Η Άντρεα Ράιζμπορο τη γλίτωσε στο τσακ: η υποψηφιότητά της κινδύνευσε όταν, με την αναγγελία του ονόματός της στην πεντάδα του πρώτου γυναικείου ρόλου, τα πρώτα wtf διαδέχθηκαν ερωτήσεις γύρω από τη μεθοδολογία ή μάλλον τη μεθόδευση της καμπάνιας.
Βρέθηκε, λοιπόν, πως οι «πλούσιες λευκές φίλες» της καθ’ όλα άξιας Βρετανής ηθοποιού δεν υπερέβησαν τα εσκαμμένα, αλλά η Ακαδημία επιφυλάχθηκε να ξανακοιτάξει ενδελεχώς το ζήτημα της προώθησης μέσω των social και του διαδικτύου αμέσως μετά την τελετή.
Έχει καιρό να συμβεί η σπάνια στραβή, εκτός βέβαια από τις ηχηρές περιπτώσεις της οικειοθελούς άρνησης, όπως έγινε με τον Μάρλον Μπράντο και τον Τζορτζ Σκοτ, και να αρθεί υποψηφιότητα που μέχρι την ανακοίνωση πληρούσε τις τυπικές προϋποθέσεις. Τα οκτώ περιστατικά που ακολουθούν δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους.
1.
THE CIRCUS
1928
Τα πρώτα Όσκαρ δόθηκαν σε μια σεμνή τελετή μεταξύ φίλων και συναδέλφων στο ξενοδοχείο Roosevelt του Λος Άντζελες, επειδή το ήθελαν τα στούντιο και κάποιοι σταρ, όπως ο Ντάγκλας Φέρμπανκς, ο οποίο μάλιστα φρόντισε την επόμενη χρονιά να υπενθυμίσει στη βιομηχανία πως πρέπει να βραβευτεί η γυναίκα του, και γλυκιά αγαπημένη του αμερικανικού σινεμά, Μέρι Πίκφορντ, πράγμα που έγινε, για την ξεχασμένη «Κοκέτα». Πάνω στη λογική του «λίγο μιλημένου» η Ακαδημία αποφάσισε πως οι υποψηφιότητες του Τσάρλι Τσάπλιν στις κατηγορίες της καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας κωμωδίας, σεναρίου και ηθοποιού για το «Τσίρκο», κανονικές και νόμιμες, προϊόν της εκτίμησης των «ομοίων» του, δεν ήταν δίκαιες, γιατί προέβλεψε πως θα τα σάρωνε όλα! Οπότε τις ανακάλεσε και συνόψισε με ένα τιμητικό Όσκαρ για το «Τσίρκο» ειδικώς και το καλλιτεχνικό επίτευγμα του Σαρλό στο αριστούργημά του αυτό. Έτσι, ο Τσάπλιν δεν έχει καταχωρισμένο διαγωνιστικό Όσκαρ στην κατοχή του, εκτός από εκείνο της καλύτερης μουσικής, αναδρομικά, για τα «Φώτα της Πόλης», και ένα ακόμη τιμητικό. Το πρωτοφανές «άδειασμα» δεν επαναλήφθηκε ποτέ.
2.
HONDO
1953
Για το «Hondo», που σκηνοθέτησε ο μπαμπάς της Μία, ο Τζον Φάροου, αλλά έβαλε το χεράκι του ο Τζον Φορντ, γιατί ένιωθε ανασφάλεια ο Τζον Γουέιν, το σενάριο έγραψε ο Τζέιμς Έντουαρντ Γκραντ. Ο κλάδος το πρότεινε για καλύτερο πρωτότυπο story, αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ψάξει πως βασιζόταν σε μια νουβέλα που δημοσίευσε στο περιοδικό «Collier’s» ο μάστερ των καουμπόικων Λούι Λαμούρ, οπότε η πρωτοτυπία πήγε τυπικά περίπατο και το όνομα του Γκραντ βγήκε από τις λίστες.
3.
