Όσο διάσημος και αν έχει γίνει στο Χόλυγουντ, ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς ακολουθεί την παράδοση που λέει ότι ο καλός Βρετανός ηθοποιός πρέπει να διακριθεί στο θέατρο. Έτσι δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην πρόσκληση του Μπάρμπικαν και στο ρόλο -σειρήνα κάθε άντρα ηθοποιού σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Το προσωπικό στιλ του Κάμπερμπατς τους συναρπάζει όλους, θυμίζει το μεγαλείο των εκπροσώπων του Ηνωμένου Βασιλείου στο σταρ-σίστεμ. Έφτασε και η ώρα να μονομαχήσει με τον Άμλετ.
Από τον Σέρλοκ μέχρι τον Αλαν Τιούρινγκ, από τα δυο εξώφυλλα στο TIME μέσα σε ένα χρόνο, από τις δηλώσεις του «δείξτε κάτι καλύτερο στον κόσμο από το να κυνηγάτε εμένα», διαφαίνεται ότι ο Κάμπερμπατς είναι από την στόφα των ηθοποιών που όχι μόνο δέχονται αλλά και αντέχουν τις προκλήσεις.
Οι παραστάσεις είναι sold –out, και για τις άλλες εννέα εβδομάδες μέχρι το τέλος των παραστάσεων. Πριν λίγη ώρα μόνο ένα εισιτήριο από επιστροφή υπήρχε στο site του Μπάρμπικαν.
Όταν δέχτηκε να αντιμετωπίσει τον Άμλετ, έναν από τους πιο εντυπωσιακούς ρόλους του θεάτρου όλες οι εφημερίδες ασχολήθηκαν μαζί του. Οι Βρετανοί τον γνωρίζουν καλά από τους ρόλους του στο θέατρο, από την σκηνή του Royal Court και του National και τις κορυφαίες ερμηνείες του σε έργα. Ο ίδιος γνωρίζει ότι ακόμα και αν τον κυνηγάνε οι παπαράτσι σε όλο τον κόσμο σε αυτές τις βρετανικές σκηνές θα δοκιμάζεται σκληρά και ότι η κριτική δε του χαρίζεται καθόλου και δε τον χαϊδεύει.
Οι παραστάσεις είναι sold –out, εδώ και ένα χρόνο και για τις άλλες εννέα εβδομάδες μέχρι το τέλος των παραστάσεων. Πριν λίγη ώρα μόνο ένα εισιτήριο από επιστροφή υπήρχε στο site του Μπάρμπικαν.
Πριν καλά-καλά αρχίσουν οι παραστάσεις τέθηκε πολύ καθαρά το ερώτημα: Θα είναι ένας Άμλετ ισάξιος του Ντάνιελ Ντέι Λούις και της αλησμόνητης παράστασης του 1989, όπου όταν μιλούσε στο φάντασμα του πατέρα του το θέατρο παραληρούσε; Θα είναι ισάξιος του Ντέιβιντ Τένναντ και του Τζουντ Λο; Στην περίπτωση του Τένναντ οι ουρές του κόσμου έκαναν μαιάνδρους γύρω από τα τετράγωνα για εισιτήρια.
Οι θαυμαστές του Κάμπερμπατς εκδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους σε κάθε παράσταση με τρόπο που έχει μάλλον ενοχλήσει τους κριτικούς. Τις περιγράφουν με μια λέξη: Υστερία. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής τους παρακάλεσε να μην τον φιλμάρουν την ώρα της παράστασης.
Ο Γκάρντιαν και ο Μάικλ Μπίλιγκτον πολύ σκληρά δίνει δυο αστεράκια στην παράσταση και ξεσηκώνει επανάσταση στο τουίτερ. «Ας κάνει και κάποιος άλλος κριτική, δυο αστεράκια για τον Άμλετ είναι τρελό».
I guess the Guardian have to justify a front page review by either loving or hating it, but a two-star review for that Hamlet is crazy.
— James Jones (@rjamesjones) August 25, 2015Anyone who just watched that "live review" of Hamlet on the BBC News might want to beat in mind that it was silly. BC is really good.
— Ned Boulting (@nedboulting) August 25, 2015Ο Γκάρντιαν χαρακτηρίζει την παράσταση μια απότομη πτώση μετά από όλη διαφημιστική εκστρατεία και υστερία. Την εξουθενωτική μάλλον για τους κριτικούς καμπάνια προώθησης της παράστασης που έγινε χωρίς το θέατρο να κάνει πολλά πολλά. Το όνομα-σταρ έφτανε και περίσσευε. Ο Κάμπερμπατς μονοπώλησε τη δημοσιότητα από κάθε άλλη παράσταση.
