Είχε φυσικά και κάποια σοβαρά σημεία, μερικά κλισέ που έπρεπε να μας συγκινήσουν (το παιδάκι, ο καρπός που φυτρώνει στο έδαφος, οι φαβέλες, οι ψευδοποιητικές εικόνες...) και είχε και κάποια που μ' άρεσαν, όπως πχ. το σόου με τα λέιζερ που θύμιζε Pink Floyd στην αρχή.
FacebookTwitter Αυτή η φωτογραφία συμπυκνώνει την οπτική μου εμπειρία...
Όμως το μεγαλύτερο μέρος της τελετής ήταν ένα overdose γλεντιού με καρναβαλίστικη, πολύχρωμη kitsch διάθεση και κατάχρηση πυροτεχνημάτων. Και παρότι τα λατρεύω αυτά, κάποια πράγματα δεν μου έκαναν κλικ στην τελετή που παρακολούθησα ζωντανά τα ξημερώματα.
Να μερικά απ' αυτά.
1. Η βεβιασμένη διασκέδαση.
Οι «χίλιοι πεντακόσιοι» χορευτές που ξανά και ξανά επαναλάμβανε ο Έλληνας σπίκερ εκστασιασμένος, θύμιζαν συνήθως ξεχαρβαλωμένους καρναβαλιστές και χόρευαν ακατάπαυστα και σχεδόν χωρίς κανέναν συγχρονισμό. Σαν να ήταν τυχαίοι κομπάρσοι, βαλμένοι για να δείξουν πόσο καλά περνάνε και να μας ξεσηκώσουν και μας, κατά τη γνώμη μου το κούρασαν πολύ σύντομα. Για λίγο ήταν καλά (εκεί που χόρευαν στις ταράτσες και τα ταβάνια ήταν εντυπωσιακό) αλλά μετά από λίγο είχα πάρει υπερβολική δόση εξουθενωτικού, σκηνοθετημένου κεφιού. «Ανατριχιάσαμε!» φώναξε ο εκφωνητής όταν επιτέλους τελείωσε μια απ' τις πολλές επιθέσεις εξαντλητικής βαβούρας, και αναρωτήθηκα: Γιατί;
Οι τελετές έναρξης δεν είναι γιορτές - αυτό γίνεται στις τελετές λήξης. Μετά από λίγη ώρα, ένιωθα τα μάτια μου να πονούν απ' όσα περίεργα και χωρίς συνοχή πράγματα έβλεπα, και δεν ήμουν ο μόνος:
Η μουσική και τα τραγούδια ακούγονταν χωρίς μπάσα, μέσα απ' τα μεγάφωνα του γηπέδου, από κάπου μακριά, πράγμα που, τουλάχιστον για μένα, έκανε όλα τα κομμάτια να ακούγονται ακόμα πιο ενοχλητικά.
Δεν ξέρω αν η βαβούρα που ακουγόταν λες και μετέδιδαν μέσω τηλεφώνου ήταν πρόβλημα της ΕΡΤ (δε νομίζω), αλλά μετά από λίγη ώρα -πόσω μάλλον μετά από τέσσερις ώρες!- με έπιασε πονοκέφαλος με το τσίκι τσίκι της μουσικής.
Η σύγκριση με την προηγούμενη τελετή του Λονδίνου είναι απελπιστική. Ενώ η Βρετανία προώθησε τους καλλιτέχνες και τα τραγούδια της με τρόπο μαγικό, εδώ είχαμε κάτι γλεντζέδες ψευτοράπερ, κάτι ταλαίπωρους μεσήλικες που χοροπηδούσαν σα καραγκιόζηδες, και κάτι τρέντι νέους που έδιναν ρεσιτάλ κακοφωνίας. Για να δείξουν δε τη «γυναικεία χειραφέτηση» είχαν μια ράπερ ντυμένη σαν στερεοτυπική αμερικανίδα ho και ένα 12χρονο κορίτσι που πήγαιναν πέρα δώθε.
Το πιο γελοίο ήταν πως όταν βγήκε η Elza Soares (φωτο πάνω), οι Βραζιλιάνοι είχαν μοιράσει σε όλους τους εκφωνητές ένα σημείωμα που έλεγε πως «σύμφωνα με το BBC η Elza Soares ανακηρύχθηκε ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΧΙΛΙΕΤΙΑΣ».
