Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
 

Μαρτυρίες ανθρώπων που παλεύουν με τον καρκίνο στην Πτολεμαΐδα

Οδοιπορικό του LIFO.gr στην πόλη όπου ένας στους τρεις θανάτους προκαλείται από καρκίνο και οι άνθρωποι δεν περιμένουν τίποτα από το επίσημο κράτος
Έχω έρθει στην περιοχή που δίνει φως και θέρμανση σε ολόκληρη την Ελλάδα, κερδίζοντας θέσεις εργασίας αλλά πληρώνοντας βαρύ κόστος στον τομέα της υγείας.

Λιγνίτης, εργοστάσια, καπνοδόχοι, τέφρα, σκόνη, αλλεργίες, αναπνευστικά προβλήματα, ρύπανση κι ένα αόριστο μέλλον. Όλα όσα συμπυκνώνουν την καθημερινότητα στην πόλη της Δυτικής Μακεδονίας, την Πτολεμαΐδα. Πρωινό Σαββάτου και ο ήλιος λάμπει πάνω από την πόλη. Έχω έρθει στην περιοχή που δίνει φως και θέρμανση σε ολόκληρη την Ελλάδα, κερδίζοντας θέσεις εργασίας αλλά πληρώνοντας βαρύ κόστος στον τομέα της υγείας. Πριν από μικρό χρονικό διάστημα έκανε τον γύρο του Διαδικτύου μια είδηση σκληρή: «Θερίζει ο καρκίνος στην Πτολεμαΐδα. Επτά στους δέκα θανάτους στην ευρύτερη περιοχή οφείλονται σε καρκίνο ή σε θρομβοεμβολική νόσο (έμφραγμα, εγκεφαλικό, πνευμονική εμβολή)». Για να φτάσεις στην Πτολεμαΐδα περνάς από τον παλιό σταθμό ΑΗΣ Πτολεμαΐδας, ο οποίος έκλεισε λόγω πυρκαγιάς. Ο συγκεκριμένος σταθμός αντικαταστήθηκε από τη νέα λιγνιτική ομάδα, τον «ΑΗΣ V», ο οποίος, σύμφωνα με τη ΔΕΗ, διαθέτει φίλτρα και περιορίζει κατά 90% τους ρύπους σε σχέση με ό,τι ίσχυε έως πρόσφατα. Όμως οι βαρύτατες συνέπειες είναι πασιφανείς. Η κίνηση στους δρόμους είναι αυξημένη και στα πλατιά πεζοδρόμια οι κάτοικοι κάνουν τα σαββατιάτικα ψώνια τους. Όλα δείχνουν να κυλούν κανονικά, αφού οι περισσότεροι είναι συνειδητοποιημένοι όσον αφορά το μέρος όπου διαμένουν. «Η ζωή εδώ είναι δύσκολη», μου είπαν αρκετοί. «Είμαστε άνθρωποι που για πολλά χρόνια μεγαλώναμε πίσω από τον ήλιο». Σε τούτη την πόλη οι κάτοικοι διακρίνονται για την ειλικρίνειά τους. Δεν διστάζουν να μιλήσουν, να εκφραστούν, να αποκαλύψουν και να συζητήσουν για την ασθένεια στης οποίας το όνομα οι περισσότεροι δεν τολμούν καν να αναφερθούν, τον καρκίνο. Σε ένα μικρό στενό στο κέντρο της Πτολεμαΐδας συνάντησα καρκινοπαθείς, οι οποίοι μου αφηγήθηκαν τις ιστορίες τους. Άνθρωποι που θυμήθηκαν το παρελθόν, ζουν το παρόν και σκέφτονται το μέλλον. Άραγε, πώς είναι να ζεις κουβαλώντας ένα τεράστιο βάρος; Αγαπούν τον τόπο τους ή θα έφευγαν, αν είχαν την δυνατότητα; Από πού αντλούν δύναμη; Τι άλλαξε στη ζωή τους; Αυτά αναρωτιόμουν καθώς πήγαινα να μιλήσω μαζί τους.

 

Δυστυχώς, το μέλλον για εμάς προμηνύεται αβέβαιο. Πώς να εξακολουθείς να ζεις στο σημείο της χώρας όπου το νερό είναι μολυσμένο, η γη έχει καταστραφεί και οι μελλοντικές συνέπειες θα είναι ακόμα χειρότερες;


