Η Κούβα της δεκαετίας του ´90 σε 30 φωτογραφίες φτώχιας και καλοπέρασης

Φαντάζομαι εσύ που μου έδωσες την αρνητική, ξέρεις ότι αν ζούσες στην Κούβα, δεν θα είχες internet και smartphone να το κάνεις ε; Χαχα..

Κάποιοι μετράνε την ευτυχία με το αν έχουν γρήγορο Internet και πόσες ώρες περνάνε σε αυτό ακόμα και αν δίπλα τους κάθεται και περιμένει να επικοινωνήσουν η φίλη τους, το παιδί τους η γυναίκα τους. Κάποιοι άλλοι μετράνε την ευτυχία μέσα από τον κοινό αγώνα που δίνουν με ότι μέσα διαθέτουν για μια καλύτερη ζωή. Όταν πήγα στην Κούβα απόρησα πως μπορείς να βρείς τόσο πολλούς ευτυχισμένους ανθρώπους σε ένα τόσο φτωχό μέρος. Η ευτυχία δεν κρύβεται ούτε στα υλικά αγαθά ούτε στα τεχνολογικά αγαθά, κρύβεται στις ειλικρινείς σχέσεις των ανθρώπων. Όλα τα άλλα είναι παυσίπονα για να αντέξουμε την απουσία της.

@katarΩραίο και καλογραμμένο το λογοτεχνικού επιπέδου σχόλιο σου (με μια δόση ειρωνίας) αλλά θα επιμείνω στην άποψη μου βλέποντας αυτές τις εικόνες φτώχειας και μιζέριας (και έχοντας δει ντοκυμαντέρ για την Κούβα) με τους ξεβαμμένους τοίχους, σκουριά, άδεια ράφια (είτε αφορά τροφή είτε από μια τοστιέρα, τηλεόραση, μέχρι πιστολάκι για τα μαλλιά), ανέσεις και επίπεδο χειρότερο της Ελλάδας του.. 1950, ότι χίλιες φορές Ελληνική επαρχία, παρά τούτο εδώ. Δεν είναι μόνο το internet λοιπόν αλλά μικροπράγματα που η έλλειψη τους από την καθημερινότητα του μέσου Δυτικού, είναι αδιανόητη.Λέγεται, ότι ο Φιντέλ κάποτε είπε "Εμείς στην Κούβα μπορεί να έχουμε πολλές πόρνες, αλλά τουλάχιστον είναι απόφοιτες Πανεπιστημίου". Το γεγονός ότι υπάρχει εγχώρια πορνεία σε τόσο μεγάλο επίπεδο στην Κούβα τι σημαίνει; Μήπως ότι υπάρχει φτώχεια; Να αναφέρω επίσης ότι η Κούβα είναι το νέο "in" μέρος - παράδεισος για παιδόφιλους. Αν κάνεις μια σούμα λοιπόν απ' όλα τα παραπάνω, σίγουρα δεν προκύπει ότι πρόκειται για μια κοινωνία που θα μπορούσε να ζήσουν οι περισσότεροι από εμάς, ακόμα και ΕΣΥ, που γράφεις με την άνεση που προσφέρει ο καναπές και το 4G κινητό σου. Καλά τα ωραία λόγια λοιπόν αλλά έχεις εσύ τα "guts", να ζήσεις εκεί; Δεν νομίζω..

Ένας λύκος είχε γίνει πετσί και κόκαλο από την πείνα, γιατί τα σκυλιά της περιοχής φύλαγαν τόσο καλά τα κοπάδια με τα πρόβατα και τις γίδες, ώστε δε μπορούσε να αρπάξει κανένα. Τριγυρνούσε λοιπόν απελπισμένος από δω κι από κει, όταν ξαφνικά, αντίκρισε μπροστά του ένα σκύλο, που είχε χάσει το δρόμο του. Όταν τον είδε ο λύκος, σκέφτηκε αμέσως πως θα μπορούσε να χορτάσει την πείνα του. Αλλά δεν τολμούσε να του ριχτεί, γιατί ο σκύλος φαινόταν πολύ δυνατός. Πήγε λοιπόν κοντά του κι άρχισε να τον παινεύει.«Είσαι πολύ όμορφος και πολύ καλοθρεμμένος, θα’θελα να γινόμαστε φίλοι. Αλλά εγώ βλέπεις είμαι τόσο αδύνατος, που δε θα με καταδέχεσαι».«Από σένα εξαρτάται να μην είσαι αδύνατος».«Και τι να κάνω για να παχύνω»;«Άφησε τα δάση και τις ερημιές όπου ζεις κι έλα μαζί μου να ζήσεις σα σκύλος. Μαζί με τους λύκους που τριγυρνάς, τι κερδίζεις; Με μεγάλη δυσκολία εξοικονομείς το φαγητό σου, και αυτό σπάνια».«Και τι πρέπει να κάνω για να ζήσω σα σκύλος»;«Σχεδόν τίποτα, θα κυνηγάς τους φτωχοντυμένους και τους ζητιάνους, θα κουνάς την ουρά σου στον κύριό σου και θα τρως όλα τα κόκαλα και όλα τα αποφάγια του».«Πραγματικά, δε φαίνεται δύσκολη δουλειά, έρχομαι μαζί σου».Ξεκίνησαν λοιπόν για να πάνε στην πολιτεία, αλλά στο δρόμο ο λύκος πρόσεξε πως ο λαιμός του σκύλου ήταν μαδημένος.«Γιατί είναι μαδημένος ο λαιμός σου»;«Είναι από την αλυσίδα».«Ποια αλυσίδα»;«Την αλυσίδα που με δένουν».«Ώστε δεν είσαι ελεύθερος να τριγυρνάς όπου θέλεις»;«Όχι πάντοτε. Την ημέρα με έχουν δεμένο και τη νύχτα με λύνουν».«Αν είναι έτσι, δε μου αρέσει καθόλου να είμαι σκύλος. Προτιμώ την ελευθερία μου και την πείνα μου, από την αλυσίδα σου και τη καλοπέρασή σου».Και το έβαλε στα πόδια για να ξαναγυρίσει στο δάσος. Μάλλον στους Κουβανούς αρέσει (ή τους έχουν επιβάλλει) να μοιάζουν με τους λύκους και σε εμάς να μοιάζουμε με τους σκύλους. Και στις δυο περιπτώσεις έχεις και τα καλά σου και τα κακά σου. Ξαναλέω πάντως πως η καλοπέραση- ευτυχία-ελευθερία δεν βρίσκεται στα υλικά αγαθά. Όπως είναι γνωστό "ελεύθερος είσαι όταν είσαι αυτάρκης" και με τις τεχνητές ανάγκες που μας δημιουργούν συνεχώς δεν θα είμαστε αυτάρκεις ποτέ.