Το θέατρο ως θρησκεία

Την εικοσαετία που μας πέρασε βιώσαμε και την απώλεια ενός από τους σημαντικότερους ανθρώπους του ελληνικού θεάτρου. Ο Λευτέρης Βογιατζής έφυγε από τη ζωή το 2013. Ο «Αμφιτρύωνας» του Μολιέρου έμελλε να είναι η τελευταία του παράσταση. Η Ελένη Ευθυμίου που υπήρξε βοηθός του μιλά για πρώτη φορά και αφηγείται όσα έζησε δίπλα του.

Το 2006 είναι η πρώτη χρονιά του στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών. Το πρόγραμμα εκείνης της χρονιάς ήταν η αρχή μιας σπουδαίας περιόδου για τους Αθηναίους. Τι καινούργιο έφερε;

Ο σκηνοθέτης μιλά για το αινιγματικό έργο του Ευριπίδη, την ταυτότητα, τη ρευστότητα, την αμφιβολία, και την παράσταση που παρουσιάζει στην Επίδαυρο.

Ποια είναι η σχέση του έρωτα με τον πόλεμο; Ποιος ο πολιτικός ρόλος των γυναικών σε μια κοινωνία σαν την αρχαία Αθήνα; Η κριτικός θεάτρου Λουίζα Αρκουμανέα μάς μυεί στο σπουδαίο έργο του Αριστοφάνη.

Η μεταφορά της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ σηματοδότησε μια νέα εποχή καλλιτεχνικής εξωστρέφειας και δημιουργικής ανανέωσης. Ανάμεσα στις σημαντικές παραγωγές που παρουσιάστηκαν στη νέα της στέγη, ξεχωρίζουμε δύο παραστάσεις-σταθμούς: τη «Φόνισσα» και τον «Βότσεκ».

Πεθαίνει σαν σήμερα η Ζωή Λάσκαρη. Με αυτή την αφορμή, η Σεμίνα Διγενή ανακαλεί την κάθε άλλο παρά ανιαρή φιλία τους.

Τα τρία βασικά μέλη των blitz, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής και Γιώργος Βαλαής, κάνουν τον απολογισμό μιας διαδρομής που σημάδεψε το σύγχρονο ελληνικό θέατρο.

Το 2006, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου αφήνει πίσω του το υπερθέαμα της τελετής έναρξης και μας προσφέρει το «2», ένα έργο προσωπικό, «μια μπαλάντα για τα αγόρια».

Επί Γιώργου Λούκου (2006-2015) το Φεστιβάλ Αθηνών άνοιξε τις πόρτες του σε σπουδαίες παραστάσεις. Θυμόμαστε 10 που μας σημάδεψαν.

21 Αθηναίοι που αγαπούν και παρακολουθούν στενά θέατρο κατορθώνουν να απομονώσουν τη μία παράσταση που αγάπησαν.

Μέσα σε είκοσι χρόνια, η Ελλάδα άλλαξε τους νόμους της και τον τρόπο που φαντάζεται το φύλο και την επιθυμία. Η κουίρ τέχνη υπήρξε πρωταγωνίστρια αυτού του μετασχηματισμού.

Πολύ πριν από την κρίση, η ανάγκη να δουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη διαπερνούσε τη θεατρική δημιουργίσ. Κι αυτό γέννησε ένα νέο θέατρο. Πιο ωμό και πιο κοντά στον εαυτό μας απ' όλα.