Την ίδια στιγμή, η επιστολή του αντιπεριφερειάρχη Υγείας - Πρόνοιας & Κοινωνικής Συνοχής Σταύρου Γιαννακίδη ήταν ξεκάθαρη: «Ένας στους τρεις θανάτους που σημειώνονται στην Πτολεμαΐδα προκαλείται από καρκίνο. Αυτή η εκπληκτική και συνάμα δραματική διαπίστωση έρχεται να επιβεβαιώσει με τον χειρότερο τρόπο το τίμημα που πληρώνουμε όλοι όσοι ανήκουμε στην ευρύτερη περιοχή της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας με την πρόσθετη επιβάρυνση των Λιγνιτωρυχείων της ΔΕΗ. Τα κρούσματα καρκίνου είναι κατά 16% περισσότερα σε σχέση με το 1950 και ο αριθμός αυξάνεται κάθε δεκαετία με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου. Σήμερα τα κρούσματα καρκίνου φτάνουν στο 30,5%. Επιπλέον, μειώνεται ο μέσος όρος ηλικίας θανάτου στην περιοχή. Η μεγαλύτερη αύξηση των κρουσμάτων καρκίνου παρατηρήθηκε στην ηλικιακή ομάδα 45-65 ετών, ενώ μικρότερη αύξηση παρατηρείται στην ομάδα άνω των 65. Ταυτόχρονα, αξίζει να επισημάνουμε ότι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στη στελέχωση της Ογκολογικής Κλινικής του Μποδοσάκειου Νοσοκομείου Πτολεμαΐδας, αφού πολλά από τα περιστατικά δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν. Οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής πιέζουν για την άμεση τοποθέτηση δύο ογκολόγων-παθολόγων καθώς και αιματολόγων, ώστε να μη χρειάζεται οι ασθενείς να καταφεύγουν στα πλησιέστερα νοσοκομεία, όπως αυτά της Θεσσαλονίκης και των Ιωαννίνων, και να ταλαιπωρούνται.

 

Όλη σου η ζωή αλλάζει στη διάρκεια ελάχιστων δευτερολέπτων. Όταν ακούς ότι έχεις καρκίνο, ο κόσμος χάνεται κάτω απ' τα πόδια σου.
Όλη σου η ζωή αλλάζει στη διάρκεια ελάχιστων δευτερολέπτων. Όταν ακούς ότι έχεις καρκίνο, ο κόσμος χάνεται κάτω απ' τα πόδια σου.

 

Ο Γιώργος Αράπης είναι ο πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Εορδαίας και καθημερινά δίνει προσωπική και συλλογική μάχη. Ο ίδιος έχει καρκίνο στο παχύ έντερο. Ήταν πολιτικός μηχανικός και το 2004, ύστερα από κάποια συμπτώματα, αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την υγεία του. Εξαιτίας των επαγγελματικών του υποχρεώσεων ανέβαλλε συνεχώς την επίσκεψη στο γιατρό. Μόλις όμως κατάλαβε ότι η κατάσταση επιδεινωνόταν, αποφάσισε να προχωρήσει στις απαραίτητες εγχειρήσεις με σκοπό να προλάβει τα χειρότερα. «Τότε έζησα την ταλαιπωρία του τι σημαίνει να αναγκάζεσαι να νοσηλευτείς στο Θεαγένειο της Θεσσαλονίκης. Πηγαινοερχόμουν καθημερινά, τα έξοδα ήταν δυσβάστακτα και όλο αυτό ήταν πολύ επιβαρυντικό για την υγεία μου», τονίζει. «Όλη σου η ζωή αλλάζει στη διάρκεια ελάχιστων δευτερολέπτων. Όταν ακούς ότι έχεις καρκίνο, ο κόσμος χάνεται κάτω απ' τα πόδια σου. Χτες πέθανε ένας φίλος μου στο Μποδοσάκειο. Είχε αιμορραγία και δεν μπορούσαν να τη σταματήσουν, αφού δεν είχαν αιμοστατικές γάζες. Το σημαντικό είναι ότι αυτός ο άνθρωπος χρειαζόταν ένα φάρμακο που δεν διέθετε το νοσοκομείο. Πήραμε στη ΔΕΗ μήπως το είχαν, ψάξαμε σε άλλους συλλόγους και τελικά το βρήκαμε στο Κοινωνικό μας