Γιώργος Κοτανίδης: «Ήμουν από αυτούς που σχεδίασαν το Πολυτεχνείο, όμως δεν είμαι ευτυχής με τη γενιά του Πολυτεχνείου» Facebook Twitter
«Εγώ παραμένω αριστερός χωρίς να είμαι ενταγμένος σε κανένα κόμμα. Είναι για μένα θέμα συνείδησης». Φωτο: Πέτρος Πουλόπουλος

Γιώργος Κοτανίδης: «Ήμουν από αυτούς που σχεδίασαν το Πολυτεχνείο, όμως δεν είμαι ευτυχής με τη γενιά του Πολυτεχνείου»

2

Τι εννοούμε σήμερα όταν χρησιμοποιούμε τον όρο επανάσταση;

Στη δεκαετία του '50 που η γενιά μου ασπαστήκαμε τις επαναστατικές ιδέες, ήταν η μεγάλη εποχή του αντιπολεμικού κινήματος, με το Βιετνάμ και το ροκ εν ρολ, και η σεξουαλική επανάσταση – τη δοξάσαμε κι αυτήν. Η γενιά μου ασπάστηκε όλα τα μηνύματα αλλά μην ξεχνάμε ότι υπήρχε κι ο γαλλικός Μάης, υπήρχε μια αισιοδοξία στον κόσμο. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, και η αμερικανική, είχαν ασπαστεί τον κομφορμισμό, και οι νέοι το αμφισβήτησαν αυτό. Σε συνδυασμό με τον πόλεμο του Βιετνάμ, που ήταν κάτι πολύ βάρβαρο. Ήρθε και η χούντα, είσαι 20 χρονών, είσαι στο πανεπιστήμιο, συζητάς, έχεις προοπτικές μπροστά σου, και έρχονται κάτι καραβανάδες, αξιωματικοί, κάποια τούβλα πνευματικά και πράκτορες των Αμερικάνων και κάνουν μια δικτατορία, πήγαμε στην άλλη άκρη κι εμείς. Εγώ προσχώρησα σε ένα επαναστατικό κίνημα, το ΕΚΚΕ που ήθελε να κάνει ξανά το επαναστατικό ΚΚ. Καταδικάζαμε τη Σοβιετική Ένωση γιατί είχε κάνει μια στροφή προς τον κρατικό καπιταλισμό και πιστεύαμε ότι η Κίνα με την πολιτιστική επανάσταση το είχε ξεπεράσει. Όμως η Κίνα είναι σήμερα μια καπιταλιστική χώρα.


— Πάνω από όλα, το πολιτικό θέμα δεν είναι πάντα υπαρξιακό;

Αυτό έχει δείξει η Ιστορία. Βέβαια, η γαλλική επανάσταση, που κι αυτή έφαγε τα παιδιά της, δημιούργησε μια άλλη κατάσταση στον κόσμο. Με την έννοια ότι μαζί με την εγγλέζικη, και τον Διαφωτισμό, έδωσε ένα έναυσμα για το πώς πρέπει να κυβερνιούνται τα έθνη. Δηλαδή με δημοκρατικές διαδικασίες και όχι με τη βασιλεία. Έδωσαν ένα τέλος στο θεσμό της απόλυτης μοναρχίας. Που όσα πισωγυρίσματα και να έγιναν, τελείωσε αυτό. Η Ρωσία, επί αιώνες, κυβερνιόταν από τον τσαρισμό, ένα απόλυτα συγκεντρωτικό καθεστώς. Αυτό το καθεστώς αναπαράχθηκε μέσα από το κομμουνιστικό κόμμα. Ο Στάλιν ήταν τσάρος. Ο Σαλβαδόρ Νταλί χαρακτήρισε τον Μάο «τελευταίο Ρωμαίο αυτοκράτορα».

Εγώ από τη στιγμή που έφυγα από την επαναστατική οργάνωση στην οποία βρισκόμουνα, δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Δεν ήθελα να υποστηρίζω κάτι με το οποίο δεν συμφωνώ.


