Μια από τις λιγότερο παιγμένες και περισσότερο πικρές κωμωδίες του Μολιέρου ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης. Μια κωμωδία με κοινωνικο-πολιτική διάσταση που μιλάει πέρα και πάνω απ΄όλα για τον έρωτα. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς: για τη δυστυχία της έλλειψής του.

 

Ο Ζωρζ Νταντέν έχει μείνει ά ν α υ δ ο ς με το θράσος της γυναίκας του. Όχι μόνο τον περιφρονεί και τον απατά μπροστά στα μάτια του, αλλά τον βγάζει επιπλέον και τρελό όταν εκείνος τολμά να την κατηγορήσει στους γονείς της. Το δίκιο πνίγει τον Ζωρζ Νταντέν αλλά όσο κι αν προσπαθεί να το διεκδικήσει του είναι αδύνατο να το βρει.

 

Φταίει που έκανε το λάθος να παντρευτεί μια γυναίκα κοινωνικά ανώτερή του; Φταίει που αισθάνεται μειονεκτικά απέναντί της και απέναντι στην οικογένειά της; Φταίει που την ζηλεύει σαν τρελός; Ή μήπως φταίει που δεν ξέρει ν΄αγαπά; Το σίγουρο είναι ότι ο γάμος του Ζωρζ Νταντέν- όπως και κάθε "λάθος" γάμος – είναι η μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας.

 

Το έργο του Μολιέρου-γραμμένο σε πρόζα-πρωτοπαρουσιάστηκε το 1668 στις Βερσαλλίες. Σ΄εκείνη την πρώτη παράσταση, η κωμωδία παίχτηκε παράλληλα με ένα μουσικό έργο σε στίχους του Μολιέρου και μουσική του Λυλλύ, που εξυμνούσε τον αγνό, ιδανικό, βουκολικό έρωτα σε αντίστιξη με την πεζή, αφόρητη πραγματικότητα ενός «κακού» γάμου.

 

Ο βασιλιάς και η αυλή-που ήταν και οι πρώτοι θεατές - ταυτίστηκαν φυσικά με τους ήρωες του βουκολικού έργου και γέλασαν μέχρι δακρύων με τα παθήματα του πλούσιου χωριάτη Νταντέν που είχε το θράσος να παντρευτεί μια ξεπεσμένη οικονομικά αριστοκράτισσα...Τα δύο έργα δεν ξαναπαίχτηκαν σχεδόν ποτέ μαζί.

 

Ακριβώς 350 χρόνια μετά από εκείνη την πρώτη παράσταση, στην Ελλάδα, σήμερα, πώς να μιλήσει άραγε κανείς για τον αγνό, ιδανικό έρωτα; Τονίζοντας ίσως την εφιαλτική έλλειψή του;