FacebookTwitter Η σειρά Nobody Claps Anymore εκτίθεται στη Perugia μέχρι τις 28 Μαρτίου στα πλαίσια του Social Photo festival που επικεντρώνεται στη κοινωνική φωτογραφία. Συγκεκριμένα φέτος το θέμα του φεστιβάλ είναι η 'τύφλωση'.
FacebookTwitter Ο φωτογραφιζόμενοι φαίνεται να βαριούνται ή να βρίσκονται σε περισυλλογή καθώς η καθημερινή ζωή συνεχίζει να κυλά αδιάφορη γύρω τους.
FacebookTwitter Ο Dawson, ο οποίος εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός και δεν έχει λάβει επίσημη εκπαίδευση στη φωτογραφία, αφήνει τα σπίτια των θεμάτων του σε μεγάλο βαθμό ως έχουν, αλλά χρησιμοποιεί κινηματογραφικό φωτισμό για να προσθέσει γωνιώδεις σκιές και δραματικές αντιθέσεις.
FacebookTwitter "Οικειοποιούμαι τις αληθινές συνθήκες ζωής αυτών των ανθρώπων" λέει ο Dawson."Αυτό που κάνω είναι ότι καθορίζω τη σύνθεση, το φωτισμό, τη διάθεση και την προτεινόμενη αφήγηση".
FacebookTwitter Δικαιολογεί την (προφανή) ομοιότητα που έχουν οι φωτογραφίες του με του Gregory Crewdson ως επιρροή, αλλά εκεί που ο Crewdson δημιουργεί κινηματογραφικά πλατώ και προσλαμβάνει ηθοποιούς ο Dawson χρησιμοποιεί λιγότερες τεχνικές επενδύσεις. Δεν "χτίζω" τα σκηνικά μου, τα περισσότερα είναι αυθεντικά.
FacebookTwitter Με ένα σύντομο κείμενο στην ιστοσελίδα του ο Dawson περιγράφει τη σειρά: "Η φωτογραφική μου δουλειά αφορά στα εσωτερικά συναισθηματικά δράματα που πολύ συχνά αποκαλύπτονται τις ήσυχες μοναχικές στιγμές που έχουν οι άνθρωποι στα σπίτια τους.
FacebookTwitter "Ο τίτλος της σειράς Nobody Claps Anymore, προέρχεται από κάτι που συνειδητοποίησα ξαφνικά καθώς το αεροπλάνο μου προσγειωνόταν στη Μελβούρνη. Εκατοντάδες τόνοι μετάλλου που κουβαλούσαν εκατοντάδες επιβάτες, αναταράχτηκαν στιγμιαία, πριν τα ελαστικά του αεροπλάνου ακουμπήσουν τον αεροδιάδρομο. Η μύτη του αεροσκάφους σηκώθηκε προς τα πάνω. Οι αντίστροφοι προωθητήρες μούγκρισαν και γρήγορα επιβράδυναν το αεροπλάνο. Καθώς το αεροπλάνο βγήκε από τον αεροδιάδρομο και κατευθύνθηκε ατσούμπαλα προς τη τελική του θέση κάθε μεμονωμένος κραδασμός γινόταν αντιληπτός."
FacebookTwitter "...Εν τέλει το αεροπλάνο σταμάτησε και άκουσα τον ήχο από τις ζώνες, τα φερμουάρ και το θόρυβο από τις τσάντες. Όλα έγιναν σιωπηρά. Ούτε μια λέξη δεν ακούστηκε. Καμιά επευφημία. Το κοινό είχε ξεχάσει να χειροκροτήσει."
FacebookTwitter Σε μια άλλη συνέντευξη περιγράφει τις σκηνές: επιλέγω από τις ζωές των ανθρώπων τα πράγματα που αντανακλούν την κατάθλιψή μου. ... Κανείς δε χειροκροτά πια είναι η δική μου απάντηση στους δικούς μου καρκίνους: μετάνοια, απομόνωση, άγχος, και καταπίεση. Ειναι η de facto θεραπεία μου τέχνης.
FacebookTwitter "Οι φωτογραφίες μπορεί να εχουν ένα μακροχρόνιο αποτέλεσμα στους ανθρώπους που απεικονίζονται σε αυτές, καμία φορά βλέπουν κατι καινούργιο στον εαυτό τους. Μερικές φορές έρχονται σε αντίθεση με αυτό που βλέπουν γιατί τους δείχνω την ύπαρξη τους και αυτό μπορεί να είναι ένα πολύ δύσκολο θέαμα να αντέξεις" λέει ο Dawson. Δεν τραβάω κολακευτικές φωτογραφίες ή φωτογραφίες επηρεασμένες πολύ από τη γλώσσα της διαφήμισης. Προσπαθώ να αντικατοπτρισω μια θλιβερή πραγματικότητα.
FacebookTwitter Άλλες σειρές του Dawson περιλαμβάνουν τη Nocturna όπου γυμνοί άνθρωποι κάθονται μόνοι τους σε εξωτερικούς χώρους. Τραβηγμένη το 2014, απεικόνιζε τους φόβους που είχε στις κορυφώσεις της κατάθλιψης του, κυριολεκτικούς και μεταφορικούς, τού να μένεις άστεγος. "Είχα την έννοια ότι δε θα είχα ένα ζεστό, ευτυχισμένο μέρος ή ότι δεν θα είχα μέλλον και ότι θα ήμουν αναγκασμένος να παλεύω για την επιβίωση".
FacebookTwitter Εντωμεταξύ στη Diplopia, βγάζει γυμνά πορτραίτα και τα τοποθετεί το ένα πάνω από το άλλο σε σουρεαλιστικές διατάξεις. "Γινόταν χρησιμοποιώντας το διαθέσιμο φως του ήλιου, ίσως μια εγκαταλελειμμένη τοποθεσία, διπλοεκθέσεις, τραβηγμένη προοπτική και μια γυμνή γυναίκα. Δουλεύαμε όλη μερα μέχρι να κουραστούμε ή να βαρεθούμε".
