Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ένας ηλικιωμένος μπακάλης στην πλατεία Αμερικής αφηγείται πώς ερωτεύτηκε τη γυναίκα του στο Ανθοκήπιο Χανίων

Η συναρπαστική μέσα στην απλότητά της αφήγηση ενός μπακάλη, για το πώς γνώρισε κι ερωτεύτηκε τη γυναίκα του πριν δεκαετίες σε ένα χωριό των Χανίων.
THE LIFO TEAM
Dance me to the end of love...

Από το ασπρόμαυρο κλασικό+ ζευγάρι της φωτογραφίας του Robert Doisneau, τον έρωτα που έζησε από πρώτο χέρι ο Gabriel Garcia Marquez και η γυναίκα του, μέχρι το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι και το θρυλικό και για πολλούς σύμβολο αληθινής αγάπης Notebook του Nickolas Sparks, ο έρωτας παραμένει το Άγιο Δισκοπότηρο της ζωής και όπως λέει και ο φίλος μου ο Νίκος Χ., κανείς δεν βγήκε ποτέ αλώβητος από αυτόν.

 

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η αλήθεια έχει ήδη ειπωθεί και όπως κάθε σοφός άνθρωπος γνωρίζει, τίποτα παράδοξο και περιττό δεν μπορεί να προκύψει όταν το πνεύμα γευματίζει με αναμνήσεις.

 

La vie en rose, Dance me to the end of love, Only You και πολύ Σινάτρα με λίγο Armstrong για υπόκρουση και Amado mio φιλί δίπλα στο Σηκουάνα και η εικόνα δύο ερωτευμένων που φιλιούνται στο ηλιοβασίλεμα διχοτομώντας τη σε πλάνο που οι σκιές πάντα απουσιάζουν! Όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που άκουσα και «μύρισα» από τις αφηγήσεις (και από το μαγαζί) του φίλου μου του Νίκου από τα Λευκά Όρη!

 

Μεγάλωνε σε μια σπηλιά, μέσα σε ένα τροχαλοδωμάτιο που της είχε φτιαγμένο ο πεθερός μου. Ήταν τόσο φτωχοί, σκέψου, που ο πατέρας της μάζευε χιόνι από τα Λευκά όρη και το πούλαγε στα γύρω χωριά!

 

Τον γνωρίζω τα τελευταία 6 χρόνια και με έχει σώσει από πολλά βράδια αφραγκίας, μονοτονίας, πίκρας και θυμού, σήμερα ήταν η μέρα που θα μίλαγε κυρίως αυτός!

 

Διαθέτει μαγαζί με κρητικά προϊόντα στην πλατεία Αμερικής, οδός Μοσχονησίων, δίπλα σε παλιό αθηναϊκό studio της εποχής που στέγαζε τους μεγαλύτερος αγοραίους έρωτες της περιοχής, πλέον κομμωτήριο.

 

Είχα ακούσει αρκετά για την Χαρίκλεια, τη γυναίκα του, επίσης κρητικιά Χανιώτισσα, αλλά πήγαινα για τα διαδικαστικά! Βάζει να πιούμε τσικουδιά, είναι από τις αδυναμίες μου, γνέφω συγκαταβατικά. Κάθε φορά που μπαίνω η ίδια ιεροτελεστία, τρίβει τα μούσια του, με ρωτάει πώς είμαι, τον ρωτάω κι εγώ και τον προκαλώ να μου μιλήσει για τη γυναίκα του. Ανάβει ένα τσιγάρο και με κοιτά.

 

Την γνώρισε όταν ήταν 12 χρονών και εκείνη 5, αλλά την «πήρε» στα 24, εφτά χρόνια διαφορά και πολλή φτώχεια… «Εκείνα τα χρόνια, μετά το στρατό το μέλημα των οικογενειών μας ήταν η παντρειά και η οικογένεια. Γνώρισα τη γυναίκα μου μια Καθαρή Δευτέρα στο Αγροκήπιο Χανίων έξω από την Πολιτεία, ημίγυμνη, παιδούλα να πλένει τα ρούχα.