— Τι σημαίνουν όλα αυτά για εσάς σήμερα;

Εγώ παραμένω αριστερός χωρίς να είμαι ενταγμένος σε κανένα κόμμα. Είναι για μένα θέμα συνείδησης. Μεγάλωσα μέσα σε εκκλησίες. Αυτό ήταν η Ελλάδα και πίστεψα στη χριστιανική διδασκαλία. Αργότερα το σύστημα των αγίων το αντικατέστησα με τους επαναστάτες. Ο Τρότσκι ήταν ο Αγ. Γεώργιος. Είμαι αριστερός με την έννοια ότι είμαι υπέρ των πολλών και των αδυνάτων. Σήμερα κανένα κόμμα που λέει ότι είναι αριστερό δεν είναι. Υπάρχουν τα funds στη θέση των εργοστασιαρχών και τα golden boys. Βγάζουν μέσα σε δευτερόλεπτα δισεκατομμύρια. Είναι πιο δυνατοί και από την Μέρκελ και όλους. Αν θέλει κάποιος να αλλάξει τον κόσμο, πρέπει να δει πώς θέλει να γίνει αυτός ο κόσμος. Στην Ευρώπη έχουν προχωρήσει κάποια κινήματα που μιλάνε για το μίνιμουμ μισθό. Εγώ λέω κάτι πιο επαναστατικό, ποιο είναι το μάξιμουμ που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος; Ο κύκλος εκείνος έχει κλείσει. Ο Μαρξ σαν τρόπος σκέψης παραμένει. Στις καπιταλιστικές χώρες τον μελέτησαν καλύτερα απ' ό, τι στη Σοβιετική Ένωση.

Γιώργος Κοτανίδης: «Ήμουν από αυτούς που σχεδίασαν το Πολυτεχνείο, όμως δεν είμαι ευτυχής με τη γενιά του Πολυτεχνείου» Facebook Twitter
Βάνα Μπάρμπα, Στιβ Ντούζος, Δημήτρης Καλλιβωκάς, Γιώργος Κιμούλης, Παύλος Κοντογιαννίδης, Τάκης Μόσχος, Δημήτρης Πουλικάκος και Γιώργος Κοτανίδης στο «Βίος και Πολιτεία» του Νίκου Περάκη (1987).


— Στο Βίος και Πολιτεία υποδυόσασταν έναν γιάπη ως προϊόν του κομματικού σωλήνα. Θεωρείτε ότι αποδείχτηκε προφητικός ο ρόλος εκείνος ή ήταν κάτι γκροτέσκο σε ένα πλαίσιο υπερβολής και μυθοπλασίας;

Το Βίος και Πολιτεία ήταν σάτιρα και ο Περάκης είχε μεγάλη έγνοια να μην γίνει γκροτέσκο. Να είναι σάτιρα αλλά και να δείχνει ότι αυτά τα πρόσωπα μας κυβερνάνε και κάνουν ό,τι γουστάρουνε. Ο ρόλος μου ήταν ο υπασπιστής του αρχηγού. Ο κειμενογράφος του πρωθυπουργού, και μάλιστα έκλεβε ιδέες από τις προκηρύξεις μιας οργάνωσης. Ήταν εντελώς προφητική ταινία. Πολιτικά παραμένει μία πολύ σπουδαία. Έκανε σάτιρα σε βάθος ενός συστήματος εξουσίας.


— Οπότε η εξουσία πάντα εξοντώνει το «νέο» και το επαναστατικό, αφομοιώνοντας το;

Αυτός είναι ο στόχος. Έρχεται η εξουσία και λέει: Ποια είναι τα πιο ακραία συνθήματα; Τα υιοθετώ όλα! Για μένα η εξουσία σε κάθε περίπτωση είναι ο εχθρός. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι εξουσίες κι ό,τι κάνουν είναι λάθος. Η εξουσία είναι αναγκαία. Αν και κατά βάθος θα προτιμούσα να μην υπάρχει. Αυτό που με κέρδισε εμένα στις διακηρύξεις του κομμουνισμού είναι ότι στην ουσία αυτό το σύστημα θα καταργήσει την εξουσία. Ήμουν πιο κοντά στους αναρχικούς. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει ο άνθρωπος σε υπαρξιακό επίπεδο να ωριμάσει. Για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει να αλλάξουν οι συνειδήσεις των ανθρώπων. Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη επανάσταση.