Παντοπωλείο. Ξέρετε πόσο κοστίζει το συγκεκριμένο φάρμακο; Έξι ευρώ. Ο φίλος μου όμως απεβίωσε γιατί δεν πρόλαβε. Πιθανόν, επειδή ήταν 77 ετών να θεώρησαν στο νοσοκομείο ότι ήταν βάρος στην κοινωνία», υποστηρίζει. «Επίσημες επιδημιολογικές μελέτες δεν υπάρχουν. Κατά τη δική μας άποψη, το ποσοστό είναι αρκετά μεγαλύτερο από το 30% που ανέφερε ο αντιπεριφερειάρχης. Πριν από κάποια χρόνια ξεκίνησαν να γίνονται έρευνες στο συγκεκριμένο αντικείμενο, ξοδεύτηκαν πολλά χρήματα, αλλά ξαφνικά σταμάτησαν και τα αποτελέσματα δεν παρουσιάστηκαν ποτέ. Ίσως είδαν τα πραγματικά νούμερα και τρόμαξαν ή μπορεί και να φαγώθηκαν τα χρήματα που προορίζονταν για τις συγκεκριμένες στατιστικές μελέτες. Τα κρούσματα καρκίνου είναι πολυάριθμα στην πόλη μας. Κάποτε εδώ λειτουργούσε το εργοστάσιο του αζώτου, τώρα μας έχουν μείνει οι λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ. Υπάρχει μεγάλη ρύπανση στο περιβάλλον της Πτολεμαΐδας. Γνωρίζετε τι σημαίνει να ξυπνάς σε μια πόλη που μυρίζει ολόκληρη σαν χαλασμένο αυγό; Αν τυχαίνατε κάποια άλλη περίοδο εδώ και βλέπατε την Πτολεμαΐδα από ψηλά, θα διακρίνατε ένα κίτρινο σύννεφο να καλύπτει όλη την πόλη, προερχόμενο από την τέφρα. Για πάρα πολλά χρόνια στα εργοστάσια δεν υπήρχαν φίλτρα αντιρρύπανσης, μόνο τώρα, στην τελευταία μονάδα, τον ΑΗΣ V, έχουν προβλέψει την κατασκευή τους. Κάμποσα χρόνια πριν, όταν έμπαινες στην πόλη συναντούσες τον ΑΗΣ Πτολεμαΐδας, μια αρχαία μονάδα κατασκευασμένη τη δεκαετία του '50, η οποία σκορπούσε την τέφρα του και όταν χιόνιζε έβλεπες ένα μαύρο χιόνι. Ευτυχώς, κάποια στιγμή έπιασε φωτιά και γλιτώσαμε. Μπορεί να καθάρισε κατά ένα μεγάλο ποσοστό η ατμόσφαιρα, αλλά οι επιπτώσεις θα είναι διαρκώς παρούσες στο μέλλον. Κάθε σπίτι αντιμετωπίζει κι ένα περιστατικό με καρκίνο. Είναι επιτακτική η ανάγκη στελέχωσης της ογκολογικής μονάδας του Μποδοσάκειου Νοσοκομείου. Δεν μπορεί ο ασθενής να σηκώνεται στις 5 το πρωί για να πηγαίνει να νοσηλευτεί στο Θεαγένειο της Θεσσαλονίκης μέσα στην παγωνιά και τους -15 βαθμούς Κελσίου. Απ' όσο γνωρίζουμε, γιατροί δεν έρχονται ούτε προσλαμβάνονται, και όσοι υπάρχουν, φεύγουν. Ίσως τους κοστίζει η συγκεκριμένη μονάδα, διότι τα ογκολογικά φάρμακα είναι πανάκριβα. Αλλά ποια η διαφορά όταν ένας καρκινοπαθής κάνει τη θεραπεία του δίπλα στο σπίτι του απ' ό,τι όταν πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη; Πολλοί λένε ότι η ΔΕΗ δίνει θέσεις εργασίας στην περιοχή. Και τι να κάνουμε δηλαδή, να υπολογίζουμε τις ζωές μας με τα χρήματα που λαμβάνουν κάποιοι άλλοι; Το ξέρετε ότι ακόμη και νέοι άνθρωποι έχουν καρκίνο στην ευρύτερη περιοχή; Αν επισκεφθείτε ένα σχολείο, οι δάσκαλοι θα σας πουν ότι τα παιδιά μας, όταν ζωγραφίζουν, το μόνο χρώμα που χρησιμοποιούν είναι το μαύρο. Δυστυχώς, το μέλλον για εμάς προμηνύεται αβέβαιο. Πώς να εξακολουθείς να ζεις στο σημείο της χώρας όπου το νερό είναι μολυσμένο, η γη έχει καταστραφεί και οι μελλοντικές συνέπειες θα είναι ακόμα χειρότερες;», καταλήγει ο κ. Αράπης.

