φιγούρες της ριζοσπαστικής ρητορικής που διαπερνούσε τη ροκ κουλτούρα στις Ηνωμένες Πολιτείες εκείνη την εποχή και, με τον τρόπο αυτό, έγιναν πιο εμφανείς και αμφιλεγόμενοι από ποτέ».
Ο Λένον δικαιολόγησε την απόφασή τους να επιλέξουν ένα απλό διαμέρισμα σε μια εποχή που δεν του έλειπαν τα χρήματα, σε μια συνέντευξη που έδωσε σε ένα αμερικανικό τηλεοπτικό κανάλι λίγες ημέρες μετά την άφιξή τους στο Μανχάταν: «Πάντα ταυτιζόμουν με την εργατική τάξη. Αλλά αγόρασα μια τεράστια έπαυλη έξω από το Λονδίνο. Είχε τα πάντα. Η Γιόκο μου πρότεινε όμως να απαλλαγώ από τα υπάρχοντά μου και να απελευθερώσω το μυαλό μου. Μου είπε: "Κοίταξε τον εαυτό σου, έχεις γίνει πλούσιος και δεν ξέρεις πια πώς είναι η ζωή". Και με έπεισε. Τα αφήσαμε όλα για δύο μικρά δωμάτια στο Βίλατζ. Και είμαι ευτυχισμένος. Αισθάνομαι και πάλι σαν φοιτητής. Είμαστε σαν ένα ζευγάρι νεόνυμφων».
Κάποιοι έφταναν στο σπίτι του ζευγαριού από περιέργεια, για να δουν έναν ροκ σταρ να ζει σε μια ταπεινή κατοικία. Άλλοι, με την πρόθεση να χρησιμοποιήσουν τον Λένον για τους δικούς τους σκοπούς, πολιτικούς και άλλους. Εκείνος ήταν δεκτικός και υπέγραφε σχεδόν τα πάντα με την υποστήριξη της Όνο. Το ζευγάρι μοίραζε τον χρόνο του μεταξύ της στήριξης αντιπολεμικών εκδηλώσεων και της ψυχαναγκαστικής παρακολούθησης της τηλεόρασης που είχαν στήσει στο κάτω μέρος του κρεβατιού τους. Μεταξύ των προσωπικοτήτων που επισκέπτονταν το διαμέρισμα του ζευγαριού ήταν και ο Πολ Μακάρτνεϊ. Η επίσκεψή του πραγματοποιήθηκε το 1972, δύο χρόνια μετά την πικρή διάλυση των Beatles, σηματοδοτώντας τη συμφιλίωση των δύο ανδρών που είχαν οργανώσει τη μεγαλύτερη επανάσταση στην ιστορία της ποπ.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα τηλέφωνα του ζευγαριού παρακολουθούνταν από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Υπήρξε ακόμη και απόπειρα απέλασης του Λένον. Κάποια στιγμή ο Τζιμ Κέλτνερ, περιζήτητος ντράμερ και φίλος του ζεύγους, τον προειδοποιεί: «Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σου κάνουν κακό λόγω των πολιτικών σου θέσεων». «Τι εννοείς; Να με σκοτώσουν;» ρωτάει ο Λένον. «Μα εγώ είμαι μόνο ένας καλλιτέχνης, ένας καλλιτέχνης της επανάστασης».
Όμως η απειλή δεν έφευγε από το μυαλό του και ο Λένον συμφώνησε, με τη συμβουλή του δικηγόρου του, να μετριάσει τις κορώνες του κατά της αμερικανικής κυβέρνησης. Ενάμιση χρόνο αργότερα, ο Λένον και η Όνο τερμάτισαν τη 18μηνη διαμονή τους στο μικροσκοπικό διαμέρισμα του Βίλατζ και ο Λένον ξεκίνησε μια παρακμιακή περίοδο στο Λος Άντζελες, βουτηγμένη στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά, με την ερωμένη του Μέι Πανγκ και διάφορους εκλεκτούς φίλους: Τον Χάρι Νίλσον, τον Κιθ Μουν των Who και τον Ρίνγκο Σταρ.
Το 1975, η αμερικανική κυβέρνηση απέσυρε την εντολή απέλασης του Λένον, ο οποίος είχε ήδη ολοκληρώσει το καλιφορνέζικο ξεφάντωμα και είχε επιστρέψει στην αγκαλιά της Όνο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 1979, ο Σιντ Βίσιους θα βρισκόταν νεκρός από υπερβολική δόση σ’ ένα άλλο διαμέρισμα της Bank Street. Τον Νοέμβριο του 1980 ο Τζον Λένον θα επέστρεφε στη δισκογραφία με το άλμπουμ Double Fantasy. Λιγότερο από έναν μήνα μετά, θα έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες του Μαρκ Τσάπμαν έξω από το (πολυτελές αυτή τη φορά) σπίτι του στο κτίριο Ντακότα δίπλα στο Σέντραλ Παρκ.
One To One: John & Yoko - Teaser
Με στοιχεία από El Pais
