Υπάρχει τρόπος να ξεκολλήσει η χώρα από την κατάσταση που βρίσκεται;

Υπάρχει τρόπος να ξεκολλήσει η χώρα από την κατάσταση που βρίσκεται; Facebook Twitter
7

Η Ελλάδα σήμερα δεν μπορεί να προχωρήσει στον «αυτόματο πιλότο». Η οικονομία έχει διαλυθεί. Τραπεζικό σύστημα δεν υπάρχει. Η δημόσια διοίκηση έχει διαχρονικές αδυναμίες. Η δυναμική της οικονομίας δεν μπορεί να τραβήξει τη χώρα μπροστά. Η πολιτική είναι που πρέπει να το κάνει. Κι όμως, παρά το ότι η χώρα κρέμεται ακόμα από μία κλωστή, οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος εξακολουθούν να αποτελούν τροχοπέδη για την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα.

Ας δούμε ποια είναι η κατάσταση σήμερα:

Η Κυβέρνηση έχει ουσιαστικά απωλέσει την αυτοδυναμία, καθώς μεγάλος αριθμός βουλευτών έχει διαφοροποιηθεί με θεμελιακό και απόλυτο τρόπο στο μείζον ζήτημα του νέου μνημονίου. Το δε ρήγμα είναι τόσο βαθύ που ακόμα και αν επιτευχθεί κάποια ανακωχή, είναι βέβαιο πως όταν έρθουν στη Βουλή οι εφαρμοστικοί νόμοι, τα προβλήματα θα επανεμφανιστούν. Αδιέξοδο πρώτο, λοιπόν.

Ακόμα και μεταξύ όσων στηρίζουν τον Πρωθυπουργό, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Ορισμένοι βουλευτές συμπεριφέρονται ως «drama queens», περιφέροντας από κανάλι σε κανάλι την οδύνη τους που αναγκάζονται να λάβουν δύσκολες αποφάσεις – λες και βουλευτές βγήκαν για να λένε και να ψηφίζουν μόνο ευχάριστα πράγματα. Κάποιοι άλλοι, αν και στην παρούσα φάση συντάχθηκαν με την Κυβέρνηση, δηλώνουν ότι διαφωνούν με επιμέρους μέτρα (η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, ιδιωτικοποίηση περιφερειακών αεροδρομίων, κλπ) παρά το ότι έχουμε ήδη συμφωνήσει σε αυτά! Αδιέξοδο δεύτερο.

Έχουμε συνεπώς μια κυβέρνηση μειοψηφίας, βαθιά διχασμένη, η οποία έχει υπογράψει μια συμφωνία που δεν πιστεύει και που νομοθετεί με την ανοχή μιας προβληματικής αντιπολίτευσης. Και όλο αυτό ενόψει ενός πραγματικού οικονομικού και διαχειριστικού Γολγοθά

Τα προαπαιτούμενα και πιθανότατα και το νέο μνημόνιο θα ψηφιστούν με την στήριξη της αντιπολίτευσης. Της ίδιας αντιπολίτευσης στην οποία ο Πρωθυπουργός επιτίθεται με κάθε αφορμή για να συσπειρώσει το εσωτερικό του! Ούτε η πιο καλοπροαίρετη και υπεύθυνη αντιπολίτευση στον πλανήτη, δεν θα δέχονταν να παίζει για πολύ καιρό αυτό το ρόλο. Να στηρίζει τα δύσκολα μέτρα, να εισπράττει το κόστος και να τη βρίζουν και από πάνω! Όπως, φυσικά, ούτε ο κ. Τσίπρας μπορεί να δεχτεί να εξαρτάται συνεχώς από αυτήν. Σήμερα είναι ισχυρός πολιτικά, αλλά κανείς δεν εγγυάται ότι αυτό θα ισχύει πάντα. Οπότε δεν θα ρισκάρει να αδειαστεί μεγαλοπρεπώς σε μια μελλοντική δύσκολη γι αυτόν περίσταση. Αδιέξοδο τρίτο, συνεπώς.

Η ίδια η αντιπολίτευση, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, δεν αποτελεί εναλλακτική επιλογή, καθώς έχει σημαντικά προβλήματα εικόνας και αξιοπιστίας, τόσο ως πολιτικό «προϊόν», όσο και σε στελεχιακό επίπεδο. Γεγονός που την εμποδίζει να ακουστεί και περιορίζει και τις τακτικές κινήσεις της. Τέταρτο αδιέξοδο αυτό.

