«Αυθάδη ένεση δροσιάς» χαρακτηρίζει τους εμβόλιμους στίχους του στη Σαμία ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης. Παρεξηγήσεις, εξώγαμα παιδιά και αίσιο τέλος κυριαρχούν στο έργο του Μενάνδρου (342-292 π.Χ.) που ανήκει στη νέα κωμωδία.

Η χρήση της καθαρεύουσας στη μετάφραση παραπέμπει στην Αθήνα των αρχών του 20ού αιώνα και η σκηνοθεσία στο κωμειδύλλιο. Χορός και τραγούδι κυριαρχούν στη φημισμένη παράσταση του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, που επιστρέφει στην Επίδαυρο και πάλι με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη στη διανομή.