 

 

 

Το πιο σημαντικό στη ζωή μας είναι η υγεία. Ούτε τα σπίτια, ούτε τα χρήματα. Όλα αυτά είναι άχρηστα. Και κάθε φορά που εύχομαι να έχω την υγεία μου, το εννοώ.
Το πιο σημαντικό στη ζωή μας είναι η υγεία. Ούτε τα σπίτια, ούτε τα χρήματα. Όλα αυτά είναι άχρηστα. Και κάθε φορά που εύχομαι να έχω την υγεία μου, το εννοώ.

 

Στη συνέχεια συνάντησα την κυρία Θεοδώρα Παπαδοπούλου. Με τον σύζυγό της διατηρούσαν καφενείο. «Πριν από ακριβώς δεκαεπτά χρόνια έχασα τον σύζυγό μου από καρκίνο. Έναν χρόνο αργότερα, και ενώ είχα περάσει ήδη την ταλαιπωρία με τον άνδρα μου, μου παρουσιάστηκε καρκίνος στο στήθος που έκανε μετάσταση στα οστά και στο συκώτι. Η καθημερινότητά μου, φυσικά, άλλαξε προς το χειρότερο. Είναι δύσκολο να περιγράψεις το συναίσθημα του να ζεις με ένα διαρκές άγχος για την επόμενη μέρα. Φοβάσαι και σκέφτεσαι μήπως έγινε μια νέα μετάσταση. Βέβαια, δεν ντρέπομαι να πω ότι έχω καρκίνο και πολλές φορές το λέω και στις φίλες μου, οι οποίες με τον παραμικρό πόνο συνοφρυώνονται και αναρωτιούνται: "Λες να έχω από 'κείνο"; Δεν έχουν τη δύναμη να αναφέρουν τη συγκεκριμένη ασθένεια. Κοιμάμαι, ξυπνάω και οι σκέψεις μου είναι στο καρκίνο. Αν δεν έχεις τη δύναμη και το πείσμα να λες ότι θέλεις να συνεχίσεις να ζεις, δεν μπορείς να παλέψεις. Ως χαρακτήρας έχω επιλέξει να κάνω διάφορες δραστηριότητες: συμμετέχω σε χορωδία ή στον Σύλλογο Μικρασιατών για να δίνω χρώμα στη ζωή μου. Με κάνουν να ξεχνιέμαι. Το κυριότερο, δεν απομονώνομαι. Διώχνω τη μοναξιά. Το λέω σε όλους, είναι λάθος να μην κάνουμε προληπτικές εξετάσεις. Προφανώς, δεν είναι εύκολο να μαθαίνεις ότι έχεις καρκίνο, αλλά πώς θα το αντιμετωπίσεις, αν δεν γνωρίζεις την ύπαρξή του; Την ημέρα που έμαθα ότι πάσχω από καρκίνο δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ο άντρας μου είχε λίγους μήνες που είχε φύγει από τη ζωή και η κόρη μου ήταν έγκυος. Δεν είπα σε κανέναν τίποτα, ετοίμασα πρόχειρα μια πλαστική τσάντα και πήγα στο νοσοκομείο. Όταν με εξέτασαν, μου ανακοίνωσαν ότι έπρεπε άμεσα να μου κόψουν το στήθος. Έτυχε εκείνη τη στιγμή να μου τηλεφωνήσει ο γιος μου, που είναι παντρεμένος και ζει στην Κύπρο. Με ρώτησε πού ήμουν και του απάντησα "στο νοσοκομείο". Του είπα την αλήθεια και μου ζήτησε να πάω στην Κύπρο. Είπα στους γιατρούς ότι δεν ήμουν έτοιμη ψυχολογικά, υπέγραψα για να φύγω από το νοσοκομείο με δική μου ευθύνη και ταξίδεψα για Κύπρο. Οφείλω να πω ότι τα νοσοκομεία στην Κύπρο είναι πολύ καλά και ότι η περίθαλψη εκεί είναι εξαιρετική. Σκεφθείτε ότι μέσα στο νοσοκομείο με επισκέφθηκε μια κοινωνική λειτουργός η οποία με ρώτησε για την οικονομική μου δυνατότητα. Την επόμενη μέρα μού έστειλαν χρήματα γιατί θεώρησαν ότι δεν ήταν αρκετά αυτά που είχα προκειμένου να καλύψω τα έξοδα που απαιτούνταν. Στην Ελλάδα σε κοιτούν κατευθείαν στην τσέπη και μόνο ζητούν. Στην Κύπρο, αντί να σου παίρνουν, σου δίνουν κιόλας. Από δω και πέρα, σκέφτομαι ότι έχω παιδιά, εγγόνια και κάθε μέρα παλεύω και λέω στον εαυτό μου: όσο μπορείς, ζήσε λίγο ακόμη. Το πιο σημαντικό στη ζωή μας είναι η υγεία. Ούτε τα σπίτια, ούτε τα χρήματα. Όλα αυτά είναι άχρηστα. Και κάθε φορά που εύχομαι να έχω την υγεία μου, το εννοώ. Δεν έκανα ποτέ μεγάλη ζωή. Δούλευα από μικρή ηλικία και, ξέρετε, όταν πήγα για τις εξετάσεις μου είπαν να κόψω το τσιγάρο, όμως εγώ δεν κάπνιζα. Λόγω της δουλειάς μου στο καφενείο καθημερινά εισέπνεα τον καπνό από τα τσιγάρα. Έτσι, η υγεία μου επιβαρυνόταν τόσο μέσα στο μαγαζί όσο και έξω στην πόλη, εξαιτίας του λιγνίτη και της ατμόσφαιρας. Το καφενείο το έκλεισα και οι μόνες μου απολαβές είναι από μια σύνταξη χηρείας. Δεν μπορώ να πω ότι δεν αγαπώ τον τόπο μου, αλλά, αν μπορούσα να φύγω, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι αυτό που θέλω να πω είναι ότι καλό θα ήταν εμάς εδώ πέρα να μας βλέπετε με συμπάθεια. Και να θυμάστε ότι μόνο το σήμερα αξίζει. Γι' αύριο βλέπουμε».

 

Η Ελισάβετ, παρόλο που είναι καρκινοπαθής, εξακολουθεί να εργάζεται για να κερδίζει τα προς το ζην.
Η Ελισάβετ, παρόλο που είναι καρκινοπαθής, εξακολουθεί να εργάζεται για να κερδίζει τα προς το ζην.

 

