Όταν ο Βουτυράς γίνεται graphic novel

Αν ο Δημοσθένης Βουτυράς έγραφε σήμερα, ίσως να μην εξέδιδε διηγήματα σε εφημερίδες. Ίσως να έστηνε κόσμους. Σκοτεινούς, θραυσματικούς, γεμάτους σιωπηλές εντάσεις. Αυτό ακριβώς επιχειρεί το «Δάκρυ στο Φίδι» της Hippo Theatre Group, που ανεβαίνει από τις 22 Ιανουαρίου στο Bios Basement: μια θεατρική εμπειρία που μοιάζει περισσότερο με ζωντανό graphic novel παρά με κλασική παράσταση.

Η αφετηρία είναι πέντε διηγήματα του Βουτυρά. Όχι όμως με τη λογική της πιστής διασκευής. Τα κείμενα λειτουργούν ως πρώτη ύλη για τη δημιουργία ενός σύγχρονου, υβριδικού σκηνικού κόσμου, όπου το θέατρο συναντά το animation, το video art και τη ζωντανή μουσική επί σκηνής. Το αποτέλεσμα δεν θυμίζει «παράσταση εποχής», αλλά κάτι που συνομιλεί άμεσα με τη σημερινή οπτικοακουστική κουλτούρα.

Η σκηνή ως καρέ

Στο βάθος της σκηνής, ένα μεγάλο κινηματογραφικό πανί φιλοξενεί προβολές με έντονη graphic novel αισθητική: animation, βίντεο, εικονοποιημένες αφηγήσεις. Οι εικόνες δεν λειτουργούν ως φόντο, αλλά ως βασικός αφηγηματικός μηχανισμός. Χτίζουν ρυθμό, ατμόσφαιρα και ψυχολογικό τοπίο.

Μπροστά τους, οι ηθοποιοί σε μικρόφωνα, αφηγούνται, ερμηνεύουν ρόλους και τραγουδάνε. Σαν φωνές που ξεκολλούν από τα καρέ και επιστρέφουν σε αυτά. Η σκηνή λειτουργεί ταυτόχρονα ως χώρος θεάτρου και ως σελίδα graphic novel που ζωντανεύει μπροστά στα μάτια του θεατή.

Η μουσική δεν συνοδεύει — παρεμβαίνει

Καθοριστική παρουσία στην παράσταση είναι η ζωντανή μουσική επί σκηνής. Πέρα απο τους ηθοποιούς που παίζουν μουσικά όργανα ζωντανά κατά την διάρκεια των τραγουδιών, λίγο πιο δίπλα τους, ένας μουσικός παίζει επίσης ζωντανά σε όλη την διάρκεια της παράστασης. Ο μουσικός δεν βρίσκεται εκεί για να «ντύσει» απλώς τις σκηνές. Συνθέτει σε πραγματικό χρόνο, παράγει ήχους, ρυθμούς και ηχητικά εφέ που λειτουργούν ως ενεργό δραματουργικό στοιχείο.

Σε συνδυασμό με ένα εύστοχο sound design ο ήχος αποκτά ρόλο ισότιμο με την εικόνα και τον λόγο. Δημιουργεί ένταση, σιωπή, παύσεις. Ενισχύει την αίσθηση ότι η παράσταση δεν εκτελείται απλώς, αλλά γεννιέται live, μπροστά στον θεατή.

Οι ήρωες του περιθωρίου, σήμερα

Οι ιστορίες του Βουτυρά μιλούν για ανθρώπους στο περιθώριο. Φτωχούς, αποκλεισμένους, μοναχικούς. Φιγούρες που δεν χωρούν στην κοινωνική «κανονικότητα». Το «Δάκρυ στο Φίδι» δεν τους αντιμετωπίζει ως λογοτεχνικά απολιθώματα, αλλά ως πρόσωπα απολύτως σύγχρονα.

Η θεματική της κοινωνικής ανισότητας, της αδυναμίας ένταξης και της σιωπηλής βίας της καθημερινότητας διατρέχει όλη την παράσταση. Χωρίς διδακτισμό. Χωρίς εύκολες απαντήσεις. Με καθαρή, σκοτεινή ευαισθησία.

Θέατρο με άποψη, όχι φόρμα

Η σκηνοθετική ματιά του Αλέξανδρου Ράπτη εστιάζει στη σύνθεση. Το θέατρο εδώ δεν είναι ρεαλιστικό. Είναι υβριδικό. Performance, αφήγηση, εικόνα και μουσική λειτουργούν ως ένα ενιαίο σώμα. Το «Δάκρυ στο Φίδι» μοιάζει περισσότερο με live installation παρά με παραδοσιακή θεατρική φόρμα.

Γι’ αυτό και απευθύνεται σε ένα κοινό που αναζητά κάτι διαφορετικό. Όχι απαραίτητα νεανικό ηλικιακά, αλλά αισθητικά. Θεατές που ενδιαφέρονται για παραστάσεις με άποψη, για υβριδικές μορφές, για εμπειρίες που ξεφεύγουν από τα αναμενόμενα.

Ο Βουτυράς αποδεικνύεται απροσδόκητα επίκαιρος. Όχι γιατί «εκσυγχρονίζεται», αλλά γιατί τα θέματα που έθεσε — η φτώχεια, η απόρριψη, η κοινωνική αορατότητα — παραμένουν εδώ. Το «Δάκρυ στο Φίδι» δεν τα εξηγεί. Τα αφήνει να υπάρξουν. Και να μιλήσουν.

Αν σε ενδιαφέρουν οι παραστάσεις με σύγχρονη γλώσσα, graphic αισθητική και ζωντανή μουσική επί σκηνής, αυτό το «Δάκρυ» αξίζει να το δεις από κοντά.