— Τι θέση έχει το άτομο μέσα σε ένα μαζικό κίνημα;

Εγώ από τη στιγμή που έφυγα από την επαναστατική οργάνωση στην οποία βρισκόμουνα, δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Δεν ήθελα να υποστηρίζω κάτι με το οποίο δεν συμφωνώ. Είμαι απέναντι. Αν και όχι αναγκαστικά. Αν ένα κόμμα εκφράσει μια σωστή θέση, θα την υποστηρίξω. Πιστεύω ότι στο δημόσιο λόγο, στη διακυβέρνηση μιας χώρας, πρέπει να υπερισχύει ο ορθολογισμός. Στην ιδιωτική σφαίρα πρέπει να υπάρχει απόλυτη ελευθερία, αρκεί να μην ενοχλείς τον άλλον. Σε κάθε έκφανση: από την ερωτική επιλογή έως την οικογενειακή φιλελευθεροποίηση. Το τρίπτυχο «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» να μην τα ασπάζεσαι επειδή τα λέει το κόμμα σου, αλλά να είναι βαθύτερο πιστεύω. Πρέπει να υπάρχει σεβασμός από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ο σεβασμός απέναντι στη διαφορετικότητα είναι μια κατάκτηση για την κοινωνία μας.


— Το σύστημα δεν αποδέχτηκε τη διαφορετικότητα μέσα από την οικονομία;

Υπάρχει η ελεύθερη οικονομία, το σύστημα. Στο μέτρο που αυτό απελευθερώνει τον άνθρωπο, είναι θετικό. Οι δυτικές κοινωνίες έχουν μια διττή φυσιογνωμία, τον καπιταλισμό και την αποδοχή ότι τα κράτη πρέπει να κυβερνούνται από τη δημοκρατία. Πιστεύω ότι όσο πιο πολύ κυριαρχεί ο καπιταλισμός τόσο μειώνεται η δημοκρατία. Όσο η δημοκρατία ελέγχει τον καπιταλισμό επέρχεται μια ισορροπία η οποία είναι πιο αποδεκτή.

Γιώργος Κοτανίδης: «Ήμουν από αυτούς που σχεδίασαν το Πολυτεχνείο, όμως δεν είμαι ευτυχής με τη γενιά του Πολυτεχνείου» Facebook Twitter
«Ο καθένας μας δεν παίρνει πάντα αυτό που του αναλογεί. Και τι είναι αυτό που του αναλογεί; Ο καθένας μας έχει ένα κάρμα, μια μοίρα».


— Το θέατρο είναι αταξικό;

Αταξικό δεν είναι τίποτα. Όλα περιέχουν ιδέες από τις τάξεις από τις οποίες προέρχονται. Αν εγώ, ας πούμε, ήμουν τραπεζίτης, δεν θα έγραφα για τον Ζαχαριάδη. (Το έκανα) επειδή μέσα μου με πονούσε η ιστορία και η τύχη της αριστεράς.

— Τι είναι εκείνο που εξακολουθείτε να αγαπάτε στο θέατρο;

Σέβομαι όποιον βγει σε μια πλατεία, αρχίζει να παίζει κάτι και μαζευτεί κόσμος να τον δει. Είναι το πρωταρχικό. Θεωρώ ότι κάνουμε την ίδια δουλειά. Δεν απαξιώνω τίποτα. Αγάπησα το θέατρο χωρίς να το κατατάξω πουθενά. Μου άρεσε πάρα πολύ να βλέπω θέατρο. Καταρχήν βλέπω την αφήγηση μιας ιστορίας. Αυτό κάνει πολύ καλό στον κόσμο, ακόμα και σε μια πιο ελαφριά μορφή. Τώρα, ότι υπάρχουν ιδέες, αυτό το επεξεργάστηκε πολύ καλά ο Μπρεχτ, πολιτικοποιώντας το. Έχοντας παίξει πολλά είδη, δεν υποτιμώ κανένα είδος. Ακόμα και ταξικό να είναι το θέατρο, έχει μέσα του αλήθειες οι οποίες ξεπερνάνε τις τάξεις.


