Η λογοτεχνία υπήρξε πάντα ένα ανοιχτό πεδίο, απ' όπου το θέατρο αντλεί, ελεύθερα, πλούσιο υλικό. Η μεταφορά του λογοτεχνικού κειμένου στη σκηνή προσφέρει πολύτιμους θησαυρούς και δημιουργεί συχνά για τον θεατή μια σχέση τόσο ιδιαίτερη όσο και η διαδικασία της ίδιας της ανάγνωσης. Η σκηνοθέτρια της παράστασης, ξεκινώντας από τις παλιές σημειώσεις, τα παιδικά ημερολόγια του συγγραφέα, ανασυνθέτει το κινηματογραφικό του βλέμμα δανειζόμενη στοιχεία από το σύνολο της συλλογής διηγημάτων του Απόσταση αναπνοής, κρατώντας και για την παράσταση τον ίδιο τίτλο.

 

Αθήνα 1960–2019. Δύο άνθρωποι, μέσα από ένα παιχνίδι επινόησης, φέρνουν στο φως οικογενειακά δράματα, μυστικά, παιδικά τραύματα και φόβους. Η μνήμη, επίμονη, τρέχει σε παιδικά ημερολόγια, φωτογραφίες εποχής, παλιές εφημερίδες, φωνές από το ραδιόφωνο και κινηματογραφικά επίκαιρα. Η Ιστορία δεν δημιουργείται από τα γεγονότα αλλά από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα γεγονότα, από τον τρόπο που τα ερμηνεύουμε.