Το έργο «Ο Κουνενές» και όπως χαρακτηριστικά σχολίασε ο Μάριος Πλωρίτης : «...διαθέτει όχι μόνο στέρεη σκηνική τεχνική, εύστροφο διάλογο, ευρηματικά επεισόδια, αλλά και – το σπουδαιότερο – σωστή διαγραφή της ρωμέικης πραγματικότητας, όπου η κωμωδία δεν γίνεται ποτέ κλοτσοπατινάδα, η σάτιρα δεν ξεπέφτει ποτέ στη χυδαιότητα». Έργα σαν αυτό σέβονται και τη λογική και τη σκηνή και το κοινό, έχουν «αλήθεια», «συμπάθεια» για τους ταλαίπωρους και ταλαιπωρούντες ήρωες τους. Ευγένεια, που πηγάζει από το χαρακτήρα και το ήθος του δημιουργού τους.
Στα έργα του ο Κώστας Πρετεντέρης γελάει με τα πάθη και τα παθήματα των ανθρώπων της εποχής. Ευθυμεί το θέατρο – δεν το ευτελίζει. Τέρπει το κοινό – δεν το εκβαρβαρώνει. Κι' αυτό, δεν είναι μικρό χάρισμα, σ'ένα καιρό και σ'έναν κόσμο, όπου το γέλιο παίρνει συχνά μορφή βιασμού και εκφαυλισμού...»