Ο Les Rogers στο «Prometheus Now» παρουσιάζει μια νέα καλλιτεχνική κατεύθυνση, στην οποία η επιθυμία του για αποσταθεροποίηση του καμβά και επαναπροσδιορισμό της ζωγραφικής του, είναι αισθητή σε κάθε μεμονωμένο έργο.

 

Αποζητώντας να ανατρέψει τις καθιερωμένες αντιλήψεις για το ωραίο, ο Rogers, σκόπιμα αναζητά την απουσία της ισορροπίας. Δεν υπάρχει εικονιστική ισορροπία και αναπαραστατική σαφήνεια, ωστόσο, για εκείνον το κάθε έργο έχει σημασιολογικές αναφορές, οι οποίες παραμένουν αινιγματικές στα μάτια του παρατηρητή.

 

Η ανακολουθία στη δημιουργική διαδικασία που επιλέγει ο Les Rogers, καταλύει τις έννοιες αρχής και τέλους. Μέσα από συνεχείς πρακτικές προσέγγισης και απομάκρυνσης από τη ζωγραφική πράξη, η «σπασμένη τέχνη» του, χτίζει ένα κόσμο όπως ο ίδιος τον αισθάνεται, ενσαρκώνοντας ταυτόχρονα έννοιες σχεδόν φιλοσοφικές. Ο Les Rogers στο προσωπικό, ζωγραφικό του σύμπαν, έχει πλέον τη δυνατότητα να επιχειρήσει τα πάντα.