«Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη

ADVERTORIAL

Το εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη Το μεγάλο μας τσίρκο επιστρέφει στη σκηνή σε μια νέα, μεγάλη παραγωγή, αυτήν τη φορά στη σκηνή του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια και φυσικά με τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου να παραμένει αναπόσπαστο, δραστικό στοιχείο της αφήγησης. 

Το έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1973, συνδέθηκε όσο λίγα με τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής του. Όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης, «Το Μεγάλο μας Τσίρκο  είναι ένα υπέροχο λαϊκό θεατρικό πανηγύρι, που κλείνει μέσα του όλη τη χαρά, το πάθος και τον πόνο της Ρωμιοσύνης. Στο πρόγραμμα της παράστασης, η οποία έκανε πρεμιέρα το 1973, ο σπουδαίος συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης είχε γράψει πως “…ο τόπος μας μοιάζει με τον Κρόνο, τον θεό που έτρωγε τα παιδιά του”. Χθες, σήμερα και ίσως και αύριο. Άλλοτε με σατιρικό σχόλιο και άλλοτε με κραυγή δραματική, το έργο αγκαλιάζει όλη την ιστορία του τόπου μας».

Στον κεντρικό ρόλο συναντάμε την Ελεωνόρα Ζουγανέλη, η οποία επιστρέφει στο θέατρο, την άλλη μεγάλη της αγάπη και τέχνη. Με θεατρικές σπουδές και σταθερή σχέση με τη σκηνή, η Ζουγανέλη προσεγγίζει τον ρόλο που ερμήνευσε η θρυλική Τζένη Καρέζη με μετρημένη ένταση και καθαρή δραματουργική στόχευση. Μελέτησε, ένιωσε, πρόβαρε και κατόρθωσε να φτιάξει το δικό της «Ρωμιάκι» του σήμερα. Σταθερή στην ερμηνεία της, πότε ως αφελές παιδάκι αλλά και σε στιγμές ως σκοτεινιασμένη και σκεπτόμενη Ελληνίδα, μας ταξιδεύει στην πολύπαθη ιστορία της χώρας αλλά και της Ρωμιοσύνης. Μαγνητίζει και μαγνητίζεται από το χειροκρότημα και τη συγκίνηση των θεατών που γεμίζουν το θέατρο πέντε φορές την εβδομάδα από τις 6 του Δεκέμβρη.

Μαζί της επί σκηνής ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος και ο Γιάννης Ζουγανέλης, πλαισιωμένοι από έναν πολυπληθή θίασο 27 ηθοποιών και μουσικών. Ιδιαίτερη θέση κατέχει η ζωντανή μουσική, με τον Κώστα Τριανταφυλλίδη και την ορχήστρα επί σκηνής να λειτουργούν οργανικά μέσα στη δράση, χωρίς να διακόπτουν τη θεατρική ροή.

Μια παράσταση που βασίζεται στη διαρκή επικαιρότητα ενός κειμένου που εξακολουθεί να συνομιλεί με το παρόν.