Έχουμε συνεπώς μια κυβέρνηση μειοψηφίας, βαθιά διχασμένη, η οποία έχει υπογράψει μια συμφωνία που δεν πιστεύει και που νομοθετεί με την ανοχή μιας προβληματικής αντιπολίτευσης. Και όλο αυτό ενόψει ενός πραγματικού οικονομικού και διαχειριστικού Γολγοθά.

Μπορούν να ξεπεραστούν εύκολα αυτά τα αδιέξοδα; Για να δούμε τις εναλλακτικές.

Ορισμένοι εισηγούνται στον κ. Τσίπρα εκλογές, λέγοντας ότι αυτές θα τον ισχυροποιήσουν. Ότι θα «καθαρίσει» το κόμμα από την εσωκομματική αντιπολίτευση και θα ξεκαθαρίσει τις σχέσεις του με τους πολίτες, αφού η νέα νομιμοποίηση θα αφορά υπαρκτά δεδομένα και όχι υποσχέσεις που απεδείχθησαν μη-ρεαλιστικές.

Ωστόσο το σενάριο αυτό έχει κάποιες δυσκολίες. Πρώτον, θα πάει την οικονομία ακόμα πιο πίσω. Αυτό όλο το ξεχνάμε. Κάνουμε ασκήσεις επί χάρτου, ξεχνώντας ότι η οικονομία έχει τους δικούς της κανόνες, ο βασικότερος εκ των οποίων είναι ότι παραμονές εκλογών τα πάντα παγώνουν. Αν κάνουμε και εκλογές το 2015 θα είναι ένα χαμένο, ένα απολύτως καταστροφικό οικονομικά έτος.

 

Δεύτερον, τίποτα δεν προοιωνίζει ότι η επόμενη βουλή θα είναι πιο «λειτουργική» από την σημερινή. Αφενός μεν τα προβλήματα συνοχής θα υπάρχουν και πάλι, καθώς τα σκληρά μέτρα είναι αναπόφευκτα. Επίσης δεν ξέρει κανείς τι θα βγάλει η κάλπη, ειδικά αν το ζήτημα της πρώτης θέσης είναι δεδομένο, γεγονός που θα λειτουργήσει αποσυσπειρωτικά για όλους. Μπορεί να δούμε μια Βουλή – «λούνα παρκ»...

Δεν έχει γίνει ακόμα απολύτως αντιληπτό – ιδίως από την κυβερνητική πλευρά – το μέγεθος της διαχειριστικής δυσκολίας που έχουμε μπροστά μας. Ακόμα και σήμερα μιλάμε περισσότερο για τα κόμματα, τα «ψυχολογικά» τους προβλήματα και τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και πολύ λιγότερο για το τι έχουμε μπροστά μας. Αν δεν γίνει αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος δεν θα γίνουν ούτε οι αναγκαίες υπερβάσεις.

Ακόμα όμως και αν ο κ. Τσίπρας κάνει περίπατο, θα πρόκειται για πύρρειο νίκη. Θα έχει κερδίσει 6 επιπλέον μήνες θητείας, αλλά με τρομερό κόστος για την οικονομία (που αυτό το εξάμηνο διαλύθηκε), αλλά και για τη συνοχή της παράταξής του, καθώς μετά τις εκλογές πιθανότατα θα έχει ανοίξει μια μόνιμη πληγή στα αριστερά του.

Μια άλλη λύση είναι ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας με επικεφαλής τον Τσίπρα και συμμετοχή των κομμάτων του «ευρωπαϊκού τόξου». Αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει αν μιλούσαμε για μια συμφωνία με μεγάλη χρονική διάρκεια. Όχι για μια συγκυριακή πλειοψηφία που απλώς θα περάσει τα μέτρα, αλλά για μια συμφωνία που θα διασφαλίσει την πολιτική σταθερότητα για ένα διάστημα τουλάχιστον 2 ετών και θα συγκροτήσει μια ομάδα που θα εργαστεί για να μείνει η χώρα όρθια.

Είναι πιθανό να συμβεί αυτό; Κατά τη γνώμη μου, όχι.

