Στίχοι των Smiths ως βιβλία Penguin

Πώς το «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου καθόρισε τη μοίρα των νέων Ελλήνων συγγραφέων και άνοιξε τον δρόμο σε νέους εκδοτικούς οίκους.

Αρκετά ή καθόλου πρόσφατες εκδόσεις, μικρά κείμενα που με κάποιον τρόπο σχετίζονται με ταξίδια ή άλλους τόπους και μπορείς να τα διαβάσεις όσο διαρκεί η καθυστέρηση του δρομολογίου σου.

Από τα αριστουργηματικά διηγήματα της Σαμάντα Σβέμπλιν μέχρι την αυτοβιογραφία της Μάργκαρετ Άτγουντ, αυτοί είναι οι τίτλοι που αξίζουν την προσοχή σας.

Τα τελευταία 20 χρόνια κυκλοφόρησαν πολλά καλά βιβλία και είναι αδύνατον να φτιαχτεί μια λίστα που να τα περιλαμβάνει όλα. Αντ' αυτού, ζητήσαμε από 20 ανθρώπους του βιβλίου να μας γράψουν για τους τίτλους που εκείνοι αγάπησαν μέσα σ' αυτή την περίοδο.

Από τον Νικοπολίδη και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο μέχρι τον Μαραντόνα. Οι αθλητές είναι μυθιστορηματικοί ήρωες.

H σκηνοθέτιδα και δραματουργός διαβάζει μέρος από το κείμενο που προέκυψε κατά τη διάρκεια της εργασίας της πάνω στο στο μυθιστόρημα «Φράνκενσταϊν ή ο Σύγχρονος Προμηθέας» της Μαίρη Σέλλεϋ.

Η «μυθιστορηματική αυτοβιογραφία» της Μάργκαρετ Άτγουντ «Πολλές ζωές σε μία» φέρνει στο φως άγνωστες λεπτομέρειες για τη συγγραφέα και αποκαλύπτει την ικανότητά της να μην ξεχνά όσα σφράγισαν την πορεία της.

Η συγγραφέας του «Επί σκοπώ πλουτισμού» αποκαλύπτει όσα γίνονταν στην Ειδική Ασφάλεια τη σκοτεινή εποχή της Κατοχής και επιμένει ότι μόνο αν αναμοχλεύσουμε το παρελθόν θα προχωρήσουμε ως κοινωνία.

Τα δεκάξι ποιήματα της συλλογής «Ωδές στον πρίγκιπα» γράφτηκαν από το καλοκαίρι του 1971 μέχρι το φθινόπωρο του 1975 στο Ωραιόκαστρο της Θεσσαλονίκης, θέρετρο λίγο έξω από την πόλη, όπου περνούσε τα καλοκαίρια του ο ποιητής. Τυπώθηκαν έξι χρόνια μετά (εκδ. Ύψιλον, Νοέμβριος 1981).

Ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας μιλά στη LiFO για τον «Αρχαίο Αύγουστο», τη λογοτεχνία, τη γενιά του και την ανάγκη να βρίσκουμε, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, λίγο χρόνο για να αγαπήσουμε.

Ένα αντίο της Τζούλης Αγοράκη στον συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη. Τον μεγάλο έρωτα της νιότης της.

Το μυθιστόρημα του Τζον Τσίβερ μάς θυμίζει, με τη σκληρή και καθηλωτική του πρόζα, πως δεν χρειάζονται συρματοπλέγματα, τοίχοι και δεσμοφύλακες για να νιώσεις απόγνωση, ασφυξία ή μια «βασανιστική αίσθηση αποπροσανατολισμού».