Η Αγγέλικα Βαξεβανίδου, στα έργα της, επιχειρεί να εγκλωβίσει την στιγμή που το άτομο ελευθερώνεται. Τα συγκεκριμένα έργα, απογυμνώνουν την επίφαση και εμφανίζουν την ψυχή, έτσι όπως την αντανακλά το βλέμμα και ίσως γι' αυτό τον λόγο προκαλούν και μαγνητίζουν με την φονική καθαρότητα τους.

 

Οι μορφές μοιάζουν ασκητικές, εύθραυστες, μυστικιστικές, παροδικές. Τα έργα παραπέμπουν σε πορτραίτα Φαγιούμ και φανερώνουν το πόσο έχει επηρεαστεί η ζωγράφος από την μελέτη της θεωρητικής ψυχανάλυσης.

 

Η εικαστικός επιχειρεί ν' αντικρίσει τον άνθρωπο έτσι όπως πραγματικά είναι, χωρίς της εξωτερικές επιρροές, χωρίς τα κοινωνικά στερεότυπα που κλήθηκε να υπηρετήσει ή να εξυπηρετήσει ... Γι' αυτό και καλύπτει το λευκό χαρτί με μολυβιές, γι' αυτό και οι μολυβιές αυτές σβήνονται με τόση ένταση ώστε να προκύπτει μια απόλυτη διαφάνεια.

Η επιλογή του χρώματος στο μολύβι εξασφαλίζει την αναγνώριση του ειδώλου – ατόμου, αλλά τίποτα πιο πολύ, καθώς προτεραιότητα έχει να γαληνέψει ο θεατής σε βαθμό που ν' ανακαλύψει αυτό που υπάρχει πίσω και πέρα από την ύλη.