Σε μία ειδική τελετή στο Προεδρικό Μέγαρο η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, παρασημοφόρησε τους Γιάννη Μαρκόπουλο, Λευτέρη Παπαδόπουλο και Μίμη Πλέσσα.
Η ΠτΔ απένειμε το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής μετά θάνατον στον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, στον στιχουργό και συγγραφέα Λευτέρη Παπαδόπουλο αλλά και στον συνθέτη Μίμη Πλέσσα, οι οποίοι έδωσαν το παρών στην τελετή.
«Το τραγούδι είναι φορέας πολιτισμού και νοοτροπίας, έκφραση βιωμάτων, εξωτερίκευση της χαράς, του πόνου, των παθών ενός ολόκληρου λαού. Στη μεγάλη περίοδο της ακμής του, λίγο πριν και λίγο μετά τη δικτατορία, αναδείχτηκε σε ένα υψηλής ποιότητας καλλιτεχνικό προϊόν, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά. Και μολονότι στις δεκαετίες που ακολούθησαν το πνεύμα, το ήθος και το ύφος του άρχισε σταδιακά να αλλάζει, ποτέ δεν ξεχάστηκαν, ούτε θα ξεχαστούν, εκείνα τα τραγούδια που γράφτηκαν τότε και πάλλονταν από δημιουργική δύναμη, ελευθερία και αξεπέραστη μουσικότητα», ανέφερε αρχικά στην προσφώνησή της η Κατερίνα Σακελλαροπούλου.
«Με μεγάλη χαρά, λοιπόν, παρασημοφορώ σήμερα έναν στιχουργό και δύο συνθέτες που σφράγισαν την ελληνική μουσική, όχι μόνο με τα τραγούδια τους αλλά και με το έργο τους στον χώρο της συμφωνικής, της τζαζ, της μουσικής για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος, που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας, αναζήτησε την έμπνευση στον πλούτο της μουσικής μας παράδοσης και μετουσίωσε το ήθος της σε ένα σύγχρονο, πολυδιάστατο, εντελώς προσωπικό ιδίωμα. Πρότεινε την «επιστροφή στις ρίζες» όχι ως στείρα αντιγραφή ρυθμών, μοτίβων και ηχοχρωμάτων, αλλά ως ζωντανό και γόνιμο διάλογο με το παρελθόν», σημείωσε για τον Γιάννη Μαρκόπουλο.
«Ενέταξε ελληνικά παραδοσιακά όργανα όπως τη λύρα και το σαντούρι στη συμφωνική ορχήστρα, αξιοποίησε την ερμηνευτική λιτότητα και καθαρότητα σπουδαίων ερμηνευτών του παραδοσιακού μας τραγουδιού. Οι συγκλονιστικοί κύκλοι των τραγουδιών του, το “Χρονικό”, η “Ιθαγένεια”, η “Θητεία”, που γράφτηκαν στη διάρκεια της δικτατορίας, συνήγειραν το δημοκρατικό αίσθημα του λαού μας και ενέπνευσαν το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Αρκεί να θυμηθούμε ότι η πρώτη μεγάλη διαδήλωση κατά της χούντας, τον Μάιο του 1972, ξεκίνησε από τη συναυλία του Γιάννη Μαρκόπουλου στο γήπεδο του Σπόρτινγκ.
»Παρακάμπτοντας με τεχνάσματα τη λογοκρισία, ξεπερνώντας τα εμπόδια και τις επεμβάσεις της στρατιωτικής εξουσίας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος εξέφρασε με τα τραγούδια του ένα ηχηρό αίτημα ελευθερίας, μετατρέποντάς τα σε όχημα εναντίωσης στην τυραννία και συμβάλλοντας στον αγώνα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Τον τιμάμε, έστω μετά θάνατον, για το ήθος, την ακατάβλητη αγωνιστικότητά του και την πολυσχιδή προσφορά του στην ελληνική μουσική, την οποία υπηρέτησε με ανεξάντλητη ζωτικότητα», κατέληξε.
Μιλώντας για τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, στιχουργό και ποιητή, συγγραφέα και δημοσιογράφο, τόνισε πως «οφείλουμε τα λόγια σε πολλά από τα ωραιότερα τραγούδια του καιρού μας. Μπόλιασε το σύγχρονο τραγούδι με γνήσια λαϊκότητα, ακαλλώπιστη ποιητικότητα, αμεσότητα και ζεστασιά που αγγίζει τις ψυχές όλων μας. Λυρικός, λιτός, και κυρίως απλός, τίμησε μια ολόκληρη γενιά που έζησε στη στέρηση αλλά δεν έπαψε να ονειρεύεται, ανέδειξε την ομορφιά των μικρών πραγμάτων, ύμνησε τον έρωτα και τη φιλία με σπάνια αυθεντικότητα. Συνεργάστηκε με τους κορυφαίους συνθέτες μας και σημάδεψε με την προσωπικότητα του μισόν αιώνα δημιουργίας. Στο παράσημο που του απονέμεται αντανακλάται η συγκίνηση που χάρισε με τους στίχους του στον λαό μας».
«Ο Μίμης Πλέσσας, συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και πιανίστας, με διεθνείς διακρίσεις, πρωτοπόρος της τζαζ μουσικής έκφρασης στην Ελλάδα σε μια εποχή που το είδος αντιμετωπιζόταν με επιφύλαξη στη χώρα μας, έχει διανύσει μια λαμπρή πορεία στο τραγούδι, μεταγγίζοντας το ρηξικέλευθο, τολμηρό πνεύμα του σε εξαιρετικές επιτυχίες που έγιναν κλασικές.
»Πολυγραφότατος συνθέτης για το θέατρο και τον κινηματογράφο, ιδρυτής της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας το 1957, βραβευμένος σε πολυάριθμα ελληνικά και ξένα φεστιβάλ, πειραματίστηκε με όλα τα μουσικά είδη, διέπρεψε σε διεθνείς διοργανώσεις, τιμήθηκε επανειλημμένα από την Πολιτεία και παραμένει ένας ακάματος δημιουργός, πάντοτε στις επάλξεις. Με το παράσημο αυτό, τιμάμε μια προσωπικότητα της ελληνικής μουσικής, που αναγνωρίστηκε και αγαπήθηκε όσο λίγες», κατέληξε δίνοντάς το παράσημο στον σπουδαίο συνθέτη.
