Στις εξελίξεις στην αγορά εργασίας, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων ο επιστημονικής διευθυντής του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ Γιώργος Αργείτης, στο πλαίσιο παρουσίασης της ετήσιας έκθεσης για την ελληνική οικονομία και την απασχόληση από τη Ρόδο, όπου και βρίσκεται για το ετήσιο συνέδριο της ΓΣΕΕ.
Τα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι ότι υπάρχει τάση αποκλιμάκωσης του ποσοστού ανεργίας, η οποία ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2013, και ο ρυθμός μείωσης του ποσοστού ανεργίας, τόσο το 2014, όσο και το 2015, παρέμεινε σταθερός στο 5,6% κατ' έτος. Αυτό, μεταξύ άλλων, σημαίνει ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον 20 χρόνια (ως το 2036), ώστε η ανεργία να επιστρέψει στο ποσοστό 7,3% του Μαΐου του 2008, δηλαδή πριν αρχίσει η οικονομική κρίση.
Ακόμη, τονίστηκε ότι ένα σημαντικό εμπειρικό εύρημα για την κατάσταση της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα είναι ότι οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια από όλες τις χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ, ενώ επισημάνθηκε ότι υπάρχει σημαντική αύξηση της μερικής απασχόλησης και της υποαπασχόλησης.
Η πτώση του διαθέσιμου εισοδήματος και της κατανάλωσης από το 2009 είναι σταθερή, με αποτελέσμα το διαθέσιμο εισόδημα να μειώνεται με γρηγορότερο ρυθμό από την κατανάλωση και αυτό έχει ως αποτέλεσμα το επίπεδο κατανάλωσης των νοικοκυριών να υπερβαίνει το διαθέσιμο εισόδημά τους σε βάρος της αποταμίευσης και του πλούτου τους. Αυτό το εύρημα, αναφέρει η έκθεση του Ινστιτούτου, δείχνει ότι η συμπίεση της κατανάλωσης έχει φτάσει στο κατώτατο όριό της, γεγονός που αιτιολογεί το μικρό βάθος της ύφεσης την περίοδο 2014-2015 και δείχνει ότι η περαιτέρω μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία.
Σε ό,τι αφορά το ασφαλιστικό, υπογραμμίστηκε ότι για ακόμη μία φορά ο χειρισμός της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης αναπαράγει χρόνιες πολιτικές παθογένειες, όπως την έλλειψη σχεδιασμού της μεταρρυθμιστικής παρέμβασης, την έλλειψη ουσιαστικής διαβούλευσης και την υποτίμηση των συνεπειών της μεταρρύθμισης στην οικονομία και την κοινωνία.
Οι προτάσεις που κατατίθενται από την πλευρά του Ινστιτούτου με σκοπό τη βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης είναι η θεσμοθέτηση προγραμμάτων εγγυημένης απασχόλησης, η θεσμοθέτηση της ελάχιστης σύνθεσης προσωπικού, η αύξηση του κατώτατου μισθού, η ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας κ.ά.
