Θέλω να φύγεις.
Δεν θέλω να ξυπνήσω, και σήμερα το βράδυ τρομαγμένη.
Γιατί πάλι στον ύπνο μου είδα, αυτό το βουνό που όλο ανεβαίνω· για να σε βρω.
Αυτό, που έχει στην κορυφή του έναν καθρέφτη, τον ίδιο πάντα.
Ίσα που προλαβαίνω να με κοιτάξω, και βλέπω εσένα στο γυαλί. Ένα φτωχό φιλί να μπλεχτεί στα μαλλιά μου, και πριν προλάβω να γυρίσω, να σε δω στ' αλήθεια
χάνεσαι.
Κάθε βράδυ το ίδιο βουνό.
Να ανεβαίνω τρέχοντας, να μη σε προφταίνω ποτέ.
Να βρέχω με δάκρυα το μαξιλάρι.
Αν τα μαξιλάρια είχανε στόμα θα σου έλεγαν πως θέλουν να φύγεις
έτσι όπως ήρθες, θέλω κι εγώ
να φύγεις.
Να σταματήσουν να έχουν τα πάντα γύρω μου δικά σου σημαδάκια.
Να μη κατηγορήσω ξανά
τον εαυτό μου.
Να γίνω αστέρι στο σκοτάδι, να λάμπω για δικό μου καλό.
Να μην κοιτάω τους ανθρώπους στα χέρια, να μη κοιτάω με τι μέσο θα μου πάρουν
λίγη απ'την ψυχή μου, λίγη ακόμη.
Να μη τους λέω με το καλημέρα, δεν έχει μείνει άλλη ψυχή· την έδωσα όλη.
Να μην ανοίγουν στην πλάτη μου πληγές με λουλούδια άγρια.
Και αν πάλι ανοίγουν
να τα ξεδιψάω με νερο
να γίνομαι η γη τους
να θυμηθώ πως είναι η εξημέρωση.
Αν τα λουλούδια μπορούσαν να μιλήσουν
αυτό θα σου έλεγαν
να φύγεις.
Να μην κουλουριάζω σαν μωρό σε αγκαλιά, στην πολυθρόνα.
Εκείνη που διάβαζες, με το άσπρο φως δίπλα σου και λίγο πιο δίπλα
τον καλοκαιρινό ουρανό μας.
Να μη την κοιτάζω άλλο με παράπονο.
Αν μιλούσε ανθρώπινα θα μου έλεγε να πάψω να την ρωτάω, πως δεν ξέρει·
αν θα σε ξαναδώ, εδώ μέσα η κάπου.
Θέλω να γίνω ξανά εκείνο το κορίτσι
με τα μεγάλα φτερά, τα ακούραστα πόδια.
Εκείνο το κορίτσι που σύχναζε στα σινεμά με μάτια στεγνά
που δεν αγαπούσε τίποτα μα τίποτα από'σένα.
Θέλω να φύγεις γιατί ίσως έτσι βρω ξανά το κορίτσι εκείνο
που δεν πονά
που τραγουδά
που δεν φοβάσαι ξανά ν'αγαπήσει.