Η τελευταία μου επίσκεψη ήταν στην κυρία Ελισάβετ Χαντζερλή. Είναι 35 ετών και εργάζεται στο ορυχείο Αμυνταίου. Μένει με τον σύζυγο και τα δύο παιδιά της στο γειτονικό χωριό της Πτολεμαΐδας, τον Φιλώτα, και στη συνέντευξή μας ήρθε μαζί με τη μικρή της κόρη. «Νόσησα με καρκίνο όταν ήμουν 27 χρονών. Ο μεγάλος μου γιος ήταν 2,5 ετών και η μικρή μου κόρη 6 μηνών. Ουσιαστικά, την κόρη μου, λόγω των θεραπειών, δεν την είδα να μπουσουλάει κι έχασα πολλές από τις δικές της στιγμές. Ως νέος άνθρωπος, το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι είναι ο καρκίνος. Αλλά επειδή είχαμε χάσει τη γιαγιά μου από καρκίνο του μαστού, πάντοτε πίστευα ότι κάτι παρόμοιο θα συνέβαινε και σ' εμένα. Για πολλά χρόνια έκανα μπάνιο χωρίς σφουγγάρι, με αποτέλεσμα ακόμη και την πιο μικρή αλλαγή να τη νιώθω στο σώμα μου. Τη μια μέρα, λοιπόν, πέρασε το χέρι μου από τη μασχάλη και δεν υπήρχε τίποτα και την επόμενη ξαφνικά κάτι υπήρχε. Αμέσως κατάλαβα ότι είχα καρκίνο. Στην αρχή πέρασαν κάποιες μέρες και οι γιατροί δεν μου έλεγαν τι να κάνω, αν έπρεπε να υποβληθώ σε μαστογραφία, τι ειδικότητες έπρεπε να επισκεφτώ και ανάμεσα σε όλα αυτά είχα και μια λάθος διάγνωση από έναν ακτινολόγο, ο οποίος μου είπε ότι δεν είχα τίποτα το ανησυχητικό. Θεωρούσαν ότι ήταν κάτι που προήλθε από τον θηλασμό και τίποτα περισσότερο. Τελικά, έγινε επέμβαση σε κρεβάτι λεχώνας και φοβόμασταν κιόλας μήπως είχε προχωρήσει σε άλλα όργανα. Χρειάστηκαν χημειοθεραπείες που τις έκανα στο Διαβαλκανικό Θεσσαλονίκης και στο Θεαγένειο, όπου έπαθα το μεγαλύτερο σοκ της ζωής μου. Μια μέρα ξεκίνησα στις τέσσερις το πρωί από το σπίτι μου προκειμένου να είμαι πολύ νωρίς εκεί, στις επτά το πρωί, για να πάρω χαρτάκι προτεραιότητας και να κάνω τη χημειοθεραπεία στη μία το μεσημέρι. Όταν ανέβηκα στο ένατο όροφο, συνάντησα γύρω στα 100 άτομα, όλοι ηλικιωμένοι... (κλαίει). Αναρωτιόμουν τι δουλειά είχα εγώ, μια γυναίκα 30 ετών, με όλα αυτά τα πρόσωπα που έβλεπα γύρω μου. Ήταν μια άθλια εικόνα. Άνθρωποι παραμελημένοι, ταλαιπωρημένοι και με κακοφορεμένες περούκες. Αυτός ήταν και ο λόγος που αποφάσισα να μη φορέσω ποτέ περούκα, παρά μόνο κάποια φουλάρια. Σκεφτείτε ότι στην πρώτη τούφα που μου έμεινε στα χέρια είπα στην κομμώτριά μου να τα πάρει όλα για να φύγει αυτό το βάρος από πάνω μου. Το τελευταίο που ήθελα ήταν να φέρνω σε δύσκολη θέση τα παιδιά μου. Θυμάμαι, η μοναδική φορά που φόρεσα περούκα ήταν όταν πήγαμε σε μια βάφτιση και η κόρη μου, όταν με είδε, μου είπε: «Μαμά, είσαι πολύ όμορφη σήμερα». Δεν θα ξεχάσω ένα άλλο βράδυ, ήταν χειμώνας, που φορούσα ένα σκουφάκι και ήρθε ο γιος μου και με σκούντηξε στην πλάτη λέγοντάς μου: "Mήπως είσαι η μαμά μου"; Περιποιόμουν τον εαυτό μου για να μη θυμίζω σε τίποτα όλα αυτά τα πρόσωπα που είχα δει στον ένατο όροφο του Θεαγένειου και για να κρατήσω την ψυχολογία μου όσον γινόταν σε καλύτερα επίπεδα. Ύστερα από δύο μήνες σωματικής κούρασης, άρχισα να ξεφεύγω από όλο αυτό. Αλλά τότε ήταν που η ψυχή μου έδειξε τις πληγές της. Τότε άρχισα να συνειδητοποιώ τι συνέβη το προηγούμενο διάστημα. Όχι τόσο για τον ίδιο τον καρκίνο, όσο για το πόσο άσχημα έζησα τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοθεραπείες. Νύχτες ολόκληρες στο νοσοκομείο που δύσκολα σβήνονται από τη μνήμη σου. Σίγουρα, κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις με τον καρκίνο. Αντιλήφθηκα, πρώτα απ' όλα, πόση δύναμη έκρυβα μέσα μου. Όμως έχασα ώρες και ημέρες από τα παιδιά μου. Βέβαια, ύστερα από όλα όσα πέρασα, εξακολουθώ να αγχώνομαι για πράγματα που τελικά δεν έχουν αξία. Ξέρετε γιατί; Διότι η συνήθεια είναι μεγάλη εξάρτηση της ζωής μας. Προσπαθώ πολλές φορές να βάζω τον εαυτό μου σε έναν άλλο τρόπο σκέψης. Επιλογή μου ήταν να μπω στη ΔΕΗ, από κει ζω. Η μόνη μου διαφυγή είναι τα ταξίδια με τον σύζυγο μου και τα παιδιά μου. Αν μπορούσαμε να φύγουμε, θα θέλαμε να ζούμε στον Βόλο. Είναι μια πόλη που αγαπάμε και οι δυο μας. Σήμερα, το μόνο που μου δίνει δύναμη είναι μια αγκαλιά από τα παιδιά μου. Είναι αυτό που μου δίνει ζωή». Η Ελισάβετ, παρόλο που είναι καρκινοπαθής, εξακολουθεί να εργάζεται για να κερδίζει τα προς το ζην. Λίγο πριν την αποχαιρετήσω, αφού μου ευχήθηκε καλό ταξίδι, μ' έναν βαθύ αναστεναγμό, δεν ξέχασε να μου υπενθυμίσει εμφατικά ότι: «Δυστυχώς, είναι πολύ μακριά η Πτολεμαΐδα από την Αθήνα».