Ο Μπίλιγκτον θεωρεί τον Άμλετ του Κάμπερμπατς καλό και ευπαρουσίαστο παρόλο που τον έχουν βάλει να κάνει ένα σωρό ανόητα πράγματα "σαν τους πανελίστες του I’m Sorry I Haven’t a Clue". Την σκηνοθεσία και την παραγωγή κυρίως τις πετάει στον Καιάδα. Ο Κάμπερμπατς εν ολίγοις, καταλήγει η κριτική, προτείνει με την υποκριτική του την ουσιαστική αξιοπρέπεια του Άμλετ. Θα μπορούσε να δώσει απείρως περισσότερα αν δεν ήταν εγκλωβισμένος σε μια μελαγχολική παραγωγή, με άχρηστα οπτικά εφέ.
Είναι ώρα να κρυώσει η υστερία γράφει σε άλλο σημείο ο Μπίλιγκτον. Μάλλον δε θα κρυώσει. Παρά την κριτική -που στη σούμα της δεν είναι τόσο κακή, περισσότερο άσχημα είναι τα δυο αστέρια- το κοινό συνεχίζει να αντιδρά πολύ θετικά.
Πολύ λίγες βρετανικές θεατρικές παραγωγές έχουν υποβληθεί σε τέτοιου επιπέδου έλεγχο και κριτική, γράφει ο Γκάρντιαν σε άλλο κομμάτι του. Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, παίζει κάθε βράδυ υπό την πίεση της δημοσιότητας και της κριτικής. Από την πρώτη κιόλας μέρα των παραστάσεων. Εαν η μόνιμη επευφημία στο τέλος κάθε παράστασης είναι δείκτης, η παράσταση είναι προφανώς μια επιτυχία.
Λένε, ότι ένας καλός ηθοποιός που παίζει τον Αμλετ «πηγαίνει στο κοινό», λέει ο Will Gompertz του BBC. «Ένας μεγάλος ηθοποιός, φέρνει στο κοινό τον χαρακτήρα του ρόλου. Αυτό σίγουρα το έκανε ο Ντέιβιντ Τένναντ και υπήρχαν στιγμές που ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς το έκανε.
O Ben Brantley, των New York Times κάνει μια «αθλητική» κριτική. Ο Κάμπερμπατς, γράφει, δεν είναι ξένος με την άρση βαρών. Φέρνει με ακρίβεια και ενέργεια τις λέξεις στη σκηνή. Αλλά στις σκηνές διαλόγου εξοικονομεί ενέργεια σαν να καλπάζει πάνω στις λέξεις του Σαίξπηρ για να εξοικονομήσει την εσωτερική του ενέργεια για τους μονολόγους του.
H Dominic Cavendish, της Telegraph γράφει: Αγαπητέ (ενδεχομένως εξαντλημένε) αναγνώστη δε θα παίξω άλλο μαζί σου. Μπορεί ο Κάμπερμπατς να στερείται της κατήφειας του Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, της εκκεντρικότητας του David Tennant ή της ακρότητας του Jude Law, αλλά με τον τρόπο του στέκεται ισάξια των καλύτερων σύγχρονων του συναδέλφων και ναι, δικαιολογεί την υστερία του κοινού.
Όσοι περίμεναν να δουν έναν νέο Άμλετ παρανοϊκό ίσως σαν αυτόν του Michael Sheen ή χαμένο στον κόσμο του όπως στην ερμηνεία του Rory Kinnear μάλλον έχουν απογοητευθεί.
Ίσως η πιο ισορροπημένη κριτική είναι αυτή του Michael Coveney, στο WhatsOnStage: Αυτός δεν είναι ένας "νέος" Άμλετ, αλλά είναι συναρπαστικός και χαρισματικός καθώς προσποιείται την τρέλα του στην φυλακή της Ελσινόρης.
Στη δίκη της ερμηνείας του ο Κάμπερμπατς μάλλον βγαίνει νικητής. Μπορεί η επίσημη κριτική τελικά να μη γοητεύτηκε από την πολυαναμενόμενη σαιξπηρική παραγωγή, αλλά ο Μπένεντικτ κέρδισε την δημόσια υποστήριξη της μητέρας του με τη δήλωσή της ότι ήταν διαβολεμένα καλός!
Όταν κατακαθίσει η σκόνη από τους καλπασμούς της κριτικής και μέχρι τον επόμενο σταρ Άμλετ, πολλά θα έχουν αλλάξει. Μπορεί και το ρεκόρ που σίγουρα έσπασε με την παρουσία του στη Βρετανική σκηνή. Αυτή ήταν η πιο γρήγορα προπωλημένη παράσταση στην ιστορία του Λονδρέζικου θεάτρου. Δε το λες και λίγο!
σχόλια