Ένας πατέρας με την κόρη του βρίσκονται μετά το θάνατο της μητέρας-συζύγου. Ενώ ο πόνος είναι κοινός και θα μπορούσε ομολογουμένως να τους ενώσει, αντιθέτως η διαφορά φάσης της ζωής που διανύει ο καθένας (νιάτα- γεράματα) είναι το πεδίο μάχης που απλώνεται η αφήγηση της βραβευμένης Μαρίλια Σαμπέρ.

 

Ο αφοπλιστικά ρεαλιστικός τόνος της κόρης συνδιαλέγεται με τον ονειρικό κόσμο στις παρυφές της νόσου του αλτσχάιμερ του πατέρα της, για να τους οδηγήσουν στη λύτρωση. Η συγκίνηση και το χιούμορ που εναλλάσσονται, είναι τα υλικά με τα οποία χτίζουμε την τέχνη του θεάτρου... Όπως και της ζωής άλλωστε. Άρα και του θανάτου...