 

 

Στο δεύτερο μέρος, οδοιπορικό στα «χωριά-φαντάσματα» που «καταπίνει» ο λιγνίτης.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

"Θερίζει" ο καρκίνος στην Πτολεμαΐδα: Σε ποσοστό 30,5% του πληθυσμού τα κρούσματα

Ελλάδα"Θερίζει" ο καρκίνος στην Πτολεμαΐδα: Σε ποσοστό 30,5% του πληθυσμού τα κρούσματα

Τη στελέχωση της ογκολογικής κλινικής ζητά ο αντιπεριφερειάρχης που κάνει λόγο για "το τίμημα" της ΔΕΗ
21.7.2017
Καταγγελίες για τις τραγικές ελλείψεις στα νοσοκομεία- 13.000 καρκινοπαθείς χωρίς ακτινοθεραπεία

ΕλλάδαΚαταγγελίες για τις τραγικές ελλείψεις στα νοσοκομεία- 13.000 καρκινοπαθείς χωρίς ακτινοθεραπεία

«Που είναι τα χρήματα των αντικαρκινικών εράνων;» αναρωτιέται η ΠΟΕΔΗΝ
22.8.2017
Τόσκας: Η Δυτική Αττική είναι μια εγκαταλειμμένη από χρόνια περιοχή

ΠολιτικήΤόσκας: Η Δυτική Αττική είναι μια εγκαταλειμμένη από χρόνια περιοχή

«Δεν λύνεται με επιχειρήσεις της μιας μέρας ή μόνο με αστυνομικές δράσεις», λέει με αφορμή τον θάνατο του 11χρονου στο Μενίδι
10.6.2017
Πρωτοποριακό χειρουργικό «πενάκι» ανιχνεύει τον καρκίνο σε 10 δευτερόλεπτα

Τech & ScienceΠρωτοποριακό χειρουργικό «πενάκι» ανιχνεύει τον καρκίνο σε 10 δευτερόλεπτα

Το καινοτόμο εργαλεία μπορεί με μεγάλη ακρίβεια να ανιχνεύσει τον καρκινικό ιστό στη διάρκεια μιας επέμβασης
7.9.2017
Μεγάλες ελπίδες από δύο πειραματικά εξατομικευμένα αντικαρκινικά εμβόλια

Τech & ScienceΜεγάλες ελπίδες από δύο πειραματικά εξατομικευμένα αντικαρκινικά εμβόλια

Είναι η πρώτη φορά που ανακοινώνεται ότι ένα τέτοιο εμβόλιο μπορεί να καταστρέψει όγκους
6.7.2017
Πόσο κοντά βρισκόμαστε στην πλήρη ίαση του καρκίνου;

ΕπιστήμηΠόσο κοντά βρισκόμαστε στην πλήρη ίαση του καρκίνου;

Μετά από μια μακρά περίοδο ανομβρίας, τα success stories στην ογκολογία μάς βομβαρδίζουν και η ίαση πολλών νεοπλασματικών νοσημάτων δεν αποτελεί πια άπιαστο όνειρο των ασθενών και των ερευνητών
6.4.2017

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μπορεί η Ελλάδα να βγάλει κι άλλον Τσιτσιπά;

Ελλάδα Μπορεί η Ελλάδα να βγάλει κι άλλον Τσιτσιπά;

Σε τι επίπεδο βρίσκεται το τένις στην Ελλάδα μετά και τις επιτυχίες Τσιτσιπά - Σάκκαρη; Περάσαμε ένα μεσημέρι στις εγκαταστάσεις του Ομίλου Αντισφαίρισης Ηλιούπολης και μιλήσαμε με τους νεαρούς αθλητές του.
1 ΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ
Κοζάνη, η πρώτη πόλη που εφαρμόζει πλήρως τον αντικαπνιστικό νόμο

Ελλάδα Κοζάνη, η πρώτη πόλη που εφαρμόζει πλήρως τον αντικαπνιστικό νόμο

«Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει» αναφέρει στο LIFO.gr ο δήμαρχος Κοζάνης, Λευτέρης Ιωαννίδης
12.2.2019
«Θα κάνω αυτό που θέλω εγώ. Όχι αυτό που θέλει ο καρκίνος»

Ελλάδα «Θα κάνω αυτό που θέλω εγώ. Όχι αυτό που θέλει ο καρκίνος»