 

Πρώτον διότι δεν υπάρχει ούτε κουλτούρα συνεργασιών, ούτε η αναγκαία ωριμότητα στο πολιτικό σύστημα. Η πλειοψηφία των εμπλεκομένων στην πολιτική την αντιμετωπίζει ως μια αέναη πάλη για την εξουσία. Η λογική των συναινέσεων της είναι άγνωστη. Η δε αντίληψη αυτή έχει περάσει και σε μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων που αντιμετωπίζει την πολιτική με απολύτως οπαδικούς όρους, σαν να ξορκίζει τις όποιες «ατομικές ήττες» της, μέσα από μια «κομματική νίκη». Με τόσο ισχυρές αντιθέσεις και τόση πολιτική «τοξικότητα» που έχει χυθεί τα τελευταία χρόνια, άντε να εξασφαλίσεις συνθήκες έντιμης και αποτελεσματικής συνεργασίας...

Δεύτερον, διότι δεν έχει γίνει ακόμα απολύτως αντιληπτό – ιδίως από την κυβερνητική πλευρά – το μέγεθος της διαχειριστικής δυσκολίας που έχουμε μπροστά μας. Ακόμα και σήμερα μιλάμε περισσότερο για τα κόμματα, τα «ψυχολογικά» τους προβλήματα και τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και πολύ λιγότερο για το τι έχουμε μπροστά μας. Αν δεν γίνει αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος δεν θα γίνουν ούτε οι αναγκαίες υπερβάσεις.

Ακόμα και αν προχωρούσαμε, όμως, σε μια τέτοια συνεργασία και πάλι τα αποτελέσματα δεν θα ήταν εγγυημένα. Επίσης, μια τέτοια πολιτική εξέλιξη πιθανότατα θα ενίσχυε τα άκρα του πολιτικού συστήματος τα οποία θα αναλάμβαναν ρόλο (δεξιάς και αριστερής) αντιπολίτευσης και αυτό μακροπρόθεσμα θα επανέφερε τα ίδια προβλήματα, ειδικά αν στο ενδιάμεσο η κατάσταση στη χώρα δεν βελτιώνονταν.

Από όποια σκοπιά και αν το δει κανείς το τοπίο μοιάζει με εξίσωση χωρίς λύση. Είναι πολύ δύσκολο να δει κάποιος πώς θα ξεκολλήσουμε από αυτή την κατάσταση. Θα πρέπει το πολιτικό σύστημα – κυρίως αυτό – να μας εκπλήξει και πολύ και ευχάριστα δείχνοντας σύνεση αλλά κυρίως διαχειριστική επάρκεια. Η οικονομία να δείξει ότι έχει σφυγμό, αντοχές, ευελιξία και δημιουργικότητα. Και η κοινωνία να αντιδράσει με συνοχή και ψυχραιμία στα όσα δύσκολα ακολουθήσουν.

Μόνο που όλο αυτό μοιάζει περισσότερο με ευσεβή πόθο παρά με πιθανό ενδεχόμενο. Και όταν κάνουμε  αναλύσεις δεν πρέπει να είμαστε ούτε αισιόδοξοι, ούτε απαισιόδοξοι, αλλά απλώς ρεαλιστές.

7

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η φιλελεύθερη είσοδος στις φοιτητικές εκλογές - Τα 11 της ημέρας

Άρης Δημοκίδης / Η φιλελεύθερη είσοδος στις φοιτητικές εκλογές - Τα 11 της ημέρας

Το αποτυχημένο κόλπο, η διάψευση για την κυπριακή συμμετοχή, η φιλελεύθερη είσοδος στις φοιτητικές εκλογές, η μεγαλύτερη γκάφα πολιτικού κ.α. // Ο Άρης Δημοκίδης σταχυολογεί την επικαιρότητα
THE LIFO TEAM
μητσοτάκης μπάιντεν

Οπτική Γωνία / Η επωφελής αναθέρμανση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων

Αυτό που κυρίως έχει συμβάλει στην επωφελή αναθέρμανση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων είναι η στρατηγική επιλογή της σύμπλευσης συμφερόντων που με συνέπεια έχει ακολουθηθεί απ’ όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια.
ΕΥΤΥΧΗΣ ΒΑΡΔΟΥΛΑΚΗΣ
Για τους ύμνους στον Γκουσγκούνη: μία (βολικά ξεχασμένη) λεπτομέρεια

Χριστίνα Γαλανοπούλου / Για τους ύμνους στον Γκουσγκούνη: μία (βολικά ξεχασμένη) λεπτομέρεια