HIGH SOCIETY
1955
Μάλλον αφηρημένοι ήταν οι σεναριογράφοι των ’50s, αφού ήθελαν να προτείνουν το σενάριο του «High Society», της μιούζικαλ διασκευής του καταπληκτικού «Philadelphia Story», με τον Μπινγκ Κρόσμπι και την Γκρέις Κέλι αυτήν τη φορά, αλλά μπέρδεψαν τα ονόματα των ανθρώπων που το έγραψαν! Τι έγινε: εκείνη τη χρονιά μια ομάδα ηθοποιών από τη Νέα Υόρκη, οι Bowery Boys με δράση από το 1946, υπέγραψε μία ακόμη από τη σειρά των φτηνών κωμωδιών τους με τίτλο «High Society». Οι Έλγουντ Άλμαν και Έντουαρντ Μπερντς κατάλαβαν πως δεν αναγνωρίστηκε ξαφνικά η δουλειά τους από τους σοβαρούς γραφιάδες της βιομηχανίας και με ένα τηλεγράφημα στο διοικητικό συμβούλιο ζήτησαν να διαγραφούν τα ονόματά τους. Αργότερα έκαναν χιουμοριστικές δηλώσεις στο στυλ του «πάντα το ξέραμε πως είναι φοβερά γραμμένα τα σκετς μας», όμως παράξενο δεν είναι μόνο το παρόραμα αλλά και το γεγονός ότι μετά την αποκατάσταση του ολισθήματος η Ακαδημία δεν έβαλε στη λίστα τον Τζον Πάτρικ, σεναριογράφο της ταινίας, ως όφειλε, αλλά διέγραψε συνολικά την υποψηφιότητά της, την τρίτη που θα έπαιρνε μετά από εκείνες της μουσικής διεύθυνσης του Τζόνι Γκριν και του θεσπέσιου «True Love» του Κόουλ Πόρτερ. Μήπως γιατί θα αφορούσε την κατηγορία του καλύτερου story, και πάλι, για μια πλοκή που βασιζόταν σε μια ταινία, που βασιζόταν σε ένα θεατρικό;
4.
YOUNG AMERICANS
1968
Η μοναδική φορά που η Ακαδημία έχει αφαιρέσει όχι μόνο υποψηφιότητα αλλά και το ίδιο το βραβείο που απένειμε διά της ψηφοφορίας όλων των μελών ήταν για το ντοκιμαντέρ «Young Americans», το χρονικό της περιοδείας μιας πατριωτικής χορωδίας ως υγιής αντίσταση στον διάσπαρτο χιπισμό της περιόδου. Ο λόγος ήταν καθαρά τυπικός: η ταινία του Αλεξάντερ Γκράσχοφ είχε προβληθεί σε μια αίθουσα τον Οκτώβριο, ενώ δεν έπρεπε, και το Όσκαρ της κατέληξε στο επιλαχόν «Journey into self». Σε μια κατηγορία που δεν έχουν προταθεί ποτέ ο Πενεμπέικερ, οι Maysles ή το «Shoah» αυτά είναι πταίσματα.
5.
Ο ΝΟΝΟΣ
1972
Στην απονομή του 1973 ο Φράνσις Φορντ Κόπολα άρχισε να ανησυχεί βλέποντας τη βραδιά να κυλά υπέρ του «Καμπαρέ». Μόνο στο τελευταίο σφύριγμα, στο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, και αφού είχε χάσει της σκηνοθεσίας από τον Μπομπ Φόσι, ανάσανε. Ένας επιπλέον λόγος ήταν η ανάκληση της υποψηφιότητας του μουσικού σκορ του Νίνο Ρότα, διότι κάποιοι επεσήμαναν πως το κεντρικό, αξέχαστο θέμα δεν ήταν ακριβώς κλεμμένο αλλά δανεισμένο από μια παλιότερη κινηματογραφική σύνθεση του συνθέτη, τη «Fortunella» από το 1958. Αλήθεια είναι και, με το σταυρό στο χέρι, σωστή η διαγραμμένη υποψηφιότητα. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, ένα από τα 6 Όσκαρ του δεύτερου «Νονού» ήταν για την καλύτερη πρωτότυπη μουσική επένδυση, πάλι διά χειρός Ρότα, κύριο θέμα του οποίου είναι και πάλι ο γνώριμος σκοπός από το 1958. Εκτός αν μέχρι τότε το αδίκημα παραγράφηκε…
Ακούστε τη μουσική του «Fortunella» και διακρίνετε την ξεκάθαρη ομοιότητα με τη μουσική επένδυση του «Νονού» (στο 00:50).
