Tο βασιλικό φθινόπωρο
Έτσι τα έφτιαξα με τη λευκή κοπέλα ταξιδεύοντας με μοτοσακό στα λογοτεχνικά μου ύψη. Παράνομο ζεύγος τυλιγμένο με μαλλιά αγγέλου, που
είναι το ίδιο με την καμπαρντίνα των κοινών ανθρώπων. Ζηλεύεις για την
επικοινωνία μου με ουράνιες ακριτικές περιοχές. Απλώς καρφώνω ένα
σημείωμα στο στήθος της, πάνω απ' το σουτιέν, κι οι καλλονές με τα
πευκάκια κάτω απ' τα φουστάνια τους πέφτουνε μέσα σε ένα
δευτερόλεπτο της αθλητικής ζωής μου. Είναι μια τάση για φθινόπωρο,
όταν σαπίζουν τα ποιήματα, να λιγοθυμήσω μερικούς μεγάλους άνδρες
που πεθάναν από ίκτερο ή από καλοριφέρ. Μόνο με το ένα πόδι μου,
δηλαδή το γύφτικο, που έπαιζε ποδόσφαιρο, ενώ το δεξί πήγαινε ακόμα
στο πανεπιστήμιο για υψηλότερες σπουδές.
― Βασίλης Στεριάδης (1947-2002), Το ιδιωτικό αεροπλάνο, εκδόσεις Λωτός, 1971
____________________
«Τριάντα χρόνια, και δεν κάναμε ποτέ μια σοβαρή κουβέντα. Μου έλεγε για τις απόκριες που ντύθηκε Τομ Σόγιερ. Τον έλεγα Billy the Kid. Μου φόραγε παρατσούκλια-καρτούν. Με το όνομά μου με πρωτόπε σ' ένα ποίημα που δε σφύριζε τη νύχτα. Και τέλος.
Ο φίλος μου, ο Βασίλης Στεριάδης, τι σπουδαίος ποιητής. "Πέθανε από βλακεία, όπως στα παλιά γουέστερν". Του είχα μεγάλη αδυναμία».
— Τζένη Μαστοράκη, ποιήτρια-μεταφράστρια