— Σημαντικές στιγμές ζήσατε;

Ένας από τους ρόλους μου ήταν ο Φάιμαν, ο Νομπελίστας της κβαντικής φυσικής, στο έργο «Τι απέδειξε ο κύριος Φάιμαν». Όταν το πήγα στην επαρχία πήγε πάρα πολύ καλά, και ερχόντουσαν άνθρωποι και μου έλεγαν «σας θυμόμαστε από τις παραστάσεις του Ελεύθερου Θεάτρου». Για μένα η τέχνη έχει σημασία να μου μιλάει, να έχει έναν κόκκο αλήθειας. Είτε μπρεχτικό θέατρο, είτε αστικό δράμα, είτε φαρσοκωμωδία, είτε μπουλβάρ, να έχει ένα κουκούτσι αληθείας. Η τέχνη είναι ψέμα, παραβολή. Όσο πιο αληθινή είναι η παραβολή τόσο πιο πολύ με αιχμαλωτίζει.


— Υπάρχουν σημαντικοί ηθοποιοί που δεν είχαν την πορεία που άξιζαν;

Ξέρω ηθοποιούς συγκλονιστικούς που δεν είχαν τον τρόπο να διαχειριστούν τον εαυτό τους. Υπήρχαν ηθοποιοί πιο μέτριοι που ήξεραν τον τρόπο. Ο καθένας μας δεν παίρνει πάντα αυτό που του αναλογεί. Και τι είναι αυτό που του αναλογεί; Ο καθένας μας έχει ένα κάρμα, μια μοίρα. Υπάρχουν ηθοποιοί που παίζουν ό,τι θέλεις και άλλοι που προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Το σύστημα είναι έτσι, οι παραγωγοί που θέλουν να γεμίσουν τα θέατρα. Στεναχωριέμαι με νέα ταλέντα που μένουν στάσιμα. Αν κάνεις μια επιτυχία και σου ζητάνε συνεχώς να την επαναλάβεις, αναπτύσσεται ο μηχανισμός των κλισέ.

Γιώργος Κοτανίδης: «Ήμουν από αυτούς που σχεδίασαν το Πολυτεχνείο, όμως δεν είμαι ευτυχής με τη γενιά του Πολυτεχνείου» Facebook Twitter
Η τελευταία παράσταση που συμμετείχε ο Γιώργος Κοτανίδης ήταν «Το Δείπνο» στο Σύγχρονο Θέατρο. Φωτο: Σταύρος Χαμπάκης


— Για ποιο πράγμα είστε υπερήφανος για τη γενιά σας και για ποιο ντρέπεστε;

Είμαι περήφανος για τη γενιά μου γιατί απελευθερώθηκε από διάφορα κλειστά σχήματα. Και στο θέατρο (στο Ελεύθερο Θέατρο σπάσαμε όλες τις φόρμες) και στην πολιτική, όπου σπάσαμε το πολιτικό μομέντουμ. Αναζητήσαμε κάτι που ήταν πιο ριζοσπαστικό, πιο ακραίο, δεν μας άρεσε το καλούπι που υπήρχε. Συμβάλαμε στην απομυθοποίηση κάποιων κοινών τόπων και ανοίξαμε κάποιους νέους δρόμους. Επίσης στον αγώνα εναντίον της χούντας, προσωπικά πέρασα δύσκολα, φυλακές, απομονώσεις, και ήμουν από αυτούς που σχεδίασαν το Πολυτεχνείο. Δεν είμαι καθόλου ευτυχής με τη γενιά του Πολυτεχνείου όμως. Το πούλησαν με μεγάλες απολαβές και σε επίπεδο διακυβέρνησης υπήρχαν μεγάλες ευθύνες. Όχι ότι δεν έμειναν άνθρωποι πιστοί.


