Η κατάληψη στο θέατρο Εμπρός τερματίστηκε μετά από επιχείρηση της αστυνομίας σήμερα, σχολιάζει σε ανάρτησή του ο θεατρικός σκηνοθέτης, Δημήτρης Παπαϊωάννου, αναρτώντας φωτογραφίες από την δράση του στον χώρο.
«Έθρεψε τον πολιτισμό για μια δεκαετία» γράφει, καταθέτοντας την δική του εμπειρία και όλα όσα έζησε σε έναν χώρο πολιτισμού.
«Ήμουν καλεσμένος στην αρχή, το 2011, για να μιλήσω για ένα άλλο θέατρο, που είχαμε δημιουργήσει με τα γυμνά μας χέρια το 1989» συνεχίζει.
Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου εννοεί την κατάληψη της 3ης Σεπτεμβρίου από την οποία ξεκίνησε τις παραστάσεις του με την Ομάδα Εδάφους και την Αγγελική Στελλάτου που αποτελούσαν ομάδα από το 1986. Η παρουσία της δουλειάς τους εκεί με παραστάσεις υψηλής αισθητικής για τα δεδομένα της εποχής άφησε εποχή.
ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ, ή, απλά Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ, όπως το λέγαμε και εκεί έγιναν οι πρώτες μου ζωντανές παραστάσεις και ευδοκίμησαν για 10 ολόκληρα χρόνια. Μπουκάραμε, παρανόμως χακάραμε το ηλεκτρικό και το νερό και μεταμορφώσαμε το ισόγειο σε θέατρο 40 θέσεων.
»Είχαμε γίνει το talk of the town και υπήρχαν μεγάλες λίστες αναμονής για να μπει ο κόσμος μέσα. Δεν είχαμε ιδέα ότι ξεκινούσαμε μια νέα γλώσσα που θα μετέφερε τις ζωές μας για δεκαετίες σε μεγαλύτερες και ακόμα πιο σπουδαίες κλίμακες και τώρα σε όλο τον κόσμο.
»Η κατάληψη είναι ένα κτίριο που καταλαμβάνεται από ανθρώπους που ζουν σε αυτό χωρίς το νόμιμο δικαίωμα να το πράξουν.
»Ένας καλλιτέχνης είναι ένα ανθρώπινο ον, που πρέπει να συμπυκνώνει και να μεταμορφώνει τις στιγμές που ζει, σε έκφραση που μοιράζεται με άλλους. Αυτή ή αυτός θα το κάνει ό, τι και αν γίνει, ακόμη και παράνομα.
Αυτή είναι μια φωτογραφία της παρουσίασής μου στο ΕΜΠΡΟΣ και ακολουθούν φωτογραφίες από την ΚΑΤΑΛΗΨΗ/1990 από τους νέους μας εαυτούς που ξεκινούσαν» έγραψε ο σκηνοθέτης.
Τι συνέβη στο ΕΜΠΡΟΣ το 2011
Την Τρίτη 22 Νοεμβρίου στο καταπληκτικό κτίριο του πρώην θεάτρου Εμπρός, στη Ρήγα Παλαμήδη στου Ψυρρή, εκεί όπου η Κίνηση Μαβίλη (μια ομάδα επτά καλλιτεχνών) ανέλαβε να ενεργοποιήσει τον «νεκρό» χώρο για 12 ημέρες, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου έδωσε, στο πλαίσιο της σειράς «Live Αρχείο», μια διάλεξη για τη Σαπφώ, την παράσταση της Ομάδας Εδάφους που είχε ανέβει το 1992 σε μια άλλη κατάληψη στο Κτίριο Καλλιτεχνών.
Ο Παπαϊωάννου πρόβαλε το βίντεο της εξαιρετικής παράστασης, διακόπτοντας τη ροή του για να παραθέσει ιστορίες κι επισημάνσεις, για ν’ αποδώσει τα εύσημα στους συνεργάτες του (Στελλάτου, Μπρούσκου, Κουμεντάκης, Αλεξίου κ.ά.), και ειδικά στη Ρούλα Πατεράκη, που είχε σημαντική συμβολή, καθώς και για να εξηγήσει τις επιρροές του (από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό και τον Αλμοδόβαρ στην Γκίλντα και των βωβό κινηματογράφο). Επίσης, στην αφήγησή του παρενέβαλε βίντεο που είχε αλιεύσει απ’ το YouTube με γεγονότα που συνέβησαν τη χρονιά που ανέβηκε η Σαπφώ, από το «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο» της Βούλας Πατουλίδου, τη διαφήμιση της ΑΙΜ με τον Νίκο Κούρκουλο, τη Ρίτα Σακελαρίου κ.ά.
«Ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα της Κίνησης Μαβίλη αμέσως και με κέφι. Ήταν η πρώτη μου επαφή με τους καλλιτέχνες αυτούς. Η φιλοξενία τους ήταν άψογη. Βρήκα την ευκαιρία να παρουσιάσω τη νεανική μου εργασία σ’ ένα πολύ πιο ενημερωμένο πια κοινό, τοποθετώντας τη σε προοπτική πιο σωστό απ’ όσο η νοσταλγία και ο ανύπαρκτος κριτικός λόγος της χώρας μας μπορεί. Την ώρα που το έκανα, ένιωσα μεγάλη χαρά κι έτσι κατάλαβα ότι το είχα ανάγκη.
Τοποθέτησα τα βίντεο της Σαπφούς ανάμεσα σε βίντεο ειδήσεων και διαφημίσεων του 1992( ευλογημένο YouTube!) για να τεθεί σωστά το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούσε ο δικός μας ο χαβάς τότε. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά στις δυο καταλήψεις, που τις χωρίζουν 20 χρόνια. Εμείς ήμασταν εκεί γιατί χρειαζόμασταν εργαστήριο παραγωγής και παρουσίασης της δουλειάς μας. Σχεδόν δεν γνωριζόμασταν οι καλλιτέχνες που είχαμε εργαστήρια στο Φωτείνιο. Ενώ τώρα-αν δεν κάνω λάθος-το αίτημα είναι ένας χώρος κοινός για συγκατοίκηση, επικοινωνία και ανταλλαγή ιδεών μεταξύ των καλλιτεχνών», λέει ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.