Παρά τις πέντε υποτροπές, ο Βαγγέλης Ασπρόμουγγος έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει τον καρκίνο και να αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς ασθενείς μέσω της σελίδας υποστήριξης που τρέχει στο Facebook και της ενασχόλησής του με το τρίαθλο
8.2.2019
Στο μακρινό 2013 η LIFO είχε βάλει 26 Αθηναίους να φιλιούνται στο στόμα, άνευ ορίων άνευ όρων

Ελλάδα Στο μακρινό 2013 η LIFO είχε βάλει 26 Αθηναίους να φιλιούνται στο στόμα, άνευ ορίων άνευ όρων

Επτά χρόνια πριν η Lacta κάνει την πετυχημένη φετινή καμπάνια της, η LifO, στις παραμονές του Pride είχε πραγματοποιήσει μια ανάλογη ιδέα, με συγκινητική αποδοχή.
7.2.2019
Η μητέρα του Βαγγέλη Γιακουμάκη μιλά στο LIFO.gr και μας δείχνει τις παιδικές φωτογραφίες του

Ελλάδα Η μητέρα του Βαγγέλη Γιακουμάκη μιλά στο LIFO.gr και μας δείχνει τις παιδικές φωτογραφίες του

Λίγες μέρες πριν από την έναρξη της δίκης των εννέα νεαρών κατηγορουμένων για την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη, μιλήσαμε με τη μητέρα του, Μαρία, τον δικηγόρο της οικογένειας, Δημήτρη Μπούκα, και την καθηγήτρια Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Ελένη Σιάνου.
4.2.2019
Μέσα στο εγκαταλειμμένο λεπροκομείο της Χίου - 60 χρόνια πριν

Ελλάδα Μέσα στο εγκαταλειμμένο λεπροκομείο της Χίου - 60 χρόνια πριν

Η ιστορία του ιδρύματος που για έξι αιώνες αποτέλεσε καταφύγιο για αναρίθμητους ασθενείς και έπαψε να λειτουργεί το 1959.
4.2.2019
Σάββατο βράδυ με τη Φιλιώ Πυργάκη, τη Χαρά Βέρρα και πολύ κλαρίνο στ' Αγρίμια

Ελλάδα Σάββατο βράδυ με τη Φιλιώ Πυργάκη, τη Χαρά Βέρρα και πολύ κλαρίνο στ' Αγρίμια

Τα κλαρίνα έχουν γίνει ξανά μόδα
3.2.2019
Καππαδοκία, Πόντος, Ιωνία: H μνήμη τους φυλάσσεται σε ένα δρομάκι στην Πλάκα

Ελλάδα Καππαδοκία, Πόντος, Ιωνία: H μνήμη τους φυλάσσεται σε ένα δρομάκι στην Πλάκα

Ο Σταύρος Ανεστίδης, υποδιευθυντής του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών μιλάει στο LIFO.gr για την ιστορία και το μοναδικό αρχείο του
3.2.2019
Μαχαιρώματα, εμπρησμοί αιθουσών, bullying στους δασκάλους: Η καθημερινή κόλαση ενός εκπαιδευτικού

Ελλάδα Μαχαιρώματα, εμπρησμοί αιθουσών, bullying στους δασκάλους: Η καθημερινή κόλαση ενός εκπαιδευτικού

Ενώ όλοι μιλούν για τα κακοποιημένα παιδιά, κανείς δεν ασχολείται με την καθημερινή κόλαση που ζουν οι εκπαιδευτικοί. Συλλέξαμε μαρτυρίες τους.
2.2.2019
Από την μπελλαντόνα ως τον μανδραγόρα: Τα 6 παραισθησιογόνα της ελληνικής φύσης

Ελλάδα Από την μπελλαντόνα ως τον μανδραγόρα: Τα 6 παραισθησιογόνα της ελληνικής φύσης

6 είδη γνωστά για τις παραισθησιογόνες ιδιότητές τους, που ευδοκιμούν σε περιοχές της Ελλάδας
30.1.2019
Ο συνδυασμός του λευκού και του μπλε στις Κυκλάδες επιβλήθηκε από τον Ιωάννη Μεταξά

Ελλάδα Ο συνδυασμός του λευκού και του μπλε στις Κυκλάδες επιβλήθηκε από τον Ιωάννη Μεταξά

Η απόφαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να εξαφανιστούν τα παραδοσιακά χρώματα του κίτρινου της ώχρας, του κόκκινου της γης και του λουλακί
28.1.2019
Σώζοντας από βέβαιο θάνατο εκατοντάδες σκυλιά και γάτες

Ελλάδα Σώζοντας από βέβαιο θάνατο εκατοντάδες σκυλιά και γάτες

Ο μέσος όρος ζωής ενός αδέσποτου σκύλου στην Αθήνα, είναι τα δύο χρόνια. Ο Νίκος Αδαμόπουλος, επικεφαλής της Ομάδας Έρευνας και Διάσωσης Εγκλωβισμένων Ζώων, έχει βάλει σκοπό της ζωής του, να τον ανεβάσει εκεί που είναι φυσιολογικός.
28.1.2019
Σταύρος Θεοδωράκης: «Είναι αλήθεια. Προδοθήκαμε»

Ελλάδα Σταύρος Θεοδωράκης: «Είναι αλήθεια. Προδοθήκαμε»