— Ποια είναι η σχέση σας με το χρόνο;

Να βλέπω τα λάθη μου και να μην κάνω τα ίδια. Αναζητώ καθετί που για την κοινωνία θα είναι αληθινό, σωστό και θετικό, χωρίς κλισέ. Σε προσωπικό επίπεδο αναζητώ την ευτυχία. Αν και είμαι μάλλον ευτυχής άνθρωπος, αλλά ως ζητούμενο παραμένει η επιθυμία να κάνω αυτό που θέλω, να μην συμβιβάζομαι με την εξουσία η οποία το μόνο που ζητάει από τους ανθρώπους, και σε μεγάλο βαθμό από τους καλλιτέχνες, είναι να τους αγκαλιάζει, να τους δοξάζει και βέβαια να την υπηρετούν. Απέναντι στα πάντα κρατάω μία μόνο έννοια, την ελευθερία. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να υποτάξω το μεγάλο πράγμα που είναι η ελευθερία μου. Να πιστεύω αυτό που θέλω, να καταγγέλλω ό, τι θέλω και να βρίζω όποιον θέλω, όταν πιστεύω ότι πρέπει να τον βρίσω. Δεν διαπραγματεύομαι την ελευθερία μου. Επίσης μ' αρέσει πάρα πολύ να βλέπω ωραίες παραστάσεις, να τις χειροκροτώ, ωραίες εκθέσεις που να με συγκινούν, ωραία κονσέρτα τα οποία να με συγκλονίζουν, να αφήνομαι στις τρεις κιθάρες και τα ντραμς του ροκ εν ρολ. Να βλέπω ωραία πράγματα, να τα χειροκροτώ και να μαθαίνω από αυτά.

_________

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο ηθοποιός Γιώργος Κοτανίδης στον Χρήστο Παρίδη, το 2017, για το περιοδικό Homme

Θέατρο
2

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δάφνις Κόκκινος

Οι Αθηναίοι / Δάφνις Κόκκινος: «Όταν είδα την Πίνα Μπάους, είπα “αυτό είναι το σπίτι μου”»

Έφυγε από την Κρήτη με ένα όνειρο: να χορεύει. Η πρώτη επαφή με την Πίνα Μπάους ήταν «σαν γροθιά στο στομάχι». Ύστερα από ένα ταξίδι-οδύσσεια έφτασε στο Βούπερταλ όπου η Πίνα και η τέχνη του χορού τον αγκάλιασαν. Ο καταξιωμένος χορευτής και χορογράφος αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
M. HULOT
Στεφανία Γουλιώτη: «Εδώ μαζί μας κάθεται κι η θλίψη μου. Αυτή είναι το φάντασμά μου»

Θέατρο / Στεφανία Γουλιώτη: «Εδώ μαζί μας κάθεται κι η θλίψη μου. Αυτή είναι το φάντασμά μου»

Σε μια εποχή ρευστή και ολισθηρή, που ο κόσμος απομακρύνεται επικίνδυνα από τον ανθρωπισμό, ο Άμλετ, ο στοχαστής πρίγκιπας του Σαίξπηρ, ξαναβρίσκει τη φωνή του στη Στεφανία Γουλιώτη, στην παράσταση που ετοιμάζει ο Δημήτρης Καραντζάς.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Τα φώτα ανάβουν ξανά στο Άθενς Μπρόντγουαιη: Πώς θα είναι ο νέος χώρος;

Θέατρο / Τα φώτα ανάβουν ξανά στο Άθενς Μπρόντγουαιη: Πώς θα είναι ο νέος χώρος;

Ο ιστορικός κινηματογράφος Μπρόντγουαιη μετατρέπεται σε σύγχρονο θέατρο, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για την ομώνυμη στοά. Ο Θάνος Ιωαννίδης της αρχιτεκτονικής ομάδας της Erion Workshop μιλά στη LiFO για το πώς έφεραν ένα σχεδόν ξεχασμένο κτίριο στο 2026. 
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Ιονέσκο, πιο επίκαιρος από ποτέ, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Θέατρο / Ιονέσκο, πιο επίκαιρος από ποτέ, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Ποιος είναι πιο παράλογος: αυτός που ζει με ένα πτώμα ή αυτός που προσποιείται ότι δεν υπάρχει; Το «Αμεντέ (ή πώς να το ξεφορτωθούμε)», αιχμηρή αλληγορία κι ένα από τα σημαντικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου, ανεβαίνει σε νέα μετάφραση από το ΚΘΒΕ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ο Θουκυδίδης της Άννας Κοκκίνου επιστρέφει στη σκηνή