Πολλά γράφτηκαν για τον θρύλο του ελληνικού πορνό εκτός από ένα - το πώς κάποιοι πήραν τις «ένδοξες» ατάκες του τοις μετρητοίς, αδυνατώντας να διαχωρίσουν το... σενάριο από την πραγματικότητα
THE LIFO TEAM

σχόλια

5 σχόλια
Τα πράγματα είναι απλά παιδιά:Η Ελλάδα δεν θα αλλάξει ποτέ! Απλά τα αφήνετε όλα πίσω και φεύγετε για εξωτερικό οπού θα παλέψετε για το μέλλον σας με δουλειά και όχι με το να ζητάτε τα αυτονόητα από "αυτούς" και να αναλωνεστε στο να γράφετε το μακρύ και το κοντό σας στα social media και στην Lifo. Δηλαδή τι φοβάσαι; ότι θα χάσεις τους φίλους σου; τους γονείς σου; το σπίτι σου; τον τόπο"σου"; τι ζωή σας που την χάνετε κάθε μέρα με αυτούς τους μαλακές γιατί δεν την λυπάστε;
Εγωκεντρική απάντηση έδωσες φίλε μου. Δεν δίνεις λύση στο πρόβλημα, απλά το σπρώχνεις κάτω απο το πατάκι να μη φαίνεται!!Κανένας δεν θα με διώξει απο τη χώρα μου, απο το σπίτι μου..Θα κάτσω εδώ και θα την παλέψω με τις υπάρχουσες συνθήκες.Δεν είναι ούτε φόβος, ούτε ανασφάλεια αλλά επιλογή !!Εξάλλου το κριτήριο -προσωπικά- δεν ειναι η καταναλωτική δύναμη. Δηλαδή το πόσα χρήματα έχω στην τσέπη για να ξοδέψω στο εμπορικό κέντρο!!Και τέλος δεν έχει και ο καθένας την οικονομική άνεση να φύγει απο την Ελλάδα και να πάει να στησει την ζωή του στο εξωτερικό..θέλει ένα μικρό κεφάλαιο!!
Η χώρα χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας σε όλα τα επίπεδα. Δε νομίζω πως οι παρούσες πολιτικές δυνάμεις θα είναι αυτές που θα μας βγάλουν απ' το αδιέξοδο. Κάτι τέτοιο χρειάζεται πολιτικούς με διαφορετική νοοτροπία τελείως απογαλακτισμένους απ' το παλιό κομματικό-πολιτικό σύστημα και τέτοιοι δεν φαίνονται προς το παρόν. Οι σημερινοί το καλύτερο που μπορούν είναι να αφήσουν τα πράγματα να σέρνονται μέχρι να έρθει το καινούριο. Αν δεν έρθει, δυστυχώς η έξοδος απ΄την ευρωζώνη με ότι αυτό συνεπάγεται θα είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή σύντομα.
Δεν μπορεί να υπάρξει λύση γιατί δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Οι πολιτικοί μας είναι εθισμένοι στο να κυβερνάνε υιοθετώντας εύκολες λύσεις και ικανοποιώντας τους πάντες. Πλέον, πρέπει να κυβερνήσει κάποιος αποφασισμένος να συγκρουστεί με τους πάντες, και αμφιβάλλω εάν υπάρχει κάποιος τέτοιος.
Καλείται πλέον ο Τσίπρας-προκειμένου να ξεκολλήσουμε απο τη λάσπη-να μεταλλαχθεί άμεσα σε κεντροαριστερό ηγέτη, εφόσον πρώτα ξεκολλήσει ο ίδιος από το εσωκομματικό τέλμα.Μπορεί να πραγματωθεί η άμεση μετάλλαξη;Οχι,βέβαια.Θα του πάρει πολύ χρόνο μέχρι να καταλάβει ότι ο έγκαιρος απογαλακτισμός απο ιδεολογικές φαντασιώσεις συνιστά και τέλος του αδιεξόδου.Είναι κυτταρικό συστατικό του ίδιου,αλλά και της παράταξής του,οι μεγαλοστομίες,οι λυρισμοί,οι αφορισμοί,οι επιδερμικές ιδεολογικές αναλύσεις κ.λ.π.Δεν νομίζω οτι είναι σε θέση να καταδείξει άμεσα διαχειριστική ετοιμότητα συνδυαζόμενη με διάθεση πολιτικοιδεολογικής στροφής.