Σκηνοθεσία: Ντενί Βιλνέβ
Πρωταγωνιστούν: Τζέϊκ Τζίλενχαλ, Χιού Τζάκμαν, Πολ Ντέινο, Βαϊόλα Ντέιβις, Μελίσα Λίο, Τέρενς Χάουαρντ, Μαρία Μπέλο
Βαθμολογία: 4/5
Τρομερό θρίλερ ιδιότυπης αυτοδικίας, όπου ο πατέρας δεν εμπιστεύεται τις μεθόδους του αστυνομικού που αναλαμβάνει προσωπικά την υπόθεση της απαγωγής του παιδιού του ανήμερα των Ευχαριστιών και αποφασίζει να αποσπάσει τις πληροφορίες από έναν ύποπτο τον οποίο απαγάγει και ανακρίνει ο ίδιος. Οι γονείς του άλλου κοριτσιού που απαγάγεται υποχωρούν και η σύζυγός του με τον μεγάλο του γιο μένουν στο σπίτι, παρακολουθώντας απλώς τις εξελίξεις.
Στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του, ο Ντενί Βιλνέβ από το Κεμπέκ βάζει τον οπερατέρ-καλλιτέχνη Ρότζερ Ντίκινς να του φωτίσει τις νύχτες και τις βροχερές ημέρες με έναν τέτοιο σταθερό τρόπο, ώστε να μένει το πλάνο γεμάτο και καθαρό όσο χρειάζεται για να βουτήξουμε στην ατμόσφαιρα πολλών συγκρούσεων: ο άτυχος πατέρας Κέλερ Ντόβερ, οργισμένος και ασυγκράτητος, απέναντι στον ντετέκτιβ Λόκι, που κάνει τη δουλειά με ατομισμό και αυτοπεποίθηση.
Ο χριστιανός Ντόβερ απέναντι στον Λόκι, που έχει Θεό τον εαυτό του. Η κλονισμένη πίστη και το ανάποδο πρόσωπο της εκδίκησης κόντρα στις θεσμοθετημένες και βραδείες, τυπικές διαδικασίες της έρευνας. Τα δεδομένα στοιχεία απέναντι στο τυχαίο και το μυστηριώδες. Δύο ανήλικα κοριτσάκια, ανύποπτα θύματα, σε μια υπόθεση που μοιάζει απίθανο να λυθεί. Επιπροσθέτως, ένα αμερικανικό θρίλερ με τα μάτια ενός «ξένου». Και δύο ηθοποιοί, ο Χιου Τζάκμαν/Ντόβερ και ο Τζέικ Τζίλενχαλ/Λόκι, που υποδύονται εντελώς διαφορετικά δυο χαρακτήρες που έρχονται από αντίθετες αφετηρίες.
Κι όμως κολλάνε, όπως όλα στην ταινία Prisoners, ένα θρίλερ που θα προκαλέσει αίσθηση με τον ρυθμό και την επιμονή του, μέσα στις δυόμισι καθηλωτικές ώρες που διαρκεί, μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ο Βιλνέβ ξεπερνάει χωρίς γραντζουνιές τις επιρροές (Zodiac, Σιωπή των Αμνών, Μυστικό Ποτάμι και το νέο κύμα των σκανδιναβικών, ψυχρών μυστηρίων) καθώς και κάποιες μικρές αναληθοφάνειες στο σενάριο, κάνοντας το είδος δικό του, με ηρεμία και δύναμη. Με κλασικό ύφος, αποφεύγοντας τα απότομα κοψίματα, ποντάρει στον υποδόριο φόβο για το ανείπωτο κακό, παρά στη νεόκοπη εμμονή με το περιγραφικό αιματοκύλισμα.
