Μια παράσταση βασισμένη στο θεατρικό έργο του Μποστ Μήδεια. Λόγια και εικόνες παιγνιώδεις, σχεδόν Διονυσιακές. Μια Μήδεια που σκοτώνει τα παιδιά της γιατί ελευθεριάζουν. Ένα καυστικό σχόλιο πάνω στην υποκρισία, που αιώνες και χιλιετίες τώρα κατατρώει τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας.

Ο Νίκος Δημητρόπουλος, ένας νέος ταλαντούχος σκηνοθέτης, στήνει μια ιδιαίτερη και άκρως ενδιαφέρουσα εικαστική παράσταση με καταιγιστικούς ρυθμούς, χρώματα και πινελιές που θυμίζουν τσίρκο του παραλόγου, φωτίζοντας τις διαχρονικές αξίες του έργου του Μποστ.

 

«Ηθελημένοι αναχρονισμοί και πλατειασμοί, όλη η σύγχυση της σημερινής Ελλάδας χαρτογραφημένη. Υποκρισία και  καθωσπρεπισμός. Κάτω από την επίφαση του κινδύνου και την εκτυφλωτική λάμψη των προβολέων, υφέρπουν τα κραυγαλέα γέλια και τα χειροκροτήματα, ενώ πίσω από τα γέλια, καιροφυλακτεί η μελαγχολία κι εκείνο το απόκοσμο ρίγος του θανάτου. Ένα θέαμα φτωχό και συνάμα φαντασμαγορικό, ζοφερό και συνάμα παιγνιώδες. Όλα αυτά τα στοιχεία ενυπάρχουν στο έργο, μαζί μ’ ένα έντονο στοιχείο μεταμόρφωσης, το οποίο, όταν δυο ηθοποιοί υποδύονται όλους τους ρόλους, γίνεται πια απροκάλυπτο.»

 

Η Ιφιγένεια Αστεριάδη και ο Γιάννης Στεφόπουλος, ηθοποιοί με μακρά πορεία στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, μεταμορφώνονται και ερμηνεύουν με ένταση τους πολλαπλούς ρόλους του έργου, σε μια συνεχή χορογραφία που αποδίδει το γελοίο και κωμικοτραγικό χαρακτήρα του έργου.

 

Τα κοστούμια έχει επιμεληθεί η εικαστικός-ζωγράφος Βανέσσα Τουζλούκωφ, έργα της οποίας -από τη συλλογή συστήματα τροφοδοσίας, που πρόσφατα εκτέθηκε και στο παλιό τζαμί, στην Πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου- θα εκτίθενται παράλληλα στο χώρο του θεάτρου.