20 χρόνια Fight Club: Η εμβληματική ταινία που στην εποχή της είχε θεωρηθεί ακατανόητη και αποτυχημένη

20 χρόνια Fight Club: Η εμβληματική ταινία που στην εποχή της είχε θεωρηθεί ακατανόητη και αποτυχημένη Facebook Twitter
Ο Ντέιβιντ Φίντσερ επέλεξε ο ίδιος τον Μπραντ Πιτ με τον οποίο είχαν συνεργαστεί ήδη στο "Se7en" και τον Έντουαρντ Νόρτον, ο οποίος όμως είχε έντονες διαφωνίες με τον σκηνοθέτη όσον αφορά τον τόνο της ταινίας.
3

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται αυτόν τον καιρό από την πρεμιέρα της κινηματογραφικής μεταφοράς του βιβλίου του Τσακ Πάλανιουκ "Fight Club" από τον Ντέιβιντ Φίντσερ. Η ταινία με πρωταγωνιστές τον Έντουαρντ Νόρτον και το σχιζοειδές alter ego του στην ταινία, τον Μπραντ Πιτ, στους ρόλους του «διχασμένου» ντουέτου που θολώνει, τα παίρνει στο κρανίο και ξεκινά εκστρατεία ενάντια στην αποχαύνωση και τον καταναλωτισμό.

Στο βιβλίο του Brian Raftery με τίτλο "How 1999 Blew Up the Screen"που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες και αποτελεί ένα υμνολόγιο σε κάποιες από τις ταινίες που κυκλοφόρησαν την τελευταία χρονιά του περασμένου αιώνα – μεταξύ αυτών και το "Fight Club" – ο σκηνοθέτης της ταινίας θυμάται τις διενέξεις του με τον Έντουαρντ Νόρτον στο πλατό αλλά και τις καθημερινές διαμάχες με τα στελέχη της 20th Century Fox που ήθελαν να θάψουν την ταινία και σχεδόν τα κατάφεραν:

«Ήμουν δυο-τρία χρόνια πριν κλείσω τα σαράντα και είχα εκλάβει το βιβλίο ως προσκλητήριο στη μάχη. Ο Τσακ Πάλανιουκ έγραφε για ένα πολύ συγκεκριμένο είδος θυμού που ήταν σύμπτωμα μιας κοινωνικής ασθένειας. Ήταν σα να λέει "έχουμε παραμείνει αδρανείς τόσο καιρό, πρέπει να σπιντάρουμε στο επόμενο εξελικτικό επίπεδο του εαυτού μας". Ήταν εύκολο να σε παρασύρει όλο αυτό το έντονο και χυμώδες πνεύμα του βιβλίου».

Το "Fight Club" βούλιαξε θεαματικά στο box office, κάνοντας ένα απογοητευτικό άνοιγμα 11 εκατομμυρίων δολαρίων για να καταλήξει σε εισπράξεις 37 εκατομμυρίων δολαρίων στις ΗΠΑ. Η Fox είχε ξοδέψει για την ταινία πάνω από 65 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Ντέιβιντ Φίντσερ επέλεξε ο ίδιος τον Μπραντ Πιτ με τον οποίο είχαν συνεργαστεί ήδη στο "Se7en" και ακολούθως συμπλήρωσε το ιδανικό «σχιζοφρενικό» πρωταγωνιστικό ντουέτο με την προσθήκη του Έντουαρντ Νόρτον, ο οποίος όμως είχε έντονες διαφωνίες με τον σκηνοθέτη όσον αφορά τον τόνο της ταινίας, την οποία αντιλαμβανόταν όχι ακριβώς ως σκοτεινή σάτιρα, αλλά σχεδόν καθαρή κωμωδία. Οι τριβές μεταξύ τους υπήρξαν διαρκείς με αποτέλεσμα να προκύπτουν συνεχώς διακοπές στο γύρισμα, με το υπόλοιπο καστ να κάθεται και να περιμένει ασκόπως την επίλυση της διαφωνίας μεταξύ σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή.

20 χρόνια Fight Club: Η εμβληματική ταινία που στην εποχή της είχε θεωρηθεί ακατανόητη και αποτυχημένη Facebook Twitter
Μπραντ Πιτ, Έντουαρντ Νόρτον και Ντέιβιντ Φίντσερ στα γυρίσματα της ταινίας

Όπως θυμάται χαρακτηριστικά ο Φίντσερ στο βιβλίο, «ο Έντουαρντ επέμενε να διασφαλίσουμε ότι ο θεατής θα εκλάβει την ταινία ως κωμωδία. Δηλαδή κάπως σα να του κλείνουμε το μάτι και να του λέμε "έλα χαλάρωσε, πλάκα κάνουμε". Εμένα δεν μου αρέσει καθόλου το κλείσιμο του ματιού. Αντιθέτως, το νόημα είναι να φρικάρει ο θεατής και να αναρωτιέται: "Πω πω, τώρα δηλαδή τις ενστερνίζονται αυτές τις ακρότητες που παρουσιάζουν;"»

