Τα έργα του Πέρρου που αναδεικνύεται πλέον σε έναν από τους πιο εύγλωττους και επινοητικούς ζωγράφους της νέας γενιάς, πηγάζοντας από μια εξαιρετικά πυκνή δεξαμενή οικογενειακών αφηγήσεων μετακίνησης και μετανάστευσης ταυτίζουν την ύπαρξή τους με τα δραματικά γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, αντλώντας όμως ταυτόχρονα και διαμορφώνοντας με τρόπο συναρπαστικό ευρωπαϊκές λογοτεχνικές αναφορές που σημάδεψαν τις επίμονες αναζητήσεις του νεαρού βραβευμένου ζωγράφου.

Στις αλληγορικές εικόνες του Πέρρου όπου το σύμβολο της βαλίτσας επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες, η ιδέα παραμένει τόσο σημαντική όσο και η εύπλαστη ύλη, καθώς η ζωγραφική συνομιλεί με ένα χειροποίητο φάσμα πλαστικών παρεμβάσεων: τα στοιχεία της οφθαλμαπάτης και της ψευδαίσθησης συναντούν τη χαρισματική συνθετική ιδιαιτερότητα και τον ακραίο ρεαλισμό που χαρακτηρίζουν τον καλλιτέχνη, ενώ η κατασκευή ενός άλλου κόσμου μέσα σε εκείνον που αντιλαμβάνεται μέσω της πρώτης του ανάγνωσης ο θεατής, παραμένει πρωταρχικό ζητούμενο.