6.
PLACES IN THE WORLD
1992
Η Ουρουγουάη υπέβαλε το «Places in the world» για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ, η Ακαδημία αρχικά το δέχτηκε, η ταινία προτάθηκε στις πέντε καλύτερες, αλλά πήρε κόκκινη κάρτα γιατί θεωρήθηκε παραγωγή της Αργεντινής. Ο σκηνοθέτης Αντόλφο Αρισταράιν, που είναι όντως Αργεντίνος, τους είπε πως ζήτησε από την Ουρουγουάη να το κατεβάσει στην κούρσα γιατί είχε αρκετά κεφάλαια από τη χώρα και αρκετοί καλλιτέχνες και τεχνικοί που συνεργάστηκαν ήταν Ουρουγουανοί, η Ακαδημία δεν συμφώνησε, ο Αρισταράιν της έκανε μήνυση και τελικά δεν δόθηκε συνέχεια. Η ιστορία με τις συμπαραγωγές είναι λίγο πονεμένη και η ποσόστωση που απαιτείται, με τα δύο από τα τρία βασικά στοιχεία να τηρούνται (γλώσσα, παραγωγή, σκηνοθέτης), σε λεπτή ισορροπία.
7.
TUBA ATLANTIC
2010
Κανείς εκτός από αυτούς που το γύρισαν δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του «Tuba Atlantic», μιας μικρού μήκους από τη Νορβηγία, που χάρηκε όταν πλασαρίστηκε στην πεντάδα του 2011, αλλά πάγωσε όταν αποβλήθηκε γιατί είχε προβληθεί σε τοπικό τηλεοπτικό κανάλι λίγους μήνες πριν, κάτι που απαγορεύεται ρητώς, ακόμη κι αν η κατηγορία λέγεται live action short.
8.
ALONE, YET NOT ALONE
2013
Ο Μπρους Μπρότον είναι ένας από τους πιο αναγνωρισμένους συνθέτες του Χόλιγουντ, από την πλευρά του επαγγελματία που δουλεύει από την τηλεόραση και το «Hawai 5-0» μέχρι το σινεμά (με υποψηφιότητα το 1985 για το «Silverado») σε διάφορα διοικητικά πόστα, ανάμεσα σ’ αυτά και στο συμβούλιο των κυβερνητών, όπως τους ονομάζουν, της Ακαδημίας. Για το μουσικό του θέμα στο άγνωστο φιλμ «Alone, yet not alone», που θυμίζει αυτές τις ταινίες που δεν έχει δει κανείς, ωστόσο με κάποιον τρόπο η Νταϊάν Γουόρεν όχι μόνο έχει γράψει το εμψυχωτικό theme song αλλά βρίσκεται συνεχώς υποψήφια, όπως και φέτος, ο Μπρότον θεώρησε πως καλό είναι να σηκώσει κι ένα τηλέφωνο ‒ανθρώπινο είναι‒ να ειδοποιήσει φίλους ετών για να τους υπενθυμίσει πως δεν θα ήταν κακό αν τον ψήφιζαν. Το πρόβλημα όμως ήταν πως καταχράστηκε εξουσία, γιατί πλησίασε μέλη ενώ είχε ακόμη το πόστο του, δίνοντας στον εαυτό του άδικο αβαντάζ έναντι των υπολοίπων. Η υποψηφιότητα αποσύρθηκε.
To τραγούδι της ταινίας «Alone, yet not alone» ερμηνεύει η Joni Eareckson Tada
