[Από τον Θανάση Χαραμή]
Στις 6 Φεβρουαρίου ήταν η ετήσια Διεθνής Ημέρα Μηδενικής Ανοχής του ακρωτηριασμού των γεννητικών οργάνων. Ο ΟΗΕ επανέλαβε πόσο σημαντικό είναι το τέλος της πρακτικής που θεωρείται βάναυση παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κοριτσιών και των γυναικών. Οι φωτογραφίες αυτές δείχνουν πως για την επίτευξη του στόχου η διαδρομή είναι ακόμη μεγάλη.
Τα τελευταία χρόνια το μακάβριο αυτό τελετουργικό γίνεται όλο και πιο σπάνια αλλά σε τουλάχιστον 30 χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής εξακολουθεί να εφαρμόζεται. Οι έφηβες πετσοκόβονται προκειμένου να προετοιμαστούν για το γάμο τους. Η διαδικασία απαιτεί το κόψιμο ενός κομματιού της κλειτορίδας αν και συχνά καταλήγει στην αφαίρεση όλων των εξωτερικών γεννητικών οργάνων. Συνήθως οδηγεί σε σωρεία προβλημάτων υγείας όπως προβλήματα ούρησης, κύστεις και λοιμώξεις, σοβαρή αιμορραγία, στειρότητα ή επιπλοκές κατά τον τοκετό αργότερα.
Ο ΟΗΕ υπολογίζει ότι πάνω από 125 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες ζουν με τις συχνά τρομακτικές συνέπειες της κλειτοριδεκτομής. Η φωτογράφος Meeri Koutaniemi έγινε μάρτυρας της διαδικασίας που εφαρμόστηκε τον περασμένο Νοέμβριο στην Isina και τη Nasirian της φυλής των Μασάι στην Κένυα. Τα ονόματά τους δεν είναι πραγματικά.
Η φωτογράφος έκανε τις πρώτες επαφές με την οικογένεια πολύ καιρό πριν την ημέρα της προγραμματισμένης κλειτοριδεκτομής ζητώντας να καταγράψει το τελετουργικό. Διαπραγματεύτηκε σκληρά προκειμένου να της επιτραπεί να παρευρεθεί και οι όροι περιελάμβαναν πως οι φωτογραφίες αυτές δεν θα δημοσιεύονταν στην πατρίδα των κοριτσιών και πως δεν θα παρουσίαζαν διαστρεβλωμένη την αλήθεια.
Η Koutaniemi έφτασε μια ημέρα πριν από τη διαδικασία. Οι τρίχες σε όλο το σώμα των κοριτσιών ξυρίστηκαν και μετά οι έφηβες πλύθηκαν με αγελαδινό γάλα. Τα ζώα σφαγιάστηκαν για την γιορτή εκείνη τη νύχτα. Τα κορίτσια εμφανίστηκαν προετοιμασμένα την άλλη μέρα αλλά χωρίς κανένα ίχνος συναισθημάτων στο πρόσωπό τους. Το να κλάψουν θα σήμαινε φόβο και αδυναμία. Το να αντισταθούν θα σήμαινε πως απορρίπτουν το θέλημα του πατέρα τους. Και οι δύο αυτές επιλογές είναι απαγορευτικές για την κοινότητα του μικρού χωριού.
Η φωτογράφος καταθέτει πως ο φόβος έρχεται όταν αρχίσει το τελετουργικό. Όταν στην σκοτεινή γωνιά μιας καλύβας το χέρι που κρατάει το ξυράφι χαμηλώσει ανάμεσα από τα πόδια των κοριτσιών. Όταν το πρώτο αίμα αρχίσει να τρέχει, τότε αρχίζουν οι κραυγές και τα δάκρυα. Μόλις όλα τελειώσουν τα γεννητικά όργανα των κοριτσιών θα είναι αγνώριστα. Δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα. Οι υπόλοιποι της φυλής είναι υπερήφανοι για την ολοκλήρωση ενός ακόμη τελετουργικού και που τα κορίτσια έγιναν γυναίκες. Είναι η παράδοση τους και είναι αποφασισμένοι να την κρατήσουν ζωντανή. Λίγο μετά κατάφερε να πάρει την ομολογία των κοριτσιών. Δεν είναι σύμφωνες με το τελετουργικό και την συνέχισή του.
σχόλια