Μια παράξενη σύμπτωση έδωσε την αφορμή στον Ζάκαρυ Όμπερζαν για να δουλέψει πάνω σε αυτή την παράσταση. Το χειμώνα του 2012, δύο Αμερικανοί καλλιτέχνες, κλεισμένοι σε δύο δωμάτια ανώνυμων ξενοδοχείων της Δυτικής Ακτής, ετοιμάζονταν να βγουν στη σκηνή. Εξαιτίας της πίεσης που ένιωθαν, πήραν υπερβολική δόση του αγχολυτικού Xanax. Ο ένας γλίτωσε, η άλλη όμως όχι. Ο ένας ήταν ο ίδιος ο Όμπερζαν και η άλλη η Whitney Houston, που χάθηκε τραγικά από την υπερβολική δόση. Έτσι, ο Όμπερζαν ξεκίνησε ένα ταξίδι προς την ανάρρωση, κοπιαστικό και γεμάτο περιπέτειες – ένα ταξίδι που έδωσε ζωή σε αυτή την παράσταση.

 

Η δαιδαλώδης σκέψη του, πάνω στο ερώτημα «γιατί ζούμε τελικά;», παίρνει σάρκα και οστά σε μια απίστευτα τρυφερή παράσταση, γεμάτη χιούμορ, τραγούδια, ζεστασιά και απρόοπτα, κάπου στα όρια ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ, τη stand-up comedy και την περφόρμανς.

 

Στα 39 του χρόνια και μετά από αυτό το ατυχές γεγονός, ένα πράγμα κατάλαβε: ότι το μόνο που μπορεί να μας κρατήσει στη ζωή είναι η αγάπη. Η πραγματικότητα, η μυθοπλασία και το εδώ και τώρα του κοινού γίνονται χάντρες στο στολίδι που υφαίνει ο υπέροχος Ζάκαρυ Όμπερζαν, ο οποίος ισορροπεί ανάμεσα στο κιτς και το μεγαλειώδες και καταθέτει ενώπιόν μας τη δική του εκδοχή για το πιο ουσιαστικό και το πιο άτοπο από τα ερωτήματα: Είναι πραγματική η αγάπη; Μια παράσταση που πρέπει να την ευχαριστηθείς σε όλο της το μεγαλείο, γελώντας, κλαίγοντας και τραγουδώντας μαζί με όλους τους άλλους.