Θέμις Εικοσιπεντάρχου (Themis Eleni): Μια καλλιτέχνις που κάνει το γέλιο τελετουργία

ADVERTORIAL

Η Θέμις Εικοσιπεντάρχου (Themis Eleni) ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών που δεν χωράνε εύκολα σε κουτάκια. Είναι ηθοποιός, σκηνοθέτις, συγγραφέας, παραγωγός, αλλά πάνω απ’ όλα λειτουργεί σαν ένα κινούμενο εργαστήριο ιδεών, σωμάτων και ερωτημάτων. Η δουλειά της κινείται διαρκώς ανάμεσα στο κωμικό και το υπαρξιακό, στο τελετουργικό και το απολύτως καθημερινό, με έναν τρόπο που ζητά τη συμμετοχή του θεατή. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στη Μισιρλού, την παράσταση που επιστρέφει τώρα στην Ελλάδα έπειτα από μια διεθνή διαδρομή σε Λονδίνο, Εδιμβούργο και Αδελαΐδα.

Η Μισιρλού είναι μια υπερηρωίδα από τα βάθη των αιώνων, μια ιέρεια από το μέλλον που εμφανίζεται επί σκηνής για να μας μυήσει μέσω του γέλιου στη φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου. Η αφετηρία της είναι η ομώνυμη διάλεξη του Δημήτρη Λιαντίνη, αλλά η διαδρομή της περνάει από την κβαντική μηχανική, έχει αστερόσκονη, διασχίζει παγετώνες, μιλάει για ερωτικές αναζητήσεις και πραγματεύεται τη χαρά του «ιερού γέλιου».

Η Μισιρλού δεν είναι stand-up, παρότι μοιάζει. Δεν είναι performance με την αυστηρή έννοια, παρότι χρησιμοποιεί σώμα, ρυθμό και τελετουργία. Είναι clowning –η «ομορφιά του ηλίθιου»– με στοιχεία σωματικού θεάτρου και καμπαρέ, όπου το κοινό δεν παρακολουθεί απλώς αλλά συμμετέχει ενεργά. Μια εμπειρία που μπορεί να σε κάνει να γελάσεις, να συγκινηθείς ή και να αναρωτηθείς σοβαρά για πράγματα που συνήθως προσπερνάς. Δεν είναι τυχαίο ότι διεθνή μέσα τη χαρακτήρισαν «groundbreaking comedy».

Παράλληλα, η Εικοσιπεντάρχου ολοκληρώνει τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ Ρίζες, ενός έργου βαθιά προσωπικού και κοινωνικού με την ευρεία έννοια. Αφορμή στάθηκαν τα πολυετή της ταξίδια στην Ελλάδα μετά τον θάνατο της μητέρας της, με στόχο την αναζήτηση της ουσίας της υγείας, της θεραπείας και της ιστορικής συνέχειας. Από τα αρχαία Ασκληπιεία μέχρι τους θρύλους των χωριών και τη σουρεαλιστική καθημερινότητα του σήμερα, οι Ρίζες συνδυάζουν οδοιπορικό, επιστημονική γνώση, χιούμορ και μυστήριο.

Τέλος, η σκηνοθέτις ετοιμάζει μια ταινία μικρού μήκους όπου συμμετέχει, μεταξύ άλλων, η δασκάλα της, Ρούλα Πατεράκη, ερμηνεύοντας αλλά και αυτοσχεδιάζοντας. Στο έργο διερευνά την οργανικότητα του ανθρώπινου και ειδικά του γυναικείου σώματος, τους φυσικούς ρυθμούς, την αναπνοή, τον παλμό. Χρησιμοποιεί τον κινηματογράφο όχι για να απομακρύνει τον θεατή από τη φύση του, αλλά για να του τη θυμίσει.

Είτε στη σκηνή είτε πίσω από την κάμερα, η Θέμις Εικοσιπεντάρχου δουλεύει πάντα στο ίδιο πεδίο: εκεί όπου το γέλιο συναντά το τραγικό και η τέχνη γίνεται εργαλείο αφύπνισης. Χωρίς διδακτισμό. Με τόλμη, χιούμορ και μια βαθιά πίστη στον άνθρωπο.