Θα φάω το ντιζάιν!

Ένα διαμέρισμα στη Βενετία και μια ιστορική θερινή κατοικία στο Καπ Φερά συνοψίζουν το εκλεκτικιστικό του στυλ.

Η Γωγώ Κουσάρη και ο Γαβρίλος Μιχάλης έχουν φτιάξει στα Καλύβια έναν μικρόκοσμο όπου η πυκνή βλάστηση περιβάλλεται από έργα σύγχρονης τέχνης

Στο διαμέρισμα του Φώτη Ζαπαντιώτη στον Λυκαβηττό η τέχνη, τα αντικείμενα, οι φίλοι και οι μνήμες συνθέτουν μια βαθιά προσωπική αφήγηση για το τι σημαίνει πραγματικά να κατοικείς.

Στο διαμέρισμά του Τάσου Πυργιέρη στον Κολωνό το σύγχρονο design συνυπάρχει με οικογενειακά κειμήλια, έργα τέχνης, βιβλία και αντικείμενα που κουβαλούν μνήμες, και μια μικρή όαση στη βεράντα.

Στη μονοκατοικία της εικαστικού Κατερίνας Σκάση στο Νέο Ηράκλειο οι τοίχοι σχεδόν εξαφανίζονται και ο κήπος, που ζωντανεύει χάρη στα έργα που φιλοξενεί, μοιάζει με προέκτασή της.

Στο διαμέρισμα του ζωγράφου Γιώργου Σταματάκη στην Κυψέλη συνυπάρχουν η βρετανική θαλπωρή, η γιαπωνέζικη λιτότητα, η σύγχρονη τέχνη και οι γάτες, που διεκδικούν επάξια μια θέση στο σπίτι.

Ο Τέρρυ Σταματάρης ανοίγει τις πόρτες του διαμερίσματός του στο Κολωνάκι και αποκαλύπτει ένα ιδιωτικό «cabinet de curiosités» παρά μια σύγχρονη κατοικία.

Το διαμέρισμα του Φοίβου και της Ιωάννας στο Φάληρο δεν ξεκίνησε σαν «λευκό χαρτί» αλλά συνεχίζει την οικογενειακή ιστορία, χωρίς να βαραίνει απ' την πατίνα του χρόνου· πλέον φιλοξενεί πάρτι και φέρνει ανθρώπους κοντά.

Για το διαμέρισμά τους στο Θησείο η Ξένια Ραπτοπούλου και ο Χαράλαμπος Φωκάς δεν αγόρασαν σχεδόν τίποτα καινούργιο. Δεν ακολούθησαν μια συγκεκριμένη αισθητική, μόνο τον τρόπο που τους αρέσει να ζουν με τα παιδιά, τα ζώα, τους φίλους τους.

Το ρετιρέ της εικαστικού Εύας Μήταλα στην Πατησίων έχει θέα την Ακρόπολη, αλλά θα μπορούσε να βρίσκεται οπουδήποτε, στο Βερολίνο ή στο Τόκιο. Είναι γεμάτο τέχνη, μνήμες, μουσική και σινεμά, και πάντα ανοιχτό στους φίλους.

Ο Νικηφόρος Κυριακόπουλος μένει κοντά στο Μουσείο, σε μια «πολυκατοικία φίλων». Το διαμέρισμά του είναι γεμάτο χρώμα, τέχνη και συντονίζεται πάντα με τον παλμό της πόλης.

Ο αρχιτέκτονας και δημιουργός κόμικς Δημήτρης Πασχάλης μετατρέπει την ανησυχία του για τη σύγχρονη Αθήνα σε μια δυστοπική αφήγηση που εκτυλίσσεται στο έτος 2999. Μέσα από το «ASTY» εξερευνά την υπεραστικοποίηση, την απώλεια του προσωπικού χώρου και τη σχέση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, την ψυχική υγεία και το μέλλον της πόλης.