ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΜΙΑ σαρανταριά, ίσως και παραπάνω, ήταν όμως δύσκολο να υπολογίσει κανείς όχι μόνο επειδή ήταν νύχτα αλλά και επειδή έμοιαζαν με μια ομοιόμορφη σκοτεινή μάζα οι πιτσιρικάδες που είδα να κατεβαίνουν την Μπενάκη το Σάββατο το βράδυ. Δεν μπορούσα να δω κάποιο «διακριτικό» μέσα στο μαύρο πλήθος και μόνο από τα συνθήματα και από την «εντός έδρας» άνεση που απέπνεε η πορεία, κατάλαβα ότι επρόκειτο για νεαρούς οπαδούς της ΑΕΚ, οι οποίοι εδώ και χρόνια έχουν κυριαρχήσει στα Εξάρχεια.
Πιθανότατα κατέβαιναν από το Κλειστό Γυμναστήριο του Στρέφη όπου η ΑΕΚ είχε παίξει με τον τοπικό Νηρέα για την Α2 του ανδρικού βόλεϊ, όπως είδα εκ των υστέρων. Σε άλλη περίπτωση (σε άλλη ζωή μάλλον) μπορεί και να πήγαινα να τους πιάσω λίγο την κουβέντα, ως συνοπαδός ή ως «θείος που κάθεται με τη νεολαία», αλλά τα τελευταία χρόνια έχω αποκτήσει την μεσήλικη φοβία ότι μπορεί να βρεθώ σωριασμένος ή και χειρότερα μετά από κάποια εμπλοκή ή παρεξήγηση με τα παιδιά «χωρίς μέλλον» (και «χωρίς πρόσωπο»).
Δυσκολεύομαι να χωνέψω την μετάλλαξη των παλαιών χούλιγκαν με τα πολλά διακριτικά, τα διαφορετικά χρώματα και τις διαφορετικές φυσιογνωμίες με την σύγχρονη μετάλλαξή τους σε ένα ομοιογενές μαύρο μπλοκ των γηπέδων όπου όλοι οι «ultras» μοιάζουν σα να έχουν βγει από γραμμή παραγωγής ή σα να είναι τα προϊόντα ενός σκοτεινού κοινωνικού πειράματος.
Δεν είναι καινούριο φυσικά το φαινόμενο, εξακολουθώ όμως να δυσκολεύομαι να χωνέψω την μετάλλαξη των παλαιών χούλιγκαν με τα πολλά διακριτικά (κασκόλ, σκούφους, καπέλα, κονκάρδες κλπ), τα διαφορετικά χρώματα και τις διαφορετικές φυσιογνωμίες με την σύγχρονη μετάλλαξή τους (μαύρα από πάνω ως κάτω, κουκούλες, καλυμμένα χαρακτηριστικά) σε ένα ομοιογενές μαύρο μπλοκ των γηπέδων όπου όλοι οι «ultras» μοιάζουν σα να έχουν βγει από γραμμή παραγωγής ή σα να είναι τα προϊόντα ενός σκοτεινού κοινωνικού πειράματος. Όχι άνθρωποι, αλλά απειλητικές και δυνάμει βίαιες σιλουέτες.
Κι αυτό που με ταράζει πιο πολύ είναι ότι συχνά, αν τα δεις ξαφνικά στον δρόμο, ίσως να τρέχουν βιαστικά προς ή μακριά από κάποια μανούρα, δεν μπορείς να καταλάβεις από «πού» μπορεί να είναι. Όχι από ποια ομάδα, αλλά από ποιον «χώρο». Ζωηρά αλάνια, περιστασιακά μπάχαλα, ψηφίδες του «μαύρου μπλοκ» στις πορείες ή φασιστάκια που προέκυψαν από το εκτεταμένο ακροδεξιό παιδομάζωμα που παρατηρείται στα σχολεία (και στα γήπεδα) της χώρας;
Σύμφωνα πάντως με ένα άρθρο γνώμης που δημοσιεύτηκε στον Guardian και το υπογράφουν δύο από τους (πανεπιστημιακούς) συγγραφείς του βιβλίου «Youth Wings of the Populist Radical Right» (Oxford University Press), μιας έρευνας για την εξάπλωση της ακροδεξιάς στους νέους της Ευρώπης, δεν θα πρέπει να ανησυχούμε τόσο για τις μαυροφορεμένες ομάδες όσο για τους καθώς πρέπει νεολαίους της σύγχρονης ακροδεξιάς, οι οποίοι προαλείφονται για ηγέτες του μέλλοντος από τους μηχανισμούς των ραγδαία ανερχόμενων εθνικιστικών κομμάτων της Ευρώπης. Τρεις είναι οι στόχοι-κλειδιά των μηχανισμών αυτών, σύμφωνα με την έρευνα: η διεθνοποίηση, η επαγγελματικοποίηση (professionalization) και η κανονικοποίηση του «κινήματος».
Όλα αυτά δηλαδή που βλέπουμε ήδη να συμβαίνουν κι εδώ με την θριαμβευτική επάνοδο του Η. Κασιδιάρη. «Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες σχετικά με τις πολιτικές νεολαίες της Ευρώπης, οι νεολαίες των παραδοσιακών κεντροδεξιών και των κεντροαριστερών κομμάτων κυριαρχούνται από ‘γόνους’, συγγενείς και καριερίστες», καταλήγει το άρθρο. «Αν τα κόμματα αυτά θέλουν πραγματικά να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος με τη νεολαία, αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα».
