FacebookTwitterΟ Γιώργος Καραλάκης ξεκίνησε πριν από είκοσι δύο χρόνια στην Ιεράπετρα της Κρήτης να πειραματιίζεται με καλλιέργειες άγνωστες, ξενόφερτες αλλά και με τη συστηματική καλλιέργεια ελληνικών ειδών.
Ίσως η ιδιότητά του καθηγητή Φυσικής ήταν αυτό που ώθησε τον κ. Γιώργο Καραλάκη πριν από είκοσι δύο χρόνια να πειραματιστεί στην Ιεράπετρα της Κρήτης με καλλιέργειες άγνωστες ως τότε στα μέρη μας. Η ρόκα και οι πολύχρωμες πιπεριές δεν θα υπήρχαν ούτε στο ράφι του πιο ευτελούς σούπερ-μάρκετ της χώρας μας σήμερα, αν δεν βρισκόταν ένας άνθρωπος τολμηρός όπως εκείνος. «Είκοσι χρόνια πριν δεν μπορούσαμε να διαθέσουμε τη ρόκα που καλλιεργούσαμε, διότι δεν αποτελούσε προϊόν ευρείας κατανάλωσης. Παρ' όλα αυτά, πήραμε τα ρίσκα μας και συνεχίσαμε με τη λογική της καλλιέργειας προϊόντων που δεν καλλιεργούνταν εδώ και αναγκαστικά έρχονταν ως εισαγόμενα» εξηγεί ο Μάνος, ο γιος του κ. Καραλάκη, ο οποίος, αφού σπούδασε στο τμήμα Γεωπονίας του Αριστοτελείου της Θεσσαλονίκης, ρίχτηκε κι αυτός στο παιχνίδι του πειραματισμού με είδη ξενόφερτα, συχνά σπάνια αλλά και με τη συστηματική καλλιέργεια ελληνικών ειδών όπως τα λάπαθα, οι καυκαλήθρες, τα μυρώνια και το σταμναγκάθι. Από τα πιο ξεχωριστά προϊόντα που παράγουν είναι ο δροσουλίτης, ένα φυτό γαλλικής προέλευσης, που χρησιμοποιείται σε σαλάτες και που, όπως περιγράφουν οι βιοκαλλιεργητές, «οι σταγόνες νερού που φυλακίζονται στα φύλλα του δίνουν μια ξινή γεύση και μια έκρηξη δροσιάς στο στόμα, ειδικά αν τον έχεις παγώσει λίγο πιο πριν στο ψυγείο». Στις καλλιέργειές τους συγκαταλέγεται και η κόκκινη ρόκα που δεν θυμίζει σε τίποτα την απλή, μια και έχει κάτι από τη γεύση της μουστάρδας, το σπανάκι βουτύρου που δίνει την αίσθηση ότι λιώνει στο στόμα, εξού και η ονομασία του, ενώ τα βρώσιμα άνθη μπουράντζας που καλλιεργούν έχουν γεύση αγγουριού και είναι πολύ δροσερά.
