Δεν με προβληματίζει βαθιά, όπως έγραφε τις προάλλες κάποιος, ούτε το κοινό που τον ακολουθεί φανατικά, που τον λατρεύει και μπαίνει στη διαδικασία να κάνει του αλατιού, οποιονδήποτε τολμήσει να ακουμπήσει το λαϊκό παιδί, τον αυτοδημιούργητο, που δούλεψε πολύ και έφτασε μέχρι εδώ – το «εδώ» σηκώνει πολύ κουβέντα για το πού ακριβώς βρίσκεται.
Δεν ενοχλούμαι από τις ορδές που περιμένουν υπομονετικά στο «Δελφινάριο» για να τον δουν. 27 χρόνια κακόγουστης, αρπακολατζίδικης, σεξιστικής τηλεόρασης, με τα αντίστοιχα αναγνώσματα και τα ανάλογα μουσικά ακούσματα έχουν γράψει μέσα μας, ας μη γελιόμαστε έχουν πλάσει μια ολόκληρη γενιά. Νύχια, μαλλιά, τέλειο σώμα, καλλιστεία, μπουζούκια, φουσκωμένα μπράτσα, ένας πλούσιος γάμος, μία γερή αρπαχτή, μια Ελλάδα σε πηχτό, αξημέρωτο σκοτάδι, διακοσμημένο με στρασάκια συνοικιακού νυχάδικου, που ακόμη και μετά τα χαστούκια της κρίσης δεν λέει να συνέλθει.
Δεν έπεσα από τα σύννεφα, όταν έκανε την κορυφαία γκάφα με τους ηλικιωμένους, την περίοδο που παρουσίαζε το πρωινό του Mega. Η λογική των χοντρών αστείων είναι η απουσία κριτικής σκέψης και εν συνεχεία η έλλειψη – παροδική ή μόνιμη – συναίσθησης. Ναι, ήταν θλιβερό, όλο αυτό που συνέβη, αλλά ήταν κι αναμενόμενο.
Δεν δυσανασχετώ από τις κιτς καρικατουρέ αφίσες της παράστασης του σε κεντρικά σημεία της Αθήνας. Στην πρωτεύουσα της απέραντης εγκατάλειψης, ακόμη κι αν φανεί κυνικό, αυτές οι αφίσες καθρεφτίζουν ένα κομμάτι της στρεβλής αισθητικής της. Απλώς, αν λιποθυμούσα από τη ζέστη και τη βρώμα των κάδων σε κάποια στάση λεωφορείου, θα προτιμούσα το πρώτο πράγμα που θα δω να μην είναι αυτές οι αφίσες.
Τελοσπάντων, ο Σεφερλής κάνει τη δουλειά του και επειδή, όπως είπα, δεν τον ξέρω, μπορεί και να είναι αυτό που ορκίζονται και οι οπαδοί του: ένας καλός άνθρωπος που τα κατάφερε μόνος και εξακολουθεί να τα καταφέρνει στην Ελλάδα της κρίσης και της ματαίωσης.
Απορώ, όμως, με τον διαφημιστή. Αυτόν που θεώρησε ότι ο καλύτερος τρόπος για να διαφημίσει το προϊόν του – μία τηλεφωνική υπηρεσία από τις δεκάδες που υπάρχουν, εν προκειμένω – είναι ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Με 2-3 διαφημιστικά που τον δείχνουν πότε μασκαρεμένο σε Lady Gaga (τι το επίκαιρο έχει κάνει η Lady Gaga;), πότε σε ξελιγωμένη νοικοκυρά και πότε σε κάτι που θυμίζει πονηρούλη διαχειριστή πολυκατοικίας. Και όλο αυτό στο repeat, με γκρο πλαν το πρόσωπο της συγκεκριμένης περσόνας. Με τα ίδια ανύπαρκτα αστεία, το ίδιο απόν σκεπτικό, μόνο που μέσα στην ησυχία του Αυγούστου, μπορεί και να μελαγχολήσεις απ' όλο αυτό, κυρίως, επειδή καθρεφτίζει ένα κομμάτι των διπλανών σου.
Ναι, η τηλεόραση, όπως την ξέραμε, πέθανε. Ναι, τα λεφτά για διαφημίσεις είναι λίγα, μηδαμινά και όχι, τα ευρήματα και οι υπερπαραγωγές αυτή τη στιγμή δεν είναι το φόρτε τους. Μπορεί σε 10 μέρες από τώρα να μην ξέρουμε τι τηλεόραση θα έχουμε, ποια κανάλια θα υπάρχουν, είναι όμως γνωστό ότι το καλοκαίρι τα διαφημιστικά πακέτα ζουν την comfort zone τους με άπειρες επαναλήψεις των διαφημίσεων τους, με κανονική πλύση εγκεφάλου απίθανων μικροπραγμάτων, προϊόντων telemarketing, με ένα μικρό παράλληλο διαφημιστικό σύμπαν να ζει τη δική του ζωή, εις βάρος όποιου δεν έχει τη δύναμη να κλείσει την τηλεόραση.
Και πάλι, τη μοναξιά του διαφημιστή σκέφτομαι. Την προσπάθειά του να κολυμπήσει σε ένα ανέμπνευστο πέλαγος, όπου πάση θυσία πρέπει να διαφημιστεί το προϊόν – το όποιο προϊόν – την έλλειψη script, την απουσία ευρήματος και την ευκολία του να επιλέξει τον Σεφερλή για να βγει στον αέρα η διαφήμιση και να πάμε όλοι διακοπές.
Τέλεια. Και μετά; Δεν έχω ιδέα τι υπάρχει μετά. Μόνο να εικάζω μπορώ, από τα προγραμματισμένα. Στις χειρότερες υποθέσεις – και μετά την αυγουστιάτικη εκκαθάριση καναλιών και τηλεοπτικής πραγματικότητας – το πιο πιθανό (μου) φαντάζει ως μία νέα μικρή τηλεοπτική κατάσταση, φτιαγμένη από πολύ ζωντανό πρόγραμμα, με πολλή γύμνια (κυριολεκτικά και μεταφορικά), πολλά καινούρια (ή ως καινούρια πλασαρισμένα) πρόσωπα και κάτι που θυμίζει παλιά Tutti Fruti τηλεόραση, με πολλές φτηνές διαφημίσεις. Φτηνές στην παραγωγή, στην υλοποίηση και στην αισθητική τους.
Και σ’ αυτό το σύμπαν, ο Σεφερλής, οι όμοιοι και ο διαφημιστής τους δεν πάνε ποτέ διακοπές. Είναι εργατικοί παντοκράτορες και παράγουν τέτοιες διαφημίσεις – καρμπόν για πάντα.