Τέτοια στροφή προυποθέτει πίστη σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις,όπως ανάδειξη της υγιούς επιχειρηματικότητας,αναπροσανατολισμός του παραγωγικού μοντέλου της χώρας,καταπολέμηση της φοροδιαφυγής,μεταρρυθμιστικό οίστρο γενικότερα που παραπέμπει σε ανοιχτές, ανταγωνιστικές κοινωνίες.Ολα αυτά όμως ενέχουν τον κίνδυνο ταύτισης με νεοφιλελεύθερα μοντέλα...και τέτοια ταύτιση ουτε τα δεξιά κόμματα την επιδιώκουν στη χώρα μας.Και τι θα γίνει τότε,θα σκάσουμε ως χώρα;Ο θεός να βάλει το χέρι του ή τη δραχμή του...
Ίσως πάλι το DNA του Τσίπρα να είναι διαφορετικό από αυτό του παλαιοκομματικού ηγέτη και μάλλον είναι. Δεν χρειάζεται πολιτικό τζάκι πια αλλά ένα οικονομικό περιτυλιγμένο με την ιδεολογία της γενιάς του. Η γενιά που μεγάλωσε στην Μεταπολίτευση με ότι θετικό και αρνητικό να ξεπηδάει από μια τέτοια χρονική περίοδο.Επίσης αν η πολιτική σταδιοδρομία του Τσίπρα μέχρι τώρα δεν επεξηγεί τον χαρακτήρα του ανθρώπου με τον τρόπο που γρήγορα εξελίχθηκε σε ηγέτη κόμματος, μετά ηγέτη αντιπολίτευσης, πρωθυπουργό τότε ίσως η καταγωγή του και η επιτυχία τους στα δύσκολα να βοηθά να σχηματιστεί το ψυχολογικό προφίλ του απογόνου. Δεν υπάρχει εμπόδιο που δεν μπορεί να ξεπερασθεί με τεράστια επιμονή, δυναμικότητα και το κατάλληλο εργαλείο. Αν η μαρξιστική εργαλειοθήκη ταιριάζει στο όχημα ποδήλατο τότε βγάζουμε το σφυροδρέπανο, αν η αναρχική της νεανικής άρνησης σε όλα είναι ότι χρειαζόμαστε για εργαλείο τότε γατί όχι; Αν η σοσιαλδημοκρατική εργαλειοθήκη ταιριάζει στο όχημα σκαθάρι τόσο το καλύτερο που την έχουμε στο ράφι, αν χρειαζόμαστε την αστική έχουμε και από αυτήν, την πατριωτική σίγουρα, την εργαλειοθήκη του Ευρωπαϊσμού την αφήνουμε τελευταία μια που τα εργαλεία της έχουν σήμερα το μεγαλύτερο κόστος.Αυτή είναι η νεοελληνική πάστα πολιτικού ηγέτη του 21ου αιώνα; Μοναδική στον Τσίπρα, χωρίς συνεχιστές, χωρίς να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό ρεύμα; Θα δούμε. Εξαρτάται από το αν πετύχει η αποτύχει στον στόχο της...την κατάκτηση και συνέχεια της εξουσίας. Αν πετύχει θα μιλάμε στο μέλλον για τον Τσίπρα, τον νεάρχη του έθνους. Τι θα στεφανώσει τον νεαρό Ελληνιονίκη και τι θα τον σταυρώσει;
Η ζωή δεν προσφέρει πάντα εύκολες εκλογές για να διαλέξει κάποιος. Όσο πιο εύκολες ήταν στο παρελθόν τόσο μεγαλύτερη θα φαίνεται η πρώτη δυσκολία που έρχεται στο μέλλον.Δεν υπήρχαν άλλες χειρότερες οικονομικοί και πολιτικοί χρονική περίοδοι για την Ελλάδα μετά την πτώχευση του Τρικούπη και μετά τον Εμφύλιο. Αμφότερες συνοδεύτηκαν από αναγέννηση της χώρας με βοήθεια φίλων χωρών από το εξωτερικό. Αυτές οι φίλιες χώρες και κυβερνήσεις υπάρχουν και σήμερα όπως είδαμε πρόσφατα λίγο πριν πέσουμε στον γκρεμό. Δυστυχώς δεν έχουμε ακόμη μάθει ότι χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια, σοφία και συνεργασία για να είμαστε λιγότερο εξαρτώμενοι.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