Οι συγκρούσεις του Φίντσερ με τον Έντουαρντ Νόρτον ήταν αστείες πάντως συγκριτικά με τις καθημερινές μάχες που ήταν αναγκασμένος να δίνει με τα υψηλόβαθμα στελέχη της 20th Century Fox για την προώθηση της ταινίας που είχαν αρνηθεί στον σκηνοθέτη οποιονδήποτε έλεγχο στο μάρκετινγκ του "Fight Club":

«Οι άνθρωποι που ήταν η δουλειά τους να πουλήσουν την ταινία είχαν μια συμπεριφορά τύπου "δεν ασχολούμαι μ΄ αυτό το πράγμα". Ένα διευθύνων στέλεχος της Fox μάλιστα ήρθε και μου είπε ευθέως ότι η ταινία δεν απευθύνεται σε κανένα με την εξής αιτιολογία: "Οι άντρες δεν θέλουν να δουν τον Μπραντ Πιτ ημίγυμνο γιατί τους κάνει να νιώθουν μειονεκτικά. Και οι γυναίκες δεν θέλουν να δουν τον Μπραντ Πιτ γεμάτο αίματα και παραμορφωμένο από το ξύλο. Οπότε σε ποιον απευθύνεται;" Απίστευτο».

«Όταν σκέφτομαι το 1999», συνεχίζει ο σκηνοθέτης, «σκέφτομαι κυρίως μια σειρά από ατέλειωτες συσκέψεις με τα στελέχη της Fox όπου για να μην κάνω καμιά τρέλα, χτυπιόμουν μόνος μου τόσο δυνατά, που έφευγα από τα meetings με πρησμένο μέτωπο».

20 χρόνια Fight Club: Η εμβληματική ταινία που στην εποχή της είχε θεωρηθεί ακατανόητη και αποτυχημένη Facebook Twitter
"Where is my mind?": το αποκαλυπτικό φινάλε της ταινίας υπό τους ήχους του κομματιού των Pixies.

Όποια κι αν ήταν τελικά η προώθηση της ταινίας, το βέβαιο είναι ότι δεν λειτούργησε. Το "Fight Club" βούλιαξε θεαματικά στο box office, κάνοντας ένα απογοητευτικό άνοιγμα 11 εκατομμυρίων δολαρίων για να καταλήξει σε εισπράξεις 37 εκατομμυρίων δολαρίων στις ΗΠΑ. Η Fox είχε ξοδέψει για την ταινία πάνω από 65 εκατομμύρια δολάρια. Ο Φίντσερ το περίμενε και μην θέλοντας να το διαχειριστεί άλλο πια, είχε φύγει διακοπές στο Μπαλί όταν ξεκίνησε να προβάλλεται η ταινία:

«Δύο χρόνια από τη ζωή σου καταλήγουν σ΄ ένα fax που λέει "αποτύχαμε – όλοι σπίτια σας". Τότε είναι που μπαίνεις σε σκληρή διαδικασία ενδοσκόπησης: "Τι θα κάνω τώρα γαμώτο μου; Πώς θα επιστρέψω μετά απ' αυτό;" Έβγαινα έξω για φαγητό και ερχόντουσαν άνθρωποι στο τραπέζι να με συλλυπηθούν και να μου χτυπήσουν συγκαταβατικά την πλάτη. Μου πήρε καιρό να ορθώσω ανάστημα και να πω: "Πώς τολμάτε; Για μένα η ταινία είναι απολύτως εντάξει"».

Μπορεί να του έπνιξαν τότε, εν τη γενέσει σεδόν, το δημιούργημα του και να του πήρε λίγο καιρό να ξεπεράσει την οδύνη, σίγουρα όμως ο Ντέιβιντ Φίντσερ θα πρέπει να είναι απολύτως ικανοποιημένος με την περίοπτη θέση που έχει καταλάβει η ταινία στο σύγχρονο κινηματογραφικό πάνθεον είκοσι χρόνια μετά την προβληματική πρεμιέρα της. Το "Fight Club" έχει πουλήσει ως DVD πάνω από 6 εκατομμύρια αντίτυπα, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι αποτελεί πολιτιστικό ορόσημο για δύο γενιές και πλέον κινηματογραφόφιλων.

Με στοιχεία από το IndieWire

Οθόνες
3

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Μπορείς να δεις τα πάντα»: Η ταινία της χρονιάς είναι ντοκιμαντέρ (και δεν μοιάζει με κανένα!)

Οθόνες / «Μπορείς να δεις τα πάντα»: Η ταινία της χρονιάς είναι ντοκιμαντέρ (και δεν μοιάζει με κανένα!)

