Η εργασία του Τάκη Στεφάνου δίνει μια θαυμάσια ευκαιρία για στοχασμό με τη δύναμη της εικόνας, την υποβολή των νοημάτων, το μεστό περιεχόμενο. Ο καλλιτέχνης παρατηρεί και στοχάζεται αλλά ποτέ δεν κάνει παραχωρήσεις στην αλήθεια του και στον τρόπο θέασης του κόσμου που τον περιβάλει.

Οι τίτλοι σαρκάζουν, περιπαίζουν, ειρωνεύονται. Τι άλλο μπορεί να σημαίνουν τα «πορτραίτα προς αποφυγήν» με τον τονισμό της αρνητικής σημασίαςή ακόμη στην ίδια ενότητα «Το μνημείο της κακοποιημένης καρέκλας»  ή το «Ζεύγος με μπάρμπα στην Κορώνη», αν όχι την έκφραση των καιρών.

Εξπρεσιονιστική δύναμη και αφαιρετικοί τύποι, ρεαλιστικές λεπτομέρειες και υπερβατική διάθεση, γεωμετρική θέληση και τονισμένη χρωματικότητα, καταξίωση του τυχαίου και λογική οργάνωση, αποθέωση του αυθόρμητου και ενσωμάτωση του πραγματικού, συνθέτουν το μέτρο της πολλαπλότητας των στιλιστικών ενδιαφερόντων του Στεφάνου.