Θέατρο / Ο Θουκυδίδης της Άννας Κοκκίνου επιστρέφει στη σκηνή

Ο μεγάλος ιστορικός της αρχαιότητας σκιαγραφεί ένα πανόραμα της ανθρώπινης φύσης, απέναντι στην οποία τα δικά μας αισθήματα θαυμασμού και φρίκης ταυτίζονται. Η Άννα Κοκκίνου γράφει για την συγκλονιστική αναπαράσταση της Ιστορίας του, που ανεβαίνει ξανά στο θέατρο Σφενδόνη.
THE LIFO TEAM
Αφιέρωμα Θέατρο

Θέατρο / Ραντεβού στο θέατρο: Όλες οι παραστάσεις που αξίζει να δεις φέτος

Το ελληνικό θέατρο εξελίσσεται, τολμά και συνομιλεί με το σήμερα. Με έμφαση στην ελληνική θεματολογία, αλλά και με κλασικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, η φετινή θεατρική σεζόν είναι πιο δυναμική από ποτέ.
THE LIFO TEAM
Ρένη Πιττακή

Οι Αθηναίοι / Ρένη Πιττακή: «Το ταλέντο δεν είναι διαμέρισμα να σ’ το γράψει κάποιος»

Στην οντισιόν του Θεάτρου Τέχνης πήγε σχεδόν απροετοίμαστη. Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για να γίνει η αγαπημένη του Κουν και ένα από τα κομβικά πρόσωπα αυτής της ιστορίας. Κάνει θέατρο για να μπορεί να κάνει στη σκηνή όσα διστάζει στην αληθινή ζωή και αποφεύγει τους απολογισμούς. Η σπουδαία ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LifO.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Ντμίτρι Κρίμοφ: «Χωρίς πολιτισμό, το μόνο που απομένει είναι η αγριότητα»

Θέατρο / Ντμίτρι Κρίμοφ: «Χωρίς πολιτισμό, το μόνο που απομένει είναι η αγριότητα»

Ο διάσημος Ρώσος σκηνοθέτης, που ζει πλέον αυτοεξόριστος στη Νέα Υόρκη, μιλάει στη LiFO για τον Σαίξπηρ, την αθέατη πλευρά των παραμυθιών και για το θέατρο ως θεραπευτική μορφή έκφρασης σε μια εποχή αγριότητας και πολέμου. Τον Απρίλιο του 2027, θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη δουλειά του μέσα από μια διασκευή εμπνευσμένη από την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ, που θα ανέβει στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
ΤΒΑΡΚΌΦΣΚΙ

Λούκας Τβαρκόφσκι / Λούκας Τβαρκόφσκι: «Η λογική δεν αρκεί για να εξηγήσεις τον κόσμο»

Ένας από τους πιο καινοτόμους και σημαντικούς σκηνοθέτες του ευρωπαϊκού θεάτρου, με μια υβριδική φόρμα μεταξύ σινεμά και θεάτρου, μιλά στη LiFO για την επιστροφή του στη Στέγη με το «ORACLE», το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που εστιάζει σε επιστημονικές τομές του 20ού και 21ου αιώνα, εξετάζοντας την περίπτωση του Άλαν Τούρινγκ και την εξέλιξη της τεχνολογίας έως την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Θέμης Πάνου: «Δεν είχα ξανακάνει μονόλογο, χρειάζεται πολύ θάρρος»

Θέατρο / Θέμης Πάνου: «Πόσοι δεν ζουν σε κλειστά σπίτια με πιεσμένους γονείς;»

Επιστρέφει για τρεις βραδιές στην Πειραιώς 260 η παράσταση «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα» της Βίλιας Χατζοπούλου και του Θέμη Πάνου, με τον βραβευμένο ηθοποιό να υποδύεται μια νεαρή δασκάλα από τη δεκαετία του ’50.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