Ποια: Βασίλισσα Ελισάβετ Β', ανώτατη αρχή του Ηνωμένου Βασιλείου, της Κοινοπολιτείας των Εθνών και της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Ανέλαβε καθήκοντα το 1952 και είναι σήμερα στα 93 της η μακροβιότερη βασίλισσα στην παγκόσμια ιστορία, μια σωστή «κοσμολογική σταθερά». Δεν μπόρεσε, εντούτοις, ούτε και θέλησε να αποτρέψει το Brexit.
Πού: Στο Βρετανικό Κοινοβούλιο όπου η ομιλία της εγκαινίασε, ως είθισται, τη χθεσινή εναρκτήρια συνεδρίαση του νέου κοινοβουλίου. Ουσιαστικά, βέβαια, την ομιλία αυτή τη γράφει πλέον η κυβέρνηση που αναλαμβάνει εκθέτοντας το πρόγραμμά της. Ο θρόνος απλώς το ανακοινώνει και το επικυρώνει τυπικά. «Πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησής μου είναι να φέρει σε πέρας το Brexit στις 31 Ιανουαρίου... ακολούθως οι υπουργοί μου θα διαπραγματευθούν μια επωφελή συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την ΕΕ και άλλες μεγάλες οικονομίες», δήλωσε η Αυτής Μεγαλειότητα παρουσιάζοντας τα σχέδια του θριαμβευτή των πρόσφατων εκλογών Μπόρις Τζόνσον.
Γιατί: Μπορεί ο Μπόρις να οδηγεί τη Μεγάλη Βρετανία εκτός ΕΕ ύστερα από 46 χρόνια με ανανεωμένη την εντολή του εκλογικού σώματος καθώς επίσης τις «ευλογίες» της πλειονότητας της εγχώριας ελίτ, εκείνη όμως ούσα αρχηγός του κράτους βάζει – τύποις, έστω - την τελευταία «τζίφρα» μιας απόφασης καθοριστικής για το μέλλον μιας μεγάλης δύναμης που είχε δεκαετίες να αντιμετωπίσει μια τόσο σοβαρή πρόκληση. Με δεδομένες τις αντιδράσεις της Σκωτίας, το Brexit θέτει επίσης ερωτηματικά για το ίδιο το Ηνωμένο Βασίλειο ως ενιαία οντότητα, ενδεχομένως και για το στέμμα. Οι περισσότερες εξουσίες του οποίου είναι πλέον βέβαια συμβολικές, εντούτοις ακόμα και δηλωμένοι αντιβασιλικοί μεν, φιλοευρωπαϊστές δε, ζητούσαν κι εύχονταν μια κάποια παρέμβαση της Ελισάβετ που θα είχε και λαϊκό αντίκτυπο, μάταια όμως. Η ίδια άλλωστε, παρότι δεν εκφράζει δημόσια πολιτικές απόψεις, φέρεται απόλυτα σύμφωνη με αυτή την εξέλιξη.
Διά ταύτα: Πολλά μπορεί κανείς να πει για τη βασίλισσα, σίγουρα όμως και εμπειρία και πολιτική οξυδέρκεια και «πονηριά» διαθέτει. Έχει μάθει να προτάσσει το συμφέρον της χώρας της όπως εκείνη τουλάχιστον το εννοεί, μαζί φυσικά και το συμφέρον του Οίκου των Ουϊνδσορ το οποίο θεωρεί άρρηκτα δεμένο με το εθνικό. Σε πείσμα όσων λοιδορούν τη στήριξή της στον «πρωθυπουργό του Brexit» και μιλούν για κίνδυνο διαμελισμού του Ηνωμένου Βασιλείου εξ αυτού, φαίνεται πως εκείνη κρίνει ότι η αναζωπύρωση του πατριωτισμού, του εθνικισμού και του «αγγλισμού» ευνοεί περισσότερο τη μακροημέρευση του βασιλικού θεσμού ο οποίος έχει επιβιώσει από αρκετές κρίσεις, από το κύμα αποδοκιμασίας που ακολούθησε τον χαμό της αντιπαθούς στο Μπάκιγχαμ «πριγκίπισσας του λαού» Νταϊάνας το '97 μέχρι τα πρόσφατα «κατορθώματα» του πρίγκιπα Άντριου. Είναι το απόλυτο – και ακριβοπληρωμένο - βρετανικό σύμβολο, ενέπνευσε ταινίες, μυθιστορήματα, θεατρικά, τη διαφήμισε ακόμα και το «βλάσφημο» πανκ άσμα των Sex Pistols "God save the Queen" (1977), είναι ο μόνος ίσως λόγος που η χώρα δεν έγινε ακόμα επισήμως η 51η Πολιτεία των ΗΠΑ, καθώς σχολιάζουν κάποιοι «κακεντρεχείς»! Στην τελική, θα σκέφτηκε, η Βρετανία διατηρεί πάντα τη «δική της» διακρατική ένωση, την Κοινοπολιτεία που απαρτίζουν δεκάδες πρώην αποικίες της από τον Καναδά μέχρι τη Ν. Ζηλανδία και της οποίας οιωνεί ηγεμονεύει – η ίδια άλλωστε γεννήθηκε όταν το Λονδίνο διαφέντευε ακόμα τη μισή Υφήλιο, δεν αποκλείεται δε να γίνει η πρώτη εν ενεργεία αιωνόβια εστεμμένη.
