Να μου επιτρέψετε να περιαυτολογήσω λίγο, πριν μπω στην ουσία.
Δεν είμαι φαν της τηλεόρασης. Σχεδόν δε βλέπω καθόλου. Μόνο αν μου στείλει κανένας φίλος μέιλ και μου πει π.χ.... άνοιξε, τώρα, δείχνει τα «Στέκια» του Τριανταφυλλίδη, ή πήγαινε στην ET3 μιλάει ο Βασίλης Μπακόπουλος (ο παλιός κιθαρίστας των Forminx, με την καριέρα που φτάνει μέχρι σήμερα). Αλλά και τότε... Αν είμαι σπίτι και κάνω κάτι άλλο, που πάντα κάνω κάτι άλλο (διαβάζω, γράφω, ακούω κ.λπ.), δύσκολα θ' ανοίξω την τιβί – θα προτιμήσω να δω την εκπομπή από το πισί, μιαν άλλην ώρα.
Τελικά, τηλεόραση βλέπω μόνο σε σπίτια φίλων και συγγενών, όταν θα βρεθώ σε κάποια μάζωξη ή γιορτή. Και κάπως έτσι, σε φιλικό σπίτι αναγκάστηκα (με την καλή έννοια το λέω, δε με βασανίσανε κιόλας) να δω καμιάν ώρα το Star Academy.
Είχα πιάσει βεβαίως κάτι ψιλά από 'δω κι από 'κει, για τις συμπεριφορές του Καρβέλα κτλ., αλλά τώρα, είπα, να κάτσω να παρακολουθήσω με μια κάποια προσοχή. Δεν ήταν και το καταλληλότερο σκηνικό βέβαια, γιατί μεσολαβούσαν και οι κουβέντες μας, αλλά, εν πάση περιπτώσει, είδα.
Kαι από το Juilliard School να περάσει κάποιος, και από το Berklee College of Music –όχι από το Star Academy– το θέμα, πάντα, δεν θα είναι η φωνή. Θα είναι το τραγούδι, όχι ο τραγουδιστής. Εκτός κι αν κάποιος ανακαλύψει τον νέο Καζαντζίδη ή Μπιθικώτση οπότε, τότε, πάω πάσο.
Πριν γράψω αυτό το κείμενο φιλοτιμήθηκα, μάλιστα, να ξαναδώ το σώου (από το YouTube αυτή τη φορά), ώστε να βεβαιωθώ πως δεν θα μπορούσε να γελαστώ σε κάτι. Πως ότι θα έγραφα θα ήταν η εμπεριστατωμένη γνώμη μου, τέλος πάντων.
Ξεπερνώ τάχιστα το κόνσεπτ του ριάλιτι, που μου φαίνεται εντελώς γελοίο –όλο αυτό το σκηνικό από τα «σωθικά» της εκπομπής με τον εγκλεισμό στα «σπίτια» και τις «ακαδημίες» (έτσι τα αποκαλεί το σάιτ του «παιχνιδιού» στο δίκτυο)– και προχωρώ σ' αυτή καθ' αυτή την κεντρική ιδέα της εκπομπής. Που είναι ποια; Το... «να καταφέρουν να αναδειχθούν (οι συμμετέχοντες) σε σπουδαίους τραγουδιστές της εγχώριας/διεθνούς σκηνής».
Η πρώτη χλαπάτσα (που μου προκαλεί αποστροφή). Δεν μας φτάνει, δηλαδή, να αναδείξουμε κάποιον καλό τραγουδιστή, για τα δικά μας πράγματα, την ελληνική σκηνή δηλαδή, παρά θέλουμε να τον βγάλουμε και «έξω». Τόση... ταπεινοφροσύνη! Λες και οι «έξω» περιμένουν τους Έλληνες τού Star Academy για να δούνε θεού πρόσωπο. Λες και δεν έχουν δικές τους φωνές, δικά τους ριάλιτι και «ακαδημίες». Εκτός κι αν νομίζουν ορισμένοι πως βγαίνουν κάθε μέρα αληθινά παγκόσμιες φωνές σαν της Νάνας Μούσχουρη, του Ντέμη Ρούσσου ή της Βίκυς Λέανδρος. Αν κάτι τέτοιο υπονοούν οι διοργανωτές (που δεν το πιστεύω κατά βάθος), τότε κοιμούνται όρθιοι και με τα ρούχα τους.
Το βασικό θέμα-πρόβλημα του ελληνικού τραγουδιού δεν είναι οι φωνές. Να το πούμε αυτό, για να (ξανα)τελειώνουμε. Και από το Juilliard School να περάσει κάποιος, και από το Berklee College of Music –όχι από το Star Academy– το θέμα, πάντα, δεν θα είναι η φωνή. Θα είναι το τραγούδι, όχι ο τραγουδιστής. Εκτός κι αν κάποιος ανακαλύψει τον νέο Καζαντζίδη ή Μπιθικώτση (για να μη μιλάμε για Ella Fitzgerald ή Frank Sinatra), οπότε, τότε, πάω πάσο.