Έτσι το είπε, καταπίνοντάς το αμάσητο, και ο εκφωνητής της ΕΡΤ, έτσι προφανώς το είπαν και όλοι οι υπόλοιποι.
Εκτός απ' το ίδιο BBC, το οποίο σχολίασε: «Elza Soares was elected "best singer of the millennium" in 2000 by the BBC, according to our notes. Are we sure about that?!» (Ο ισχυρισμός ότι το BBC την ανακήρυξε καλύτερη της χιλιετίας υπάρχει στη βραζιλιάνικη wikipedia με την επισήμανση όμως "citation needed", δηλαδή είναι κατά πάσα πιθανότητα επινοημένος.)
4. Χύμα αίσθηση
Η υψηλή τεχνολογία που βοήθησε προηγούμενες τελετές να θριαμβεύσουν εδώ χρησιμοποιήθηκε αποσπασματικά, χωρίς καλλιτεχνική ή αισθητική συνοχή, απλώς για να εντυπωσιάσει για μερικά δευτερόλεπτα, υπερφορτώνοντας το ήδη υπερφορτωμένο θέαμα. Σα να έβαλαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους, απλά για να γεμίσουν το χρόνο.
Σκηνές όπως η πάνω (που θύμιζαν Γιουροβίζιον σε μεγαλύτερη κλίμακα και που εντυπωσίαζαν κυρίως όσους δεν είχαν ξαναδεί οπτικά εφέ στη ζωή τους), έδιναν τη θέση τους σε αλλεπάλληλα κύματα ανέμπνευστου, σχεδόν ερασιτεχνικού kitsch.
Δεν φταίνε αυτοί αν δεν εφήυραν τη φωτιά, τον τροχό ή κάτι τρομερά σπουδαίο, αλλά έχοντας δει τις εφευρέσεις των αρχαίων Ελλήνων και Κινέζων σε προηγούμενες τελετές, έμοιαζε μάλλον αστεία η επιμονή να παρουσιάσουν ως σούπερ πρωτοπόρο τον Alberto Santos-Dumont και να ξοδέψουν τόσην ώρα για το αεροσκάφος που έφτιαξε. (Σύμφωνα με τον περισσότερο κόσμο τα αδέρφια Ράιτ είναι οι πρώτοι που πέταξαν με αεροπλάνο το 1903. Σύμφωνα με τους Βραζιλιάνους ήταν ο δικός τους Alberto Santos-Dumont το 1906...)
Καθόλου τυχαία, τα σημεία που συζητήθηκαν πιο πολύ ήταν τα πιο lifestyle, με την σελέμπριτι Ζιζέλ και το αν θα ανάψει ή όχι την Ολυμπιακή φλόγα ο Πελέ.
Και βέβαια υπάρχουν και τα μικρόβια. Δεν έχω πρόβλημα με τους ανθρώπους που ήταν ντυμένοι και ενωμένοι μαζί για να συμβολίσουν τα μικρόβια, όμως όταν έχω δει το DNA του Παπαϊωάννου στην Τελετή της Αθήνας, κάτι τέτοια μου μοιάζουν με αυτοσχέδιες εκδηλώσεις ανέμπνευστων μαθητών Λυκείου.
Και εκεί ήταν το δικό μου πρόβλημα: Έχοντας συνηθίσει την φανταστική τέχνη του Παπαϊωάννου, τον εντυπωσιακό συγχρονισμό της Κίνας και την Χολιγουντιανή υπερπαραγωγή του Λονδίνου, οτιδήποτε λιγότερο εμπνευσμένο απλά με απογοήτευε - σχεδόν με εκνεύριζε. Δεν έφταιγαν αυτοί, αλλά εγώ.
Απλά, συνολικά δεν ήθελα να δω τα καρναβαλίστικα βραβεία του MTV, αλλά το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό γεγονός της τετραετίας, με συνοχή, άψογη αισθητική και αριστοτεχνικό εικαστικό αποτέλεσμα. Και σίγουρα αν ήμουν στο στάδιο και τύφλα στο μεθύσι, θα περνούσα καλά. Ήμουν όμως στο σπίτι νυσταγμένος, ήταν 5 τα ξημερώματα, και όλοι αυτοί που, με τα καρφωμένα χαμόγελά τους, με προσκαλούσαν από τηλεοράσεως να χορέψω σάμπα και να φυσήξω σερπαντίνες απλά μου έσπαγαν τα νεύρα.