Με τη συνδρομή του Λανς Οπενχάιμ, ο Νέιθαν Φίλντερ μάς παραδίδει ένα εγκεφαλικό θρίλερ, με εξαιρετικά υψηλό συναισθηματικό IQ, που εξερευνά τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την κατασκευή της και οδεύει ολοταχώς προς τα Όσκαρ.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
 Τinto Brass (1933-2026). Ο αχαλίνωτος ερωτογράφος του «Καλιγούλα»

Οθόνες / Τinto Brass (1933-2026): Ο αχαλίνωτος ερωτογράφος του «Καλιγούλα»

Ο αμφιλεγόμενος Ιταλός δημιουργός που παραλίγο να σκηνοθετήσει το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» ώθησε, εν μέρει ερήμην του, τον κινηματογραφικό ερωτισμό σε οργιαστικά άκρα με τον διαβόητο «Καλιγούλα».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Ηλίας Γιαννακάκης και ο Γιάννης Οικονομίδης μιλάνε για την ταινία «Μάχη»

Οθόνες / «Ρε συ, Ηλία, πας να τα βάλεις με τα ιερά και τα όσια;»

Στη νέα ταινία του Ηλία Γιαννακάκη ένας αξιωματικός του ελληνικού στρατού γίνεται γυναίκα. Ο σκηνοθέτης συζητά με τον Γιάννη Οικονομίδη, ο οποίος συμμετέχει ως ηθοποιός, πώς τού γεννήθηκε η παράτολμη ιδέα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Πιο λαμπερό από ποτέ! 10 + 1 επιλογές από το 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Οθόνες / Πιο λαμπερό από ποτέ! 10 + 1 επιλογές από το 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Ο βραβευμένος στις Κάννες «Μινώταυρος», η «Άγνωστη γυναίκα» της Μάι ελ-Τούκι, ελληνικές ταινίες που ξεχώρισαν διεθνώς, τιμητικά βραβεία στους Νίκο Γραμματικό και Σταύρο Ξαρχάκο: Το φετινό Φεστιβάλ λάμπει με μεγάλα ονόματα και απρόσμενες προβολές.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Πάτρικ Στιούαρτ (1940-2026): Ένας υπερήρωας με βρετανική φινέτσα

Απώλειες / Πάτρικ Στιούαρτ (1940-2026): Ένας υπερήρωας με βρετανική φινέτσα

Ο Sir Patrick δεν ήταν μόνο ο διακεκριμένος ερμηνευτής των σαιξπηρικών ρόλων, αλλά διέθετε αυτοσαρκαστικό χιούμορ, ως βέρος Βρετανός. Από τον καθηγητή στο X-Men μέχρι τον κυβερνήτη του Star Trek, απέδειξε πως η παιδεία και η αβίαστη ευγένεια είναι οι πραγματικές υπερδυνάμεις.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ευθύμης Kosemund-Σανίδης: «Για να φτάσει η ταινία στο κοινό χρειάζεται ένα πλαίσιο που μόνο η πολιτεία μπορεί να δώσει»

Οθόνες / Ευθύμης Kosemund-Σανίδης: «Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως μαγαζί. Το ίδιο και ο κινηματογράφος»

Ο Ελληνογερμανός σκηνοθέτης της βραβευμένης ταινίας «Ένας ολόκληρος άνθρωπος σχεδόν», που συμμετέχει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μιλά για έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το χρήμα και την προσπάθειά του να δημιουργήσει έναν χώρο και χρόνο όπου μπορεί να γεννηθεί η αγάπη.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Οι σταρ μιας άλλης εποχής που ανακαλύπτει ξανά η Gen Z

Οθόνες / Iconic! Πώς η Gen Z ερωτεύτηκε τους παλιούς σταρ

Από την Τζέσικα Λανγκ και την Κάθι Μπέιτς στο «American Horror Story» μέχρι την Τζέιν Φόντα και τη Λίλι Τόμλιν στο «Grace and Frankie», ένα εντελώς διαφορετικό, νεανικό κοινό ανακαλύπτει ξανά και αποθεώνει ηθοποιούς που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία.
ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ

σχόλια

2 σχόλια
Καλα ενταξει...Μια ταινια που ο τυπος που υποδυεται ο Μπραντ Πιτ εχει κορμι φετες που θελει τρεις ωρες γυμναστηριο τη μερα για να διατηρηθει και ηταν συνεχεια με ενα τσιγαρο στο στομα, και το αλλο, να τρωνε τις γροθιες με το τσουβαλι, γροθιες που θαχαν σπασει σαγονια και θαχαν κανει κιμα το προσωπο και αυτοι ειχανε κανα δυο μωλωπες για κανα δυο μερες, που τους βαζανε τσιροτα.Πως κατι τετοιες ταινιες γινονται καλτ και καλα, δεν μπορω να καταλαβω...
Την έχεις δει την ταινία ; Ο τύπος που υποδύεται ο Μπραντ Πιτ υπάρχει μόνο στο μυαλό του τύπου που υποδύεται ο Έντουαρτ Νόρτον. Είναι το γαμάτο alter ego του ,αυτός που θα ήθελε να είναι. Για αυτό και είναι αυτός που λες...