Το έργο αποτελεί το τρίτο μέρος μιας τριλογίας αυτόνομων έργων που ακολουθούν την θεματική "έρωτας και επανάσταση" . Μελετούν τον έρωτα που υπάρχει καθ' εαυτόν, ως γενναιότητα σε ότι βιώνουμε, και την επανάσταση ως αυτό που δύναται να εμφανιστεί μέσα από μια τέτοια αντιμετώπιση του κόσμου.

 

Το μέρος αυτό, με τον υπότιτλο «Η ανωμαλία του ελάχιστου», προτείνει τον έρωτα σαν συμβάν με σίγμα μικρό και όχι κεφαλαίο, αποσυνδέοντάς τον από την επική εικόνα που συχνά κυριαρχεί και προσφέρει κυρίως απόσταση και λατρευτική ποιότητα, χωρίς όμως να μειώνει επ' ουδενί την Αλήθεια που επινοείται σε αυτόν.

 

Η διάσταση της διάρκειας αποτυπώνεται από τα συμβάντα που επανέρχονται και φέρουν όποια επανάσταση συνέβη ήδη, επηρεάζοντας έτσι όποια θα συμβεί μετά.