Τραγούδια μας λείπουν – δεν μας λείπουν τραγουδιστές. Παρότι και στο θέμα των ερμηνευτών τείνει να εκλείψουν οι φωνές, που να ξεχωρίζουν με την πρώτη ακρόαση. Να σφηνώνονται στο μυαλό σου, εννοώ, από την αρχή και να μην τις ξεχνάς ποτέ. Κι αυτό είναι ένα θέμα προς εξερεύνηση. Γιατί δηλαδή, ερώτηση κάνω, ενώ έχουμε καλές νέες φωνές, δυνατές, σωστές, με εύρος, αυτές είναι, τις περισσότερες φορές, παντελώς άχρωμες; Κοινές; Φωνές, που δεν «κουβαλούν» τίποτα, κανένα βάσανο, καμία θλίψη; Αν υπήρχε κάποια επιστημονική-βιολογική εξήγηση, να πούμε, πως η φωνή μεταλλάσσεται, αποχρωματίζεται, λόγω κοινωνικών συνθηκών, λόγω ανόδου του βιοτικού επιπέδου π.χ., εγώ θα την πίστευα...
Έτσι λοιπόν μένουμε στις φωνές, γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε στα τραγούδια.
Κι εδώ θα πω τούτο. Θα υπερθεμάτιζα για το Star Academy, θα μπορούσα να καταπιώ ακόμη και το ριάλιτι κομμάτι του, αν οι έγκλειστοι διαγωνίζονταν στην τραγουδοποιία και όχι στο τραγούδι. Αν δηλαδή τους «πατάγανε» μπας και γράψουν κανένα καλό κομμάτι, που να μπορεί να φτάσει στα χείλια του λαού. Να το τραγουδάμε μόνοι μας, να το σφυρίζουμε, ή να το γλεντάμε με την παρέα μας στη χαρά ή τον πόνο μας. Αλλά μπααα... Πού τέτοια τύχη.
Μας λείπουν οι νέοι τραγουδοποιοί το ξαναλέω. Οι λαϊκοί τραγουδοποιοί, όχι οι κουλτουριάρηδες και οι ψευτοκουλτουριάρηδες. Απ' αυτούς έχουμε... Μας λείπουν οι νέοι Παντελίδηδες – το τελευταίο μεγάλο ταλέντο του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, που έφερε καινούρια άσματα στα στόματα του κόσμου. Αυτούς πρέπει να ψάξουμε και αυτούς να αναδείξουμε. Αν και τώρα μπορεί να αναδειχθούν και μόνοι τους, όπως ο αείμνηστος Παντέλος. Όταν το ταλέντο ξεχειλίζει, ξεχειλίζει. Δεν εγκλωβίζεται σε... ακαδημίες και κουραφέξαλα.
Και λίγα λόγια για την κριτική επιτροπή.
Ο Κωστόπουλος είναι, κατά πρώτον, ο πιο άσχετος απ' όλους. Δεν καταλαβαίνω τι ρόλο παίζει εκεί πέρα. Κι αυτή η παρουσία του ρε παιδί μου σε στυλ «μαγκιά, κλανιά κι απόστημα» απορώ ποιους ενθουσιάζει πλέον. Η ελληνική τηλεόραση πάσχει από νέα άφθαρτα πρόσωπα, που να μην είναι, όμως, καβαλημένα. Είναι φανερό αυτό βλέποντας τον Κωστόπουλο.
Και το ξαναλέω, τούτο, βλέποντας τον Καρβέλα – ένα άτομο απρόβλεπτο, που δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει, τι θα πει, ή τι ακριβώς σκέφτεται πίσω απ' αυτά που λέει ή κάνει. Πολλές... αγωνίες, άνευ λόγου και αιτίας. Δεν βοηθάει.
Αντιθέτως σχημάτισα πολύ καλή γνώμη για την Άννα Βίσση. Φρέσκια παρουσία, ναι, φρέσκια παρουσία, με σωστό λόγο, που δεν κωλώνει να μιλήσει και για τα τεχνικά θέματα του τραγουδιού (απ' αυτά που ακούγονται «κινέζικα» στον Κωστόπουλο π.χ.), βοηθώντας αληθινά τους διαγωνιζόμενους. Η παρουσία της μου φάνηκε κάτι παραπάνω από θετική.
Για τη δε Ναταλία Γερμανού δεν χρειάζεται να πω τίποτα ιδιαίτερο. Ίσως μόνο πως συμβολίζει τη «βοήθεια του κοινού».
Συνοψίζοντας θέλω να τονίσω, και πάλι, πως η πρώτη μας ανάγκη είναι τα καλά, καινούρια τραγούδια και όχι οι τραγουδιστές (που λένε τις παλιές επιτυχίες). Και το καλό τραγούδι, ως γνωστόν, δεν έχει ανάγκη τους κριτικούς και τις κριτικές επιτροπές. Ίπταται πάνω απ' αυτά τα τετριμμένα...