Αποκαλυπτικός και βαθιά εξομολογητικός ο Σταύρος Θεοδωράκης μιλά λίγο μετά την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών για τα πάντα: αυτούς που θέλουν να σκοτώσουν το Ποτάμι, την υπόσχεση της Γεννηματά, τον ρόλο του Μητσοτάκη, την επόμενη μέρα του Ποταμιού και τον αιφνιδιασμό που ετοιμάζει.
26.1.2019
30 απαντήσεις σε κομβικές απορίες για τη νομιμοποίηση και τη χρήση της κάνναβης

Ελλάδα 30 απαντήσεις σε κομβικές απορίες για τη νομιμοποίηση και τη χρήση της κάνναβης

Όλα όσα θέλετε να μάθετε για τη φαρμακευτική, τη βιομηχανική και την ψυχαγωγική κάνναβη, τα παράγωγα, τις χρήσεις τους και το νομικό πλαίσιο που ισχύει στην Ελλάδα
26.1.2019
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Τριπλής δράσης –τις πιο επικίνδυνες– χειροβομβίδες χημικών χρησιμοποιεί η Ελληνική Αστυνομία

Ελλάδα ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Τριπλής δράσης –τις πιο επικίνδυνες– χειροβομβίδες χημικών χρησιμοποιεί η Ελληνική Αστυνομία

Η κυβέρνηση είχε δεσμευτεί το 2015 ότι θα σταματήσει τη χρήση τους
24.1.2019
6 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar AthanBXL 25.9.2017 | 16:09
Θα γίνει καμμιά διαδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Πτολεμαΐδα για την εξόφθαλμη περιβαλλοντική ρύπανση που λαμβάνει χώρα τώρα; φιλολογικό ερώτημα φυσικά!
Υποπτεύομαι ότι όλες οι ευαισθησίες σταματούν όταν η ρύπανση είναι συνδικαλιστικά ωφέλιμη. Εξαντλούνε δε τις αντιδρασεις τους στις πολυεθνικές που θα μολύνουν (βλ Χαλκιδική) ενώ η ΔΕΗ και η εξόρυξη λιγνίτη είναι ό,τι πιο αποκρουστικό συμβαίνει στον Ελληνικό χώρο τώρα...
Ashton Heston III Ashton Heston III 25.9.2017 | 19:21
Αγαπητέ, η εκμετάλλευση της δυστυχίας είναι προνόμιο μόνο των φίλων του Λαού, που έχουν το ηθικό πλεονέκτημα. Γιατί δεν διαδηλώνουν για την Πτολεμαΐδα οι φιλελέδες, στην τελική; Τόσες και τόσες διαδηλώσεις έχουνε κάνει άλλωστε.
Double Helix Double Helix 26.9.2017 | 08:51
Προχτές στην εκδήλωση της Ηριάνας είχε και χαιρετισμό από την ομάδα κατοίκων στις Σκουριές Χαλκιδικής. Περιπλανόμενος θίασος έχουν γίνει και αυτοί όπως και οι καθαρίστριες προ-εκλογικά.
avatar Sissy30 25.9.2017 | 17:54
Παρακαλώ θερμά να κάνετε μια αντίστοιχη έρευνα και για τον Ασπρόπυργο. Δυιλιστήρια σε Ασπρόπυργο και Ελευσίνα, χωματερή που δέχεται όλα τα σκουπίδια του λεκανοπεδίου Αττικής και όχι μόνο, εταιρείες """"ανακύκλωσης"""" κάθε είδους που ρυπαίνουν ανεξέλεγκτα (βλέπε εργοστάσιο ανακύκλωσης που κάηκε πρόπερσι), καθημερινή καύση ελαστικών από τσιγγάνους για να πάρουν το χαλκό. Όλα αυτά και ακόμη περισσότερα που δεν χωρούν σε ένα σχόλιο συνθέτουν το σκηνικό σε μια πόλη 20 χιλιόμετρα από την Ομόνοια! Υπάρχουν μέρες που μυρίζοντας τον αέρα που μπαίνει ανοίγοντας το παράθυρο, αναρωτιέσαι αν υπάρχουν ακόμα εισαγγελείς σε αυτή τη χώρα. Νομίζετε πως οι ρύποι αφορούν μόνο τους κατοίκους της περιοχής; Αφορούν όλο το λεκανοπέδιο!
avatar chkok 25.9.2017 | 23:42
Την επόμενη φορά που κάποιος θα εναντιωθεί σε ένα αιολικό πάρκο για την πιθανή επίπτωση στα πουλιά της περιοχής θα πρέπει να γνωρίζει ότι το ζύγι είναι μεταξύ ενδεχόμενων θανάτων πουλιών και ΒΕΒΑΙΩΝ θανάτων ανθρώπων.
alpha2zeta alpha2zeta 27.9.2017 | 02:01
Μα ακόμα κι αν κόπτεται κανείς τόσο για τα πουλιά, έχουν γίνει καταγραφές που δείχνουν ότι πολύ λιγότερα πουλιά σκοτώνονται από ανεμογεννήτριες σε σύγκριση με ρυπογόνες πηγές ενέργειας που μολύνουν τους βιότοπους.
Προηγούμενα 1 Επόμενα