Θεωρείται από τα πιο σημαντικά έργα της σύγχρονης θεατρικής παραγωγής. Τρεις φίλες και η κόρη της μίας εξ αυτών, συζητούν συνέχεια για τον έρωτα τόσο έντονα, όσο έντονη είναι τελικά και η απουσία του. Ο Δημήτρης Κεχαΐδης πίστευε ότι μιλώντας για τον έρωτα είναι σαν να μιλάς για την ίδια τη ζωή.

 

Η συζήτηση για τον έρωτα, έλεγε, δεν είναι σαν όλες τις άλλες, δεν είναι για να περνάει η ώρα. Ο έρωτας είναι το κίνητρο της ζωής. Αυτό ισχύει και για τις γυναίκες αυτές: την Αλέκα, τη Μάρω, τη Φωτεινή και την Ηλέκτρα. Ο έρωτας είναι το κίνητρο της ζωής τους.

 

Γι αυτό και είναι πρόσωπα τραγικά ιδωμένα, όπως λέει η Ελένη Χαβιαρά, από μία γωνία... λοξή!