FacebookTwitter Δροσουλίτες: Οι φυσαλίδες του νερού πάνω στα φύλλα και στα κλωνάρια που μοιάζουν σαν να κρατούν τη δροσιά του πρωινού είναι το χαρακτηριστικό αυτού του φυτού, που στο εξωτερικό το λένε «Salty Ice», λόγω και της αλμυρής του γεύσης. Οι σεφ προτιμούν να το συνδυάζουν με ψάρια, αλλά και να το προσθέτουν στις σαλάτες τους. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Εστραγκόν: Το άρωμα του εστραγκόν είναι ζεστό και λεπτό, με ένα πικάντικο πικρό τσίμπημα, ενώ έχει και μια ιδιαίτερη γεύση που θυμίζει ελαφρά αυτήν του γλυκάνισου. Γενικότερα, χρησιμοποιείται σε σαλάτες, σάλτσες, αλλά και σούπες. Ταιριάζει εξαιρετικά με ψάρια, πουλερικά, εντόσθια και αρωματίζει ωραία το ξίδι λευκού κρασιού. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Φύτρες από ροβίτσα: Ουσιαστικά είναι σπόρος ενός είδους φακής. Είναι τροφή-δυναμίτης, αφού είναι φουλ στην πρωτεΐνη. Η γήινη γεύση τους 'ανεβάζει' τις σαλάτες. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Λουίζα: Τα φρέσκα φύλλα της δίνουν άρωμα, λεμονάτη γεύση και δροσιά σε σάλτσες που συνοδεύουν λευκά κρέατα και ψάρια, ενώ ταιριάζει σε σούπες και σαλάτες. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Βρώσιμα άνθη: Μοιάζουν με μίνι χρυσάνθεμα αυτά τα βρώσιμα άνθη που συμμετέχουν όμορφα στις σαλάτες, ενώ η διακριτική, στυπτική γεύση τους έχει ξεχωριστό ύφος που εναρμονίζεται με το κρεμμύδι και με το κρέας. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Φύλλα καπουτσίνο: Τα φύλλα του Τροπαίολου είναι βρώσιμα, πλούσια σε βιταμίνη C και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή σαλάτας. Στη γεύση είναι αρκετά πιπεράτα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Σπανάκι βουτύρου: Προφανώς είναι βουτυράτο στη γεύση και σχεδόν λιώνει στο στόμα. Αυτό που κανείς δεν περιμένει είναι ότι έχει δύο φορές μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε σίδηρο σε σχέση με το κοινό σπανάκι. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Φύλλα μουστάρδας: Αυτά τα σγουρά φύλλα έχουν πολύ δυνατή και καυτερή γεύση που μοιάζει πολύ με ντιζόν μουστάρδα. Προσοχή! Δεν το καταλαβαίνεις αμέσως, αλλά αφότου τα καταπιείς. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Αγρια ρόκα: Αυτή η ποικιλία έχει πολύ στενότερο φύλλο, από την κοινή ρόκα και πολύ πιο πιπεράτη γεύση, δίνοντας ένταση όπου προστεθεί. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Κόκκινη ρόκα: Το κάψιμό της μοιάζει σε γεύση με αυτό που έχουν τα φύλλα της μουστάρδας. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Κόκκινος βασιλικός: Είναι λιγότερο μυρωδάτος από τον πράσινο και έχει πιο φίνα γεύση. Γίνεται πολύ ωραίο ντεκόρ αλλά και το πέστο του βγάζει ένα ωραίο κοκκινωπό χρώμα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Μελιτζανάκια baby: Γίνονται ωραία στον ατμό, αλλά και γεμιστά, και τουρσί. Και δείχνουν και τόσο ωραία στο πιάτο! Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Ντοματίνια μαύρα, κόκκινα, κίτρινα: Τα μακρόστενα ντοματίνια τα λένε βελανίδια, αλλά υπάρχουν κίτρινα και πορτοκαλί και σκούρα κόκκινα με ρίγες που τα λένε μαύρα. Όλα στολίζουν κάθε πιάτο και είναι πολύ γλυκά στη γεύση! Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Ξινήθρα: Είναι ευχάριστη η έκπληξη, όταν καταλαβαίνεις πόσο ζουμερά φύλλα έχει. Αντικαθιστά το λεμόνι στις συνταγές και προσθέτει οξύτητα στις σαλάτες. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Lemongrass: Το lemongrass είναι φυτό με άρωμα λεμονιού που έχει την όψη φρέσκου κρεμμυδιού. Δεν χρειάζεται να μαγειρέψεις ασιατικό πιάτο για να το χρησιμοποιήσεις. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Κίτρινα και κόκκινα καρότα: Ακόμα δύο ποικιλίες καρότων που προσθέτουν χρώμα και γεύση στο πιάτο.Dragon carrot: Έτσι λένε αυτήν τη ποικιλία μοβ καρότου που είναι γλυκιά στη γεύση και όμορφη στο μάτι. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO FacebookTwitter Παντζάρια Golden, Watermelon και Chioggia: Πολύ γλυκούς καρπούς δίνουν όλες αυτές οι ποικιλίες παντζαριών που ταιριάζουν σε σαλάτες, χυμούς, κρέμες, σάλτσες, dressings, τουρσί, ακόμα και σε γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
