Στην τρίτη ατομική του έκθεση, με υλικά το μάρμαρο και τον μπρούντζο και με αφορμή μια πέτρα, ο Λαζαράκης δημιουργεί μια ενότητα έργων, επιχειρώντας να υπονοήσει μια συνεχή κίνηση.