 

Μεγάλωνε σε μια σπηλιά, μέσα σε ένα τροχαλοδωμάτιο που της είχε φτιαγμένο ο πεθερός μου. Ήταν τόσο φτωχοί, σκέψου, που ο πατέρας της μάζευε χιόνι από τα Λευκά όρη και το πούλαγε στα γύρω χωριά! Απ’ όταν την πρωτοείδα ήταν το πιο όμορφο πλάσμα που είχαν αντικρίσει τα μάτια μου. Την αγάπησα και θα την έπαιρνα μόλις απολυόμουν». Χτυπάει το χέρι στο τραπέζι και το βλέμμα του χάνεται.

 

Στο μεταξύ ήρθε στην Αθήνα, άνοιξε το μαγαζί του, έβγαζε καλά λεφτά για την εποχή, ταξίδεψε, ήπιε, γνώρισε ηθοποιούς, όπως τη Μαρίκα Κρεββατά, την Γκέλη Μαυροπούλου, τον Άλκη Γιαννακά, βγήκε στη Σόνια, «τότε το κέντρο έσφυζε από θεατρανθρώπους και τραγουδιστές» και η ζωή του άλλαξε, όμως αυτός είχε δώσει στον εαυτό του μια υπόσχεση.

 

Η ιστορία μου είναι πολύ απλή και καθημερινή. Δεν θα βρεις διαμάντια μέσα της. Κι αν θες να ξέρεις, στις περισσότερες δεν βρίσκεις κοριτσάκι μου. Έφταιγαν οι εποχές.

 

Κατεβαίνει με αφορμή έναν γάμο στα Κεραμιά των Χανίων, την ψάχνει, την βρίσκει και το λέει στη μάνα του. Οι γονείς του κόντρα αντίθετοι με τον πλατωνικό του έρωτα τον συμβουλεύουν να ζητήσει πολλά για προίκα, έτσι ώστε τα πεθερικά να αρνηθούν να του τη δώσουν και να χαλάσει το «προξενείο». Αυτός είχε άλλη άποψη, αρραβωνιάστηκαν στα κρυφά, αφού την πήρε για ένα μήνα κι και έκαναν τον γύρο της Κρήτης με γαϊδούρια ντυμένοι στα μαύρα, αλλά χωρίς να την «χαλάσει».

 

Επέστρεψαν, οι δύο οικογένειες τα βρήκαν και επί οχτώ μήνες έβγαιναν με τη συνοδεία συγγενών της Χαρίκλειας, οι οποίοι δεν τον άφηναν να της αγγίξει ούτε το χέρι!

 

«Εγώ κοριτσάκι μου τότες ήμουν στα ντουζένια μου και η κοπελίτσα φοβόταν, αλλά μ’ αγάπαγε το ήξερα, έκανα υπομονή… Αφού μας άφησαν κι οι γονείς, δεν είχα άλλη επιλογή, περίμενα».

 

«Τα έφερε η ζωή έτσι καμωμένα και την παντρεύτηκα εγώ τη γυναίκα που αγάπαγα. Η ιστορία μου είναι πολύ απλή και καθημερινή. Δεν θα βρεις διαμάντια μέσα της. Κι αν θες να ξέρεις, στις περισσότερες δεν βρίσκεις κοριτσάκι μου. Έφταιγαν οι εποχές. Οι περισσότεροι δεν ερωτεύονταν ποτέ, δεν υπήρχε ψωμί, ποιος έρωτας; Την κυρά μου την κοιτώ στα μάτια και βλέπω περνούν από μπροστά μου τα χρόνια μου. Είναι πάνω μας τα χρόνια μας και η αγάπη μας. Υπάρχει μόνο έρωτας και κάθε μέρα αυτό αντικρίζω».

 

 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τέσσερις δίκες για παραβιάσεις του αντιρατσιστικού νόμου σήμερα στο Πλημμελειοδικείο
Τρεις πολιτικοί και μια υπεύθυνη ενημερωτικής ιστοσελίδας δικάζονται σήμερα, σε μια ημέρα που χαρακτηρίζεται «ιστορική» καθώς σπανίζουν οι διώξεις βάσει του αντιρατσιστικού νόμου στην Ελλάδα
Το λιοντάρι στην πλατεία Πυθαγόρα της Σάμου
Είναι αντίγραφο του Λέοντα της Χαιρώνειας.
Η περιοχή του Τριγώνου στο λιμάνι της Χίου, τη δεκαετία του '60
Κτίρια που χαρακτηρίζουν το λιμάνι της Χίου εδώ και δεκαετίες
Τι πραγματικά συνέβη στα Μάταλα, στην περίφημη χίπικη παραλία της Κρήτης, στις δεκαετίες του ’60 και του ’70;
Τα Μάταλα λοιπόν ξαναήρθαν στην επικαιρότητα το 2011 λόγω της έκδοσης ενός γερμανικού βιβλίου, του Mythos Matala / The Myth of Matala [Balistier Verlag, Mähringen 2011] του Arn Strohmeyer.
Στον Ασπρόπυργο έδιωξαν τα εργοστάσια για να παίξουν ποδόσφαιρο
14 χρόνια πριν, στο γήπεδο που σήμερα αγωνίζεται ο Αίαντας Παραλίας Ασπροπύργου, υπήρχαν μόνο καμινεύματα. Σήμερα όλα δείχνουν να έχουν αλλάξει, η οσμή, όμως, από τα εναπομείναντα διυλιστήρια που καίνε ακριβώς δίπλα είναι ακόμη αισθητή.
Θεοφάνεια στον Πειραιά του 1920
Πίσω από το πλήθος η Κεντρική Δημοτική Αγορά, που κατεδαφίστηκε το 1968 για να υψωθεί ο αποτυχημένος «Πύργος» του Πειραιά.
Ένας ναύτης του 6ου στόλου στα παλιατζίδικα του Πειραιά το 1959
Απέναντι από το Σπλέντι οι μικροπωλητές έστηναν την πραμάτεια τους για τους Αμερικάνους.
Δίκη ΧΑ: Σήμανε η ώρα των απολογιών
Στην τελική ευθεία μπήκε από χτες η «μητέρα όλων των δικών» με τους πρώτους υπόδικους Χρυσαυγίτες για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα να κάθονται επιτέλους στο εδώλιο του Εφετείου.
Τα  εργοστάσια «Βότρυς» και «Τιτάν» στην Ελευσίνα του 1935
Δύο ελληνικά εργοστάσια που χρονολογούνται από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα
H 81χρονη windsurfer από την Κεφαλονιά που σκίζει το Ιόνιο με την σανίδα και το πανί της
Μια γυναίκα-παράδειγμα ζωντάνιας και αισιοδοξίας που μας δείχνει ότι τα πάντα είναι δυνατά φτάνει να έχουμε πάθος γι αυτό που κάνουμε
Πνιγμοί στις ελληνικές θάλασσες: Μια τραγωδία που δεν λέει να σταματήσει
Τα περιστατικά, οι αιτίες και οι συμβουλές του υπουργείου Υγείας για ασφαλές κολύμπι
Αθήνα: Η πόλη του θορύβου
Ο θόρυβος από τη δυνατή μουσική των νυχτερινών μαγαζιών και την κίνηση στους δρόμους αποτελεί μία από τις κύριες πηγές ηχορύπανσης στο κέντρο της Αθήνας. Πόσο κακό μπορεί να προκαλέσει τελικά στην υγεία των Αθηναίων;
Η μέρα που εγκαινιάστηκε η Εξέδρα Μουσικής στην πλατεία Μιαούλη της Ερμούπολης
Η κατασκευή της εξέδρας έγινε με τέτοιο τρόπο που από μόνη της λειτουργεί ως ηχείο.
Γαλάζιες σημαίες: Είναι αυτές όντως οι καλύτερες παραλίες της Ελλάδας;
Eίναι κατάλληλες ή ακατάλληλες οι παραλίες που έχουν λάβει «Γαλάζιες Σημαίες» και ποιες είναι οι μετρήσεις τις οποίες θα πρέπει να εμπιστεύονται οι πολίτες;
Καραβάνι με καμήλες στην Άμφισσα γύρω στο 1920
Mια συνηθισμένη εικόνα στην ελληνική ενδοχώρα του 19